آئین پایانی ششمین دوره جایزه داستان نویسی «ارغوان» با یادی از ابراهیم گلستان و رضا حداد، شامگاه دیروز شنبه ۲۶ خرداد در پردیس موسیقی و تئاتر باغ کتاب، برگزار شد.

ششمین دوره جایزه داستان نویسی «ارغوان»

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، ابراهیم حقیقی رئیس شورای سیاستگذاری جایزه «ارغوان» درباره حداد گفت: قرار بود محمد چرم‌شیر (عضو هیأت انتخاب جایزه ارغوان) درباره رضا حداد صحبت کند اما به دلیل بیماری، نتوانست در برنامه حاضر شود.

وی با نقل قولی از کریم امامی (مترجم فقید) افزود: عمر طولانی سبب می‌شود که رنج از دست دادن عزیزان خود را شاهد باشیم و این چنین است که نظاره‌گر درگذشت دوستانی مانند کیومرث پوراحمد، آتیلا پسیانی، احمدرضا احمدی و … بودیم اما همه این دوستان وجه مشترکی داشتند؛ چیزی شبیه کاشتن نهالی، برومند کردن جوانانی، زدن پل بر رودخانه‌ای و… که سبب شده آنان در وجود همه دوستداران خود تکثیر شوند و تداوم یابند و هرگز نمی‌میرند.

در ادامه، برگزیدگان دوره‌های پیشین ارغوان که بعد از برگزیده شدن در این جایزه موفق شده‌اند کتاب‌های خود را مستقلاً منتشر کنند، به دعوت مجری برنامه روی صحنه رفتند و نکاتی را درباره موفقیت خود و تأثیری که این جایزه بر افزایش اعتماد به نفس آنان داشته که سبب شده بتوانند کتاب‌های خود را منتشر کنند، ارائه کردند. آنان نکاتی را خطاب به جوانانی که در این دوره جایزه شرکت کرده‌اند، بیان و آرزو کردند چراغ این جایزه تا سال‌های سال روشن بماند.

سپس فرهاد توحیدی، نماینده هیأت انتخاب جایزه، توضیحاتی درباره آثار رسیده به این دوره ارائه کرد و گفت: یک خبر خوب داریم و یک خبر بد؛ خبر بد اینکه امسال تعداد داستان‌های رسیده، کمتر از سال‌های قبل بود که دلیل آن را نمی‌دانیم و خبر خوب اینکه برخلاف دوره‌های گذشته که بخشی از کوشش هیأت انتخاب صرف این می‌شد که داستان‌ها را از میان ناداستان و دل‌نوشته بیابند، امسال داستان‌ها سطح کیفی بهتری داشتند که نکته مهمی است.

این نویسنده در عین حال ابراز تأسف کرد که در برخی از داستان‌های ارسال شده، ایرداهای املایی و نگارشی دیده شده و از داستان‌نویسان جوان خواست بیشتر نسبت به زبان فارسی و قوانین نگارشی آن احساس مسئولیت داشته باشند.

توحیدی با تاکید بر اینکه دوست ندارد مانند ممیزها صحبت کند، افزود: متأسفانه بعضی از قصه‌ها فضای سیاهی داشتند و هرچند گرفتاری‌های زیادی داریم اما در زندگی در کنار سیاهی، نیکویی و لطافت هم هست و امیدواریم این خوبی‌ها به داستان‌های جوانان راه یابد.

سپس اسامی برندگان از رتبه دهم تا چهارم به شرح زیر اعلام شد و آنان لوح تقدیر خود را از فرهاد توحیدی دریافت کردند.

دهم: فاطمه عسگری (همدان)
نهم: یلدا یزدانی (شیراز)
هشتم: نجیبه فیروزی (افغانستان ساکن سمنان)
هفتم: زینب محمدبیگی (تهران)
ششم: هانیه رئیسی (کرمان)
پنجم: پریا دوستی (تهران)
چهارم: زهرا شاه حسینی (کرج)

ششمین دوره جایزه داستان نویسی «ارغوان»

بخش بعدی برنامه به بزرگداشت ابراهیم گلستان اختصاص داشت و آیدین آغداشلو با حضور روی صحنه، درباره گلستان گفت: عمری با «گلستان» ها گذشت و سخت بشود آن را جمع‌بندی کرد.
او با یادآوری سخنی از جلال آل احمد درباره گلستان افزود: جلال آل احمد درباره گلستان گفت هیچ کسی را ندیدم که این چنین خود را اشرف مخلوقات بداند و ابراهیم گلستان واقعاً اشرف مخلوقات بود چون زیاد می‌دانست و زیاد خواند و زیاد کار کرد.

در ادامه، حسین سناپور به نمایندگی از هیأت داوران، بیانیه‌ای را درباره آثار این دوره از جایزه ارائه کرد.

بخشی از متن این بیانیه را در ادامه می‌خوانید:

به دوره اوج داستان‌نویسی ایران و رشد جایزه‌های ادبی در دهه ۸۰ اشاره کرد و افزود: همه‌مان می‌دانیم که وضعیت کتاب‌خوانی چندان تعریفی ندارد. می‌دانیم که وضعیت اقتصادی و سیاسی نه پولی در جیب بسیاری از کتاب‌خوان‌ها باقی گذاشته و نه دل‌ودماغی و فرصتی برای داستان‌خوانی. این است که وضع کتاب‌های داستانی، به‌خصوص داستان ایرانی، چندان خوب نیست، یا اصلاً خوب نیست.

سناپور در ادامه این بیانیه با ابراز تأسف از کم فروغ شدن داستان‌نویسی و کم‌رونق شدن جایزه‌های ادبی و نیز کمرنگ شدن نقدهای مطبوعاتی در دوره فعلی، خطاب به نویسندگان جوان افزود: اگر فردا داستان‌نویسی را رها کنید، ما تعجب نمی‌کنیم همچنانکه تعداد زیادی از نویسندگان به دلیل مشکلات گوناگون در گذشته چنین کردند اما عده دیگری نیز هستند که با همه مشکلات، همچنان می‌نویسند و ادامه می‌دهند چون می‌دانند نوشتن، مسیرِ رهایی است، رهایی از این همه تلخی و سیاهی و پوچی که دوروبرمان را گرفته است.

سپس با حضور لیلی گلستان، سناپور و احمد پوری، هیأت داورانِ جشنواره؛ جوایز برگزیدگان سوم تا اول به شرح زیر اهدا شد:

سوم: آیدا رشدی (تهران)
دوم: علی ملاصالحی (تهران)
اول: محدثه نوروزی (اصفهان)

................ هر روز با کتاب ...............

جلد سوم از جایی آغاز می‌شود که دو بحث قبلی به سیاست می‌رسند: اگر آزادی به قانون عمومی و نظم غیرمتمرکز نیاز دارد، چگونه باید قدرت سیاسی را مهار کرد؟ در واقع، کتاب از اقتصاد شروع نمی‌شود و به سیاست ختم نمی‌شود؛ بلکه از محدودیت دانش انسان آغاز می‌کند و به محدودیت قدرت انسان می‌رسد... زبان، عرف، بخش مهمی از حقوق و البته بازار، بدون طراحی و برنامه‌ریزی ایجاد شده و حاصل مشارکت میلیون‌ها انسان است... آیا انسان می‌تواند جامعه را به‌طور عقلانی و از بالا طراحی کند؟ ...
نویسنده سعی دارد به این پرسش اساسی پاسخ دهد که آیا مشروعیت و ساختار حاکمیت در اسلام می‌تواند بر پایه‌ی عقد «وکالت» (نمایندگی از طرف مردم و شهروندان) استوار باشد یا لزوماً باید در قالب «ولایت» تعریف شود؟... در اسلام، هیچ‌کس بر دیگری حق حکومتِ تحمیلی ندارد؛ بلکه این حقِ خودِ انسان‌هاست که برای اداره‌ی زندگی اجتماعی‌شان، نماینده و وکیل انتخاب کنند. بنابراین، مشروعیتِ اعمال قدرت در دولت، از تنفیذ و توکیل آحاد شهروندان نشأت می‌گیرد ...
پرسش اصلی رمان صرفاً این نیست که آیا آرمان‌ها شکست خورده‌اند یا نه.پرسش عمیق‌تر این است: انسان پس از شکست آرمان‌ها چگونه می‌تواند همچنان معنا و هویت خود را حفظ کند؟... پاسخی که ابراهیم برمی‌گزیند، نه پیروزی است و نه تسلیم. او راهی دیگر را انتخاب می‌کند: پذیرفتن شکست تاریخی، بدون آنکه به خیانت، گریز از واقعیت یا انکار زندگی پناه ببرد ...
گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...