دومینیک باربریس [dominique barbéris] با رمان «راهی از دوست داشتن» [Une facon daimer] برنده جایزه رمان آکادمی فرانسه [Grand prix de l'Académie française] در سال ۲۰۲۳ شد.

دومینیک باربریس [dominique barbéris] راهی از دوست داشتن» [Une facon daimer]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، جایزه رمان آکادمی فرانسه به رمان «راهی از دوست داشتن» که در پایان ماه اوت توسط گالیمار منتشر شد، تعلق گرفت. این کتاب با ۱۴ رای در مقابل ۶ رای آنتوان سنانک برای «صلیب خاکستر» از انتشارات گراسه و ۴ رای سارا چیچه برای «کیمیاها» از انتشارات سویی برنده میدان رقابت شد.

دومینیک باربریس با همراهی تیمش و آنتوان گالیمار گفت: خدا می‌داند که این پاداش نشان‌دهنده چیست. این رمان که در آغاز سپتامبر جایزه کتابفروشان نانسی لو پوینت را دریافت کرده بود، یازدهمین رمان این رمان نویس ۶۵ ساله است. وی در کامرون متولد شده و در بروکسل و سپس در نانت زندگی کرده است. این رمان درباره کشف یک عکس قدیمی است که به راوی اجازه می‌دهد تا به زندگی مادلین، عمه‌اش بپردازد و بار دیگر آن را کشف کند. داستان این رمان در دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد که مادلین به دنبال شوهرش به کامرون می‌رود و دنیایی بسیار متفاوت با دنیای خودش را کشف می‌کند.

اولیویه مونی منتقد درباره این اثر نوشت: رمان جدید دومینیک باربریس بیش از هر زمان دیگری با بهترین ظرافت و شکنندگی خلق شده است. در بخشی از کتاب آمده است: امروز آیا دیگر اثری از این دنیا باقی مانده که خاطره غمی رازگونه را به من بباوراند؟ برخی طوری زندگی می‌کنند که انگار در گمنامی محو شده‌اند. آنها دیگر به کسی علاقه‌ای نداشتند. وقتی کوچک بودند، فقط در کریسمس پرتقال داشتند. شاید هیچ کلمه‌ای برای توضیح وجود نداشته باشد. نمی‌دانم چرا امروز این همه غم و اندوه برای من به بار آورده است. وقتی غروب می‌شود از همه اینها چه می‌ماند؟ سه برابر هیچ، یک توپ گمشده، چند آهنگ، شعری از آندره هاردلت. زنی از آنجا گذشت. به آرامی.

این سومین سال پیاپی است که کتابی از گالیمار برنده جایزه رمان آکادمی فرانسه می‌شود و پس از فرانسوا هانری دزرابل برای «استاد من و فاتح من» و جولیانو دا امپولی برای «جادوگر کرملین» بار دیگر اثری از این ناشر جایزه رمان آکادمی فرانسه به ارزش ۱۰۰۰۰ یورو را دریافت می‌کند.

سال ۲۰۲۰ اتین دومونتتی برای رمان «آزمایش بزرگ» از انتشارات استوک به عنوان برنده این آکادمی انتخاب شده بود و سال ۲۰۱۹ لوران بینه با رمان «تمدن‌ها» این جایزه را به خانه برده بود.

جایزه بزرگ رمان آکادمی فرانسه از مهم‌ترین جوایز آکادمی فرانسه و جوایز ادبی این کشور است. این جایزه که سال ۱۹۱۸ تاسیس شد هر سال از سوی فرهنگستان زبان فرانسه به یک نویسنده اهدا می‌شود.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...