برنده نهایی جایزه هریت تابمن [harriet tubman prize 2022] مشخص شد.

تیا مایلز [Tiya Miles]  همه آنچه که او حمل می‌کرد: سفر چمدان اشلی، خاطرات یک خانواده سیاهپوست (رندوم‌هاوس، 2021)» [All That She Carried: The Journey of Ashley's Sack, a Black Family Keepsake]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، تیا مایلز [Tiya Miles] برای کتاب «همه آنچه که او حمل می‌کرد: سفر چمدان اشلی، خاطرات یک خانواده سیاهپوست (رندوم‌هاوس، 2021)» [All That She Carried: The Journey of Ashley's Sack, a Black Family Keepsake] برنده جایزه هریت تابمن 2022 شد. این جایزه به کتاب‌های غیرداستانی منتشر شده در آمریکا با موضوع تجارت برده و برده‌داری تعلق می‌گیرد.

کتاب مایلز به این موضوع می‌پردازد که چگونه سه نسل از زنان سیاه‌پوست یک گنج خانوادگی را به یکدیگر سپرده‌اند: کیسه‌ای شامل چند شی گران‌بها که در دهه 1850 از یک زن بَرده به دخترش داده شده است.

نوشته تیا مایلز در رقابت با دو فینالیست دیگر یعنی «اروپایی‌های آفریقایی: تاریخ ناگفته» اثر اولیوت اوتل و کتاب «تخته و زنجیر: چگونه تاجران بومی برده، آمریکا را شکل دادند» اثر جاشوا دی روتمن، برنده جایزه هریت تابمن شد.

تیا مایلز، استاد تاریخ مایکل گاروی و استاد موسسه مطالعات پیشرفته رادکلیف در دانشگاه هاروارد است. وی نویسنده سه اثر برنده جوایز مختلف در تاریخ روابط نژادی آمریکاست: «گره‌هایی که پیوند می‌دهند: داستان یک خانواده آفریقایی در بردگی و آزادی»، «خانه روی دیاموند هیل» و «طلوع دیترویت: تاریخ بردگی و آزادی در یک شهر». او همچنین نویسنده مقالات مختلف در زمینه تاریخ، تاریخ و حافظه زنان و فرهنگ عمومی سیاه پوستان است.

متولی جایزه هریت تابمن، مرکز لاپیدوس است که در زمینه تحلیل تاریخی برده‌داری فعالیت می‌کند و زیرمجموعه موسسه تحقیقات فرهنگ سیاهپوست شومبورگ است. این مرکز در سال 2014 با هدیه 2.5 میلیون دلاری روث و سید لاپیدوس راه‌اندازی شد و در حوزه تجارت برده، برده‌داری و ضد برده‌داری فعالیت و از کار محققان با بورسیه‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت حمایت می‌کند.

هریت تابمن، متولد 1820 در کارولینای جنوبی، زنی سیاهپوست بود که به بردگی گرفته شد اما فرار و به دیگران نیز کمک کرد تا آزادی خود را به دست آورند. تابمن همچنین به عنوان پیشاهنگ، جاسوس، سرباز چریک و پرستار فعالیت می‌کرد. وی نخستین زن آفریقایی آمریکایی است که در ارتش خدمت کرده است. او در سال 1920 درگذشت.

جایزه 7500 دلاری هریت تابمن به بهترین کتاب غیرداستانی منتشر شده در آمریکا درباره تجارت برده، برده‌داری و ضد برده‌داری اهدا می‌شود.

جایزه تیا مایلز، برنده هریت تابمن 2022 بهار آینده طی مراسمی به وی اهدا خواهد شد.

................ هر روز با کتاب ...............

اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...