20 سال پیش خانه در دامنهی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانهی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نمایندهای نداشتیم و نداریم
در هیاهوی این جامعهی سیاستزدهی کوتاهمدتِ خسته از تکرار و انعکاس و انجماد وعدههای دروغ؛ ناگهان 20 ساله شدیم.
20 سال پیش خانه در دامنهی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم...
شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانهی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نمایندهای نداشتیم و نداریم.
20 سال پیش به خامی میپنداشتیم که ملتی خودحقپندار و بیبهره از سواد و دانش، اما دلخوش به نقابی از تاریخ و تمدنیم؛ اکنون و از پس داغهای بسیار، نه بر چهرهی برافروخته از آتشِ واقعیت؛ نقابی هست، نه بر تن نادانیِ پادشاهِ عریان، لباسی.
20 سال پیش، هر روز به اختراع دوبارهی چرخ در این سوی عالم میخندیدیم و امروز، به افتخاراتِ روزبهروزِ در پس آن اختراعات!
20 سال پیش، کتاب و کتابت، مسیری سبز و شادان مینمود به سمت سعادت؛ و امروز سنگلاخی خونین میبینیم که جز به جد و جهد و همراهی همگان، پیموده نشود، حتی به سالیان.
20 سال پیش که مرکب زین کرده بودیم به قصد شکار حقیقت و حق؛ بیخبر بودیم از دامگه دانایی و خرد. کنون اما چون شکاری خسته در پنجهی شکارچی دست و پا میزنیم.
آری
20 سال پیش بضاعت ناچیزی داشتیم که سپرده گذاشتیم در نت فارسی...
خدایا!
از پس این سالها و ماهها و روزها،
چنان کن سرانجام کار
که سود این سواد اندک اندک
سرازیر شود
به حساب مشترک تمام ما،
تمام ملت ایران ما.
آمین
محمدرضا حدادی
19بهمن 1404
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
