داستان فراموششدگان | آرمان ملی
در «تزار عشق و تکنو» [The tsar of love and techno]، جهان بیرحمانه است - اما (اکثر) مردم نه. این اثر با تونلهایی در زیر لنینگراد در سال 1937 آغاز میشود، در تونلهایی که هنوز تکمیل نشده- هنرمندی که عکسها را برای دولت سانسور میکند، با حذف تصاویر خائنان از تاریخ رسمی مکانی که در حال حاضر مختص از بینبردن مردم است. پایان این کار به این صورت است که مرد روس تنها در محفظهای فضایی، در سال نامشخص، که به نوار کاست قدیمی گوش میدهد و جان خود را از دست میدهد و از مدار پلوتون خارج میشود.
![تزار عشق و تکنو» [The tsar of love and techno] آنتونی مارا [Anthony Marra]](https://www.ketabnews.com/files/159550757048712629.jpg)
در کتاب همهچیز وجود دارد. تاریخ عجیب، دلهرهآور و تلخ اتحاد جماهیر شوروی، قبل و بعد از گلسنوست (فضای باز)، قبل و بعد از کمونیسم، قبل و بعد از واقعگرایی، از طریق مجموعهای از داستانهای کوتاه و مرتبط به نام «تزار عشق و تکنو» گفته میشوند.
این اثر جدید- درواقع رمان- آنتونی مارا [Anthony Marra] است، داستانی که در قالب چند داستان نوشته شده. از هنرمند سانسورچی که نقاشی چهره مرده برادرش را با چهره هزار مامور دولتی ننگین میپوشاند، و رقصنده باله که متهم به توطئه با خائنان است، و نوه رقصنده که بهطور خلاصه مشهورترین فردی میشود که تاکنون از شهرهای معدن نیکل از قطب شمال سیبری ظهور کرده، و یکی از دوستپسرهای سابق خود که در زمان جنگ توسط شورشیان چچنی اسیر شده بود و غیره. این داستانی است که از گویندهای به دیگری نقل شده است؛ نقل صدساله رویاهای خردشده، طول عمرهای کوتاهشده و خودتخریبی که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است.
آیا شوخیهای مفصل آنتونی مارا را دوست داریم؟ بله. نکته اول: مهمترین درس والدین به فرزندانشان در سالهای استالین و برژنوف، عادیبودن است. مارا در مورد نسلی از والدین سیبری که در مورد (یا با) فرزندان خود صحبت میکنند مینویسد: «ما همه توان خود را به کار گرفتهایم. اما بزرگترین هدیه ما این بود که عادیبودن خودمان را بر آنها تحمیل کنیم. آنها ممکن است ما را سرزنش کنند، ممکن است ما را بیکفایت و کوتهفکر تصور کنند، اما روزی آنها خواهند فهمید چیزی که آنها را عادی میکند همان چیزی است که آنها را زنده نگه میدارد.»
و نکته دوم اینکه در این وضعیت، چهاردهمین الیگارشی ثروتمند بهتر (یا بههرحال مطمئنتر) است از اولی یا دومیبودن. «اداره جهانگردی گروزنی» بهترین سازماندهی را دارد: معاون سابق موزه که به دستور مقامات ارشد خود به رئیس اداره ارتقا پیدا کرد تا شهری را كه در اثر جنگ فروپاشیده بود به «دبی چچن» تبدیل کند. در اینجا سلیقه طنز آنتونی مارا کاملا سیاه و خشک است، در مبادله بین شخصیت اصلی بیپروا و دیوانهکننده (که قبلا اصرار داشته که یک گور دستهجمعی پر از اجساد اعدامشده را به «یک جاذبه گردشگری مهم برای علاقهمندان به باستانشناسی» تبدیل کند) و نمایش جاهای دیدنی گروزنی به گروهی از تاجران چینی که به دنبال انجام تجارت نفت در چچن هستند: «مترجم سرش را تکان داد و به رشتهکوههای کوچکی که دامنه آنها از خرابهها تا محدوده شهر بود اشاره کرد، و گفت «اون چیه؟» گفتم: «حومه شهر.»
کتاب «تزار عشق و تکنو» باید کتاب غمانگیزی باشد، اما از ذکر اینکه آن را به عنوان خندهدار توصیف کرد میتوان خودداری کرد. تدبیر آنتونی مارا در اینجا این است که جهان بیرحمانه، فریبنده، کاملا خونین است و شخصیتهای او نیز به همین صورت- ولی نه در همه اوقات. جاییکه جهان بهطور مداوم وحشتناک است، مردم در این کتاب، گاهی مهربان، شاد و گاه بامزه هستند.
و عجیبترین و تأثیرگذارترین چیز درباره کتاب این است که تقریبا مانند داستانهای علمی-تخیلی در بیگانگی و شدیدا عجیب خوانده میشود. این کتاب برای تفهیم و تکرار خِرَد طراحی شده و اینکه عشق کلا به خیانت ختم میشود، موفقیت همه از دروغ به وجود میآید، و گاهی اوقات میخندیم تا جیغ نزنیم و همه کابوسآباد مدرن ما به گذشتگان مربوط میشود- که از آن زمان تاکنون نژاد بشر کاملا قادر به ایجاد وحشت واقعی، پیشپاافتاده و زیبا است، جای تعجب است که برای از خوابپریدن، باید کابوس اختراع کنیم.
کتاب «تزار عشق و تکنو» در سال 2015 منتشر شد و موفقیتهای چشمگیری به دست آورد، از جمله: برنده جایزه داستاننویسی سال 2015 آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، بهترین کتاب داستانی 2015 از سوی مجله کرکوس، نامزد نهایی جایزه انجمن منتقدان کتاب آمریکا.
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
