سه اثر تازه از مجموعه آثار برگزیده جایزه ادبی «اُ هنری» توسط انتشارات کتاب نیستان منتشر شد.

به گزارش خبرنگار مهر، انتشارات کتاب نیستان در ادامه انتشار مجموعه یکصد جلدی داستان‌های برگزیده جایزه ادبی «اُ هنری» سه کتاب تازه از این مجموعه شامل آثار منتخب جایزه طی سال‌های ۱۹۸۳، ۱۹۹۵ و ۲۰۱۷ را منتشر کرد.

یک چیز خوب کوچولو و 2 مجموعه داستان دیگر

کتاب «یک گفتگوی خوب با چارلی» با ترجمه علی فامیان شامل ده داستان کوتاه از آثار منتخب این جایزه در سال ۱۹۹۵ است. در میان داستان‌های این کتاب نام نویسندگانی چون جان آپدایک، الیزابت هاردویک، مایکل بایرز، دبرا آیزنبرگ، جالرز باکستر و… به چشم می‌خورد.

در مقدمه این اثر که از سوی سرویراستار این دوره از این جایزه ادبی تألیف شده است عنوان شده که این مجموعه هفتاد و هفتمین اثری است که در این قالب از سوی جایزه «اُهنری» و بنیاد آن در دست تولید قرار گرفته است که شامل آثاری است که در مجلات آمریکا و کانادا منتشرشده است.
کتاب نیستان این مجموعه داستان را در ۲۵۱ صفحه با قیمت ۵۳ هزار تومان منتشر کرده است.

کتاب «آنقدر خوب که نمی‌تواند واقعی باشد» نیز شامل شامل داستان‌های برگزیده جایزه ادبی «اُ هنری» در سال ۱۹۹۷ با ترجمه مائده رحماندوست منتشر شده است.
در کتاب فوق ۱۷ داستان کوتاه از نویسندگانی چون میشل هانیون، جونیو پلانکت، آلان روسی، پائولا پرونی، ماری لاچیپل، جوزف اونیل، شروتی سوامی، میث ایسنر، هیتر مانلی و… ترجمه و منتشر شده است.

کتاب نیستان این مجموعه داستان را در ۲۵۱ صفحه با قیمت ۵۳ هزار تومان منتشر کرده است.

کتاب «یک چیز خوب کوچولو» نیز گزیده‌ای از داستان‌های برگزیده این رویداد در سال ۱۹۸۳ است که با ترجمه لیدا طرزی منتشر شده است.
در این کتاب داستان‌هایی کوتاه از ریموند کارور و جان آپدایک نیز در کنار سایر آثار نویسندگان منتخب جایزه قرار دارد. آنچه درباره این اثر و داستان‌های آن بیش از هر چیز مخاطب را تحت تأثیر قرار می‌دهد شگفت‌انگیز بودن هر داستان در عین عدم ارتباط موضوعی و محتوایی آنها با یکدیگر است.

انتشارات کتاب نیستان این مجموعه داستان را در ۱۱۹ صفحه و با قیمت ۲۵ هزار تومان منتشر کرده است.

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...