«۳۶۶ روز با پیامبر عزیزمان» اثر نقی سلیمانی با تصویرگری رضا مکتبی و توسط انتشارات به نشر منتشر شد.

۳۶۶ روز با پیامبر عزیزمان نقی سلیمانی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این کتاب به عنوان کتاب ماه اول از سری ۱۲ جلدی این مجموعه برای گروه سنی چهارم، پنجم و ششم دبستان و بر اساس قرآن، نهج‌البلاغه و با استفاده از کتاب‌ها و روایت‌های معتبر نگارش شده است.

«۳۶۶ روز با پیامبر عزیزمان» ۳۶۶ قصه و حکایت بهم پیوسته درباره زندگی پیامبر (ص) است. در مجلد اول داستان از زمان حضرت ابراهیم (ع) آغاز می‌شود که همه بت می‌پرستند و او تنهاست.. در مدت تمثیلی سی و یک روز داستان به تولد و واگذاری محمد (ص) به حلیمه به عنوان دایه سپرده می‌شود که فراوانی به خانه حلیمه به برکت وجود محمد شیرخوار نمود پیدا می‌کند.

این کتاب برای آشنایی بهتر این گروه سنی با زندگی پیامبر عزیز ما و یاران وی همچون حضرت علی (ع)، حضرت فاطمه (س)، سلمان، ابوذر، عمار یاسر در قالب داستان و با حفظ ترتیب تاریخی نوشته شده است.

طراحی کتاب برای مطالعه یک ساله آن در نظر گرفته شده است در ۳۶۶ روز؛ تا نسل نو با خواندن و شنیدن داستان‌های آن، اشتیاق و فرصت تأمل و تفکر بیشتری داشته باشند. کتاب به موضوعاتی مثل دوراندیشی، صبر، جوانمردی، صداقت، وفاداری، شجاعت، نیکوکاری و بخشش می‌پردازد که در زندگی پیامبر (ص) تجلی کرده است، تا نسل نو، پیامبر عزیز را الگوی نیکوی خویش قرار دهند.

نقی سلیمانی رمان‌نویس، طنزنویس، نویسنده داستان‌های کوتاه، منتقد و پژوهشگر ادبیات داستانی متولد سال سال ۱۳۴۰ در تهران است، اولین داستان سلیمانی در مجله پیام شادی حدود سال ۵۵ و چندسال بعد اولین کتابش با نام «همسفران باد» منتشر شد. بیش از اثر ۳۰ اثر از او برای نوجوانان، کودکان و بزرگسالان در زمینه «رمان»، «داستان کوتاه»، «داستان طنز»، «نقد ادبی»، «زندگی نامه»، «تحقیق و پژوهش» منتشر شده است، که بیشتر آن‌ها با نگاهی اجتماعی نوشته شده‌اند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ۲۵ تیر ماه ۱۳۸۷ به سلیمانی نشان درجه دو هنری در زمینه ادبیات داستانی اعطا کرد.

«۳۶۶ روز با پیامبر عزیزمان» به قلم نقی سلیمانی، ویراستاری رضا کریمی و با تصویرگری رضا مکتبی، طراحی جلدی روح‌الله محمودیان و صفحه‌آرایی نعیمه دین‌پناه و روح‌الله محمودیان در ۹۴ صفحه قطع رحلی کوچک و شمارگان ۲ هزار نسخه با قیمت ۶۸ هزار تومان روانه‌ی کتابفروشی‌ها شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...