نخستین چاپ کتاب «چگونه از هر روایتی فیلمنامه اقتباس کنیم؟» [How to adapt anything into a screenplay] به قلم ریچارد کرولین [Richard W. Krevolin] وارد بازار نشر شد.

چگونه از هر روایتی فیلمنامه اقتباس کنیم؟» [How to adapt anything into a screenplay]  ریچارد کرولین [Richard W. Krevolin]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، فیلم و سینما یکی از مهم‌ترین سرگرمی‌های دنیا محسوب می‌شود تا جایی که در بسیاری از نقاط دنیا به این سرگرمی به چشم صنعتی پردرآمد و موفق نگاه می‌شود. ریچارد کرولین، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس از اساتید دانشگاه UCLA لس‌آنجلس است که در گروه سینما این دانشگاه فعالیت دارد. کرولین کتاب «چگونه از هر روایتی فیلمنامه اقتباس کنیم؟» را با اتکای به تجربیات عملی و آموزشی که در سالیان طولانی کسب کرده، نوشته است. از طریق تحلیل نمونه‌هایی از فیلم‌های اقتباسی به معرفی، تبیین و ارائه روش خلاقانه و کاربردی خود در زمینه نگارش فیلمنامه‌های اقتباسی می‌پردارد و مخاطب را با مؤلفه‌های اصلی روش خود در نگارش فیلمنامه اقتباسی مورد نظرش آشنا می‌کند.

در این اثر هر آنچه که مخاطب برای اقتباس ادبی نیازمند است پیش رویش قرار داده می‌شود تا با اتکا به آن بتواند از متنی که خوانده است، چه مقاله باشد یا قطعه‌ای کوتاه، چه داستان کوتاه باشد یا رمان و… اقتباس متنی مناسب با فیلمنامه را انجام دهد. همچنین از آنجایی که اقتباس گاه وقایع حقیقی را در بر می‌گیرند، کرولین در فصلی از کتاب به نحوه شخصیت‌پردازی و گلچین ویژگی‌های یک قهرمان خارق‌العاده از میان ترکیبی از اشخاص واقعی نیز می‌پردازد.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: «داستان هر فیلمی نهایتاً به مفهوم و کلمه‌ای واحد ختم می‌شود. رمانی که در حال کار رویش هستید ممکن است با بی‌شمار تم و واقعه سروکار داشته باشد، اما فیلمنامه‌ای که از روی این رمان چند لایه‌ای می‌نویسید باید مجدداً به شکلی پرداخت شود که بتوان کلیت آن را در یک کلمه خلاصه کرد. هر فیلم خوبی را که انتخاب کنید، می‌بینید فقط حول یک چیز واحد است. مثلاً تایتانیک درباره «عشق» بود. درست است. خیلی از فیلم‌ها درباره عشق‌اند ولی لطفاً به این «یک کلمه» گیر ندهید! در عوض از آن به‌عنوان نقطه شروعی برای حرکت به جلو بهره ببرید. به اضافه آن، این «کلمه» می‌واند مثل سیم ظرف‌شویی مواد و عناصر بی‌فایده و ناهمخوان با داستان‌تان را از بطن آن جدا کند و شما را متمرکز نگه دارد.»

کتاب «چگونه از هر روایتی فیلمنامه اقتباس کنیم؟» در ۳۵۰ صفحه به قیمت ۷۰ هزار تومان برای علاقه‌مندان به نویسندگی، فیلم و سینما و فیلمنامه‌نویسی از سوی انتشارات امیرکبیر منتشر شده است.

[این کتاب پیش از این توسط بنیاد سینمای فارابی وتحت عنوان «چگونه از هر چیزی فیلم‌نامه اقتباس کنیم» منتشر شده بود.]

................ هر روز با کتاب ...............

بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...