کتاب «در انتظار خفتن»، یادنامه علیرضا احمدزاده (منتقد و مدرس تئاتر و سینما) توسط روح‌الله زمزمه منتشر شد.

در انتظار خفتن یادنامه علیرضا احمدزاده

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، این کتاب در ۳۳۸ صفحه و قطع رقعی به مناسبت نهمین سالگرد درگذشت یادعلیرضا احمدزاده، از منتقدان  کانون ملی منتقدان تئاتر توسط نشر مینو به چاپ رسیده است.

کتاب «در انتظار خفتن» شامل گزیده نقدها، نمایشنامه‌ها، شعرها و تصاویر علیرضا احمدزاده است و در بخشی از آن به قلم صمد چینی‌فروشان (منتقد تئاتر و نویسنده) چنین آمده است: حوصله غریبی داشت، این جوان ناآرام کرجی! و انرژی پایان‌ناپذیری که اگر اجل فرصت داده بود، یقین دارم که در هنر نقد، به پیرِ دیری صاحب رای بدل می‌شد. او گرایش ذاتی غریبی به رویکردهای سنت‌شکنانه، در همه عرصه‌ها، به ویژه در تئاتر معاصر داشت. نمی‌دانم این پدیده نادرِ گرایش به هنر را، در بعضی از آدم‌ها، با کدام منطق علمی می‌شود توضیح داد، اما باور دارم که هنرمندان، مخلوقات خاص خداوند هستند. آن‌ها، بی‌آن‌که خود بدانند، با رسالتی خاص به دنیا می‌آیند و داور حقیقی آن‌ها نیز جهان ماوراء است. او از آن دست آدم‌هایی بود که ایستایی را در زندگی برنمی‌تابند. آدم‌هایی که دائماً جست‌وجو می‌کنند و می‌آموزند و تجربه می‌کنند تا میدان تاثیرگذاری خود را بر جامعه و سرزمینی که از آن هویت یافته‌اند، وسیع‌تر و وسیع‌تر کنند. او و آدم‌های نظیر او اساساً کنشگران اجتماعی ازلی - ابدی هستند و به همین خاطر بود که علیرضا دایره بسته و محدود کلاس‌های مدرسه‌ای را در ساعات پس از تدریس، به اشکال گوناگون، بازتر و گسترده‌تر خواست؛ و چنین بود که روز به روز، به حلقه دوستان، شاگردان و مریدان جوانش افزوده می‌شد.

بخش دیگر این کتاب شامل مطالبی از بازیگران، نویسندگان، کارگردانان و منتقدان تئاتر کشور است.

................ هر روز با کتاب ..............

بی‌فایده است!/ باد قرن‌هاست/ در کوچه‌ها/ خیابان‌ها/ می‌چرخد/ زوزه می‌کشد/ و رمه‌های شادی را می‌درد./ می‌چرخم بر این خاک/ و هرچه خون ماسیده بر تاریخ را/ با اشک‌هایم می‌شویم/ پاک نمی‌شود... مانی، وزن و قافیه تنها اصولی بودند که شعر به وسیلهء آنها تعریف می‌شد؛ اما امروزه، توجه به فرم ذهنی، قدرت تخیل، توجه به موسیقی درونی کلمات و عمق نگاه شاعر به جهان و پدیده‌های آن، ورای نظام موسیقایی، لازمه‌های شعری فاخرند ...
صدای من یک خیشِ کج بود، معوج، که به درون خاک فرومی‌رفت فقط تا آن را عقیم، ویران، و نابود کند... هرگاه پدرم با مشکلی در زمین روبه‌رو می‌شد، روی زمین دراز می‌کشید و گوشش را به آنچه در عمق خاک بود می‌سپرد... مثل پزشکی که به ضربان قلب گوش می‌دهد... دو خواهر در دل سرزمین‌های دورافتاده باهیا، آنها دنیایی از قحطی و استثمار، قدرت و خشونت‌های وحشتناک را تجربه می‌کنند ...
احمد کسروی به‌عنوان روشنفکری مدافع مشروطه و منتقد سرسخت باورهای سنتی ازجمله مخالفان رمان و نشر و ترجمه آن در ایران بود. او رمان را باعث انحطاط اخلاقی و اعتیاد جامعه به سرگرمی و مایه سوق به آزادی‌های مذموم می‌پنداشت... فاطمه سیاح در همان زمان در یادداشتی با عنوان «کیفیت رمان» به نقد او پرداخت: ... آثار کسانی چون چارلز دیکنز، ویکتور هوگو و آناتول فرانس از ارزش‌های والای اخلاقی دفاع می‌کنند و در بروز اصلاحات اجتماعی نیز موثر بوده‌اند ...
داستان در زاگرب آغاز می‌شود؛ جایی که وکیل قهرمان داستان، در یک مهمانی شام که در خانه یک سرمایه‌دار برجسته و بانفوذ، یعنی «مدیرکل»، برگزار شده است... مدیرکل از کشتن چهار مرد که به زمینش تجاوز کرده بودند، صحبت می‌کند... دیگر مهمانان سکوت می‌کنند، اما وکیل که دیگر قادر به تحمل بی‌اخلاقی و جنایت نیست، این اقدام را «جنایت» و «جنون اخلاقی» می‌نامد؛ مدیرکل که از این انتقاد خشمگین شده، تهدید می‌کند که وکیل باید مانند همان چهار مرد «مثل یک سگ» کشته شود ...
معلمی بازنشسته که سال‌های‌سال از مرگ همسرش جانکارلو می‌گذرد. او در غیاب دو فرزندش، ماسیمیلیانو و جولیا، روزگارش را به تنهایی می‌گذراند... این روزگار خاکستری و ملا‌ل‌آور اما با تلألو نور یک الماس در هم شکسته می‌شود، الماسی که آنسلما آن را در میان زباله‌ها پیدا می‌کند؛ یک طوطی از نژاد آمازون... نامی که آنسلما بر طوطی خود می‌گذارد، نام بهترین دوست و همرازش در دوران معلمی است. دوستی درگذشته که خاطره‌اش نه محو می‌شود، نه با چیزی جایگزین... ...