نشر بان دومین چاپ خود از «درآمدی بر ایدئولوژی» [Ideology: an introduction] اثر تری ایگلتون [Terry Eagleton] را منتشر کرد. نویسنده در این کتاب به کاوشی درازدامن در تاریخ تحولات مفهوم ایدئولوژی از نهضت روشنگری تا پست‌مدرنیسم پرداخته است.

درآمدی بر ایدئولوژی [Ideology: an introduction] اثر تری ایگلتون [Terry Eagleton]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، نشر بان دومین چاپ خود از کتاب «درآمدی بر ایدئولوژی» اثر تری ایگلتون و ترجمه اکبر معصوم بیگی را با شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه، ۳۴۴ صفحه و بهای ۵۰ هزار تومان منتشر کرد. نخستین چاپ نشر بان از این کتاب در سال گذشته (۱۳۹۷) با شمارگان هزار و ۱۰۰ نسخه و بهای ۴۲ هزار تومان در دسترس مخاطبان قرار گرفت. این کتاب پیشتر در سال ۱۳۸۱ توسط نشر آگه با شمارگان دو هزار و ۲۰۰ نسخه و بهای دو هزار و ۵۰۰ تومان منتشر شده بود.

ایدئولوژی همواره مفهومی مناقشه‌انگیز بوده است. نزد عده‌ای از کسان این مفهوم فراگیرتر و رایج‌تر از آن است که بتواند معنادار و کارآمد باشد. نزد پاره‌ای دیگر، مفهوم ایدئولوژی برای جهانی که دستخوش این‌همه تفاوت و از هم‌گسیختگی است بیش از اندازه همبسته و منسجم است. کتاب «درآمدی بر ایدئولوژی» هم برای نوآمدگان به این موضوع و هم آشنایان با مفهوم ایدئولوژی تعریف‌های متفاوت و گونه‌گونِ متعدد به دست می‌دهد و به کاوش درازدامن در تاریخ پر پیچ‌وخم این مفهوم از نهضت روشنگری تا پست‌مدرنیسم می‌پردازد. مباخث با ارائه ۱۶ تعریف ار ایدئولوژی آغاز می‌شود که دامنه آن از فرآیند تولید معانی، علائم و ارزش‌ها در زندگی اجتماعی تا فرآیندی که از طریق آن زندگی اجتماعی به واقعیتی طبیعی بدل می‌شود. آنگاه برخی از تناقض‌های مطرح در مفهوم ایدئولوژی مطرح می‌شود.

«درآمدی بر ایدئولوژی» تفسیرهای روشنی از اندیشه متفکران اصلی مارکسیست و دیگرانی چون شوپنهاور، نیچه، فروید و پساساختارگرایان گوناگون فراهم می‌آورد. کتاب تری ایگلتون افزون بر آن‌که بسیاری از مفهوم‌های جانبی مرتبط با موضوع اصلی را روشن می‌سازد، یا به عبارتی دخالت سیاسی بحث‌انگیزی است در مباحث نظری جاری در جهان گسترده علوم انسانی.

کتاب هفت فصل دارد که عناوین آن به ترتیب از این قرار است: «ایدئولوژی چیست؟»، «استراتژی‌های ایدئولوژی»، «از روشنگری تا بین الملل دوم»، «از لوکاچ تا گرامشی»، «از آدورنو تا بوردیو»، «از شوپنهاور تا سورل» و «گفتمان و ایدئولوژی».

................ هر روز با کتاب ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...