مراسم پایانی بیست و دومین دوره جشنواره قلم زرین، در کتابخانه مرکزی پارک شهر برگزار شد.



به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، برگزیدگان این جایزه به این شرح معرفی شدند:

بخش داستان کودک و نوجوان:
«پاک کن جادویی» از زهرا اخلاقی، انتشارات جمکران
«آتش در آشیانه‌ی اژده‌ها» نوشته رویا منوچهری انتشارات قدیانی

بخش شعر بزرگسال:
«شامِ اَوَد» سروده علیرضا قزوه، انتشارات شاعران پارسی زبان

بخش داستان بزرگسال:
«ماه و بلوط» نوشته محسن مؤمنی شریف انتشارات سوره مهر

بخش نقد و پژوهش ادبی:
«واکاوی پدیده روسپیگری در رمان‌های فارسی دورۀ پهلوی» نوشته کامران پارسی‌نژاد، انتشارات صاد
«از متن تا معنا» از بتول واعظ و محمدرضا حاجی آقا بابایی، انتشارات مهر اندیش

بخش شعر کودک:
«بهار از کوچ برگشت» از بابک نیک طلب، انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

راضیه تجار، دبیر انجمن قلم با توضیحاتی را درباره انجمن قلم و شکل‌گیری جشنواره قلم‌ زرین و فرایند انتخاب آن، ارائه داد و در سخنانی گفت: ۲۲ از سال عمر جشنواره قلم زرین می‌گذرد، که این عدد نشانه برومندشدن نهالی است که در سال ۱۳۸۱ کاشته شده. در طول این ایام جشنواره متولد و میرا شده است.

در ادامه مراسم که به بزرگداشت حسین اسرافیلی اختصاص داشت، مصطفی محدثی خراسانی، شاعر درباره این شاعر پیشکسوت انقلابی گفت: حسین اسرافیلی از شاعرانی است که در آستانه انقلاب جوشیدند و امروز در میدان است برخی از شاعران آن دوره یا به رحمت خدا رفتند و یا تکاپوی شعر افتادند. اسرافیلی با جوش و خروش در میدان است.

حسین اسرافیلی، شاعر در سخنانی کوتاه گفت: من کجا و تجلیل کجا. من انجام وظیفه کرده‌ام. امیدوارم جوانترها کاری را که ما شروع کردیم، به پایان خوش برسانند و سرانجام ماندگارتری داشته باشند.

جواد کامور بخشایش، دبیر جشنواره نیز درباره روند فعالیت جشنواره توضیح داد و بیانیه هئیت داوران را خواند.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...