پنجمین دوره جایزه ادبی «ارغوان» با معرفی برگزیدگان و بزرگداشت پرویز دوایی به ایستگاه پایانی رسید.

میترا الیاتی و فرشته احمدی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، پنجمین دوره جایزه ادبی «ارغوان» با معرفی برگزیدگان و بزرگداشت پرویز دوایی شامگاه جمعه ۲۰ خرداد ماه در پردیس موسیقی و تئاتر باغ کتاب تهران و با یک دقیقه سکوت برای همدردی با هم‌وطنانی که در چند وقت اخیر در حادثه‌های غم‌انگیز متروپل آبادان، قطار مشهد و ساختمان کرمانشاه جان باخته‌اند، به کار خود پایان داد.

در ابتدای این برنامه پژمان بازغی که همچون دوره‌های گذشته، اجرای این برنامه را بر عهده داشت، گزارش اوژن حقیقی، دبیر این جایزه را درباره روند کار پنجمین دوره جایزه «ارغوان» با موضوع «دروغ» خواند، در ادامه نیز قطعات موسیقی با هنرمندی امید نعمتی، شقایق صادقیان و سردار سرمست اجرا شد همچنین پخش کلیپی درباره پنجمین دوره «ارغوان»، بخش بعدی این برنامه بود.

سپس فرشته احمدی به عنوان نماینده هیأت انتخاب با ابراز خوشنودی از همکاریش با این جایزه ادبی در چند سال اخیر گفت: در این سال‌ها جایزه ارغوان توانسته ویژگی‌های خاص خود را پیدا کند که گاهی با اعتراض‌هایی مانند محدودیت گروه سنی، تعیین سوژه و … رو به رو شده است در حالی که اینها وجه تمایز این جایزه در قیاس با جوایز دیگر است.

وی داستان‌های امسال را که با موضوع «دروغ» نوشته شده‌اند، اعجاب‌آور و در عین حال غم‌انگیز توصیف کرد که آئینه تمام‌نمای ایران امروز هستند اما انتشار آثار برگزیده و برگزاری کارگاه‌های آموزشی برای برگزیدگان را از دیگر وجوه مثبت این جایزه خواند.

سپس جوایز برگزیدگان با همراهی میترا الیاتی و فرشته احمدی به ترتیب زیر اهدا شد:

برگزیده دهم: دنیا چهرازی از تهران؛ نهم: واله ساجدی از تهران؛ هشتم: سعید قلی زاده از تبریز؛ هفتم: محدثه سارانی از گلستان؛ ششم: مهران صفرخانی از تهران؛ پنجم: مهسا شاملو از تهران؛ چهارم: رحمان حسینی از افغانستان

در ادامه، برگزیدگان اول تا سوم با حضور احمد پوری، حسین سناپور و لیلی گلستان، که اعضای هیأت داوران جایزه ارغوان هستند معرفی شدند:

سوم: پردیس خلجی از همدان؛ دوم: آرمان عابدیان و اول: نوید عظیمی از کرج.

در این بخش پوری، به عنوان نماینده هیأت داوارن، توضیحی درباره اضافه شدن بخش برنده برندگان و ضرورت برگزاری جوایز ادبی در معرفی جوانان مستعد ارائه کرد.

این داستان‌نویس و مترجم با تعریف خاطراتی از دوره جوانی خود و انتشار اولین داستانش در مجله فردوسی گفت: حق جوانان مستعد ماست که شناخته شوند و در این مسیر، جایزه «ارغوان» با مستقل بودن خود توانسته محبوبیت بسیاری به دست آورد؛ از بین برندگان این جایزه، برنده‌ای داریم که توانست خودش کتابش را منتشر کند در حالی که باور نداشت روزی نویسنده شود.
پوری خطاب به جوانان علاقه‌مند به داستان‌نویسی گفت: هرچند همه به تشویق نیاز داریم ولی به سماجت و استقامت هم احتیاج داریم.

در ادامه برنامه، بزرگداشت پرویز دوایی با حضور هوشنگ گلمکانی، منتقد و پژوهشگر سینما برگزار شد.

وی، دوایی را توصیف‌کننده و ستایشگر عشق، زیبایی، رؤیا و خاطره دانست و گفت: هرچند به دوایی نقد می‌شود که همواره از گذشته و نوستالژی می‌گوید در حالیکه موضوع نوشته‌های غیرسینمایی او فقط خاطره‌های دوران کودکی و نوجوانی نیست بلکه او گاه چنان آدمی را در یک لحظه خاص غرق می‌کند که هیچ ارتباطی هم به نوستالژی ندارد.

گلمکانی افزود: از میان همه هنرمندان تمام رشته‌ها و در همه دوران‌ها هیچ کس برایم جایگاه پرویز دوایی را ندارد.

او در ادامه از حال نامساعد دوایی خبر داد و با ابراز تأسف گفت: ایشان چند ماه پیش گرفتار حادثه‌ای شد و وقتی حالش را پرسیدم، گفت حال مرا نپرس! اما فکر کردم از حال بد او به شما خبر بدهم. شاید امواج مثبت شما در بهبود حال او مؤثر باشد.

گلمکانی در آخر افزود: همواره یکی از عشق‌های من این بوده که برای تمام کسانی که دوست‌شان دارم، قطعه‌ای از پرویز دوایی بخوانم هرچند که همیشه متأثر می‌شوم و نمی‌توانم نوشته او را تا به آخر بخوانم.

 احمد پوری، حسین سناپور و لیلی گلستان

بعد از این بزرگداشت، برگزیدگان بخش برنده برندگان با حضور احمد پوری، حسین سناپور و لیلی گلستان به این شرح اعلام شد:

برگزیده دهم: ندا جبراییلی؛ نهم: عباس عظیمی از افغانستان؛ هشتم: منوچهر زارع‌پور؛ هفتم: مهیا مرادی‌نسب؛ ششم: احسان منصف خوش حساب؛ پنجم: سید رحیم حسینی‌نژاد؛ چهارم: امیر محمد محدثی؛ سوم: زهرا گودرزی؛ دوم: غزل محمدی و اول: فرناز قربانی.

ابراهیم حقیقی، حسن معجونی، مسعود فروتن، عباس یاری، بهرام دهقانی، محمدرضا غفاری، کاوه سمندریان، جوانه دلشاد، کیوان کثیریان، میلاد صدر عاملی، آرش صادق بیگی و …نیز در این برنامه حضور داشتند.

................ هر روز با کتاب ................

بی‌فایده است!/ باد قرن‌هاست/ در کوچه‌ها/ خیابان‌ها/ می‌چرخد/ زوزه می‌کشد/ و رمه‌های شادی را می‌درد./ می‌چرخم بر این خاک/ و هرچه خون ماسیده بر تاریخ را/ با اشک‌هایم می‌شویم/ پاک نمی‌شود... مانی، وزن و قافیه تنها اصولی بودند که شعر به وسیلهء آنها تعریف می‌شد؛ اما امروزه، توجه به فرم ذهنی، قدرت تخیل، توجه به موسیقی درونی کلمات و عمق نگاه شاعر به جهان و پدیده‌های آن، ورای نظام موسیقایی، لازمه‌های شعری فاخرند ...
صدای من یک خیشِ کج بود، معوج، که به درون خاک فرومی‌رفت فقط تا آن را عقیم، ویران، و نابود کند... هرگاه پدرم با مشکلی در زمین روبه‌رو می‌شد، روی زمین دراز می‌کشید و گوشش را به آنچه در عمق خاک بود می‌سپرد... مثل پزشکی که به ضربان قلب گوش می‌دهد... دو خواهر در دل سرزمین‌های دورافتاده باهیا، آنها دنیایی از قحطی و استثمار، قدرت و خشونت‌های وحشتناک را تجربه می‌کنند ...
احمد کسروی به‌عنوان روشنفکری مدافع مشروطه و منتقد سرسخت باورهای سنتی ازجمله مخالفان رمان و نشر و ترجمه آن در ایران بود. او رمان را باعث انحطاط اخلاقی و اعتیاد جامعه به سرگرمی و مایه سوق به آزادی‌های مذموم می‌پنداشت... فاطمه سیاح در همان زمان در یادداشتی با عنوان «کیفیت رمان» به نقد او پرداخت: ... آثار کسانی چون چارلز دیکنز، ویکتور هوگو و آناتول فرانس از ارزش‌های والای اخلاقی دفاع می‌کنند و در بروز اصلاحات اجتماعی نیز موثر بوده‌اند ...
داستان در زاگرب آغاز می‌شود؛ جایی که وکیل قهرمان داستان، در یک مهمانی شام که در خانه یک سرمایه‌دار برجسته و بانفوذ، یعنی «مدیرکل»، برگزار شده است... مدیرکل از کشتن چهار مرد که به زمینش تجاوز کرده بودند، صحبت می‌کند... دیگر مهمانان سکوت می‌کنند، اما وکیل که دیگر قادر به تحمل بی‌اخلاقی و جنایت نیست، این اقدام را «جنایت» و «جنون اخلاقی» می‌نامد؛ مدیرکل که از این انتقاد خشمگین شده، تهدید می‌کند که وکیل باید مانند همان چهار مرد «مثل یک سگ» کشته شود ...
معلمی بازنشسته که سال‌های‌سال از مرگ همسرش جانکارلو می‌گذرد. او در غیاب دو فرزندش، ماسیمیلیانو و جولیا، روزگارش را به تنهایی می‌گذراند... این روزگار خاکستری و ملا‌ل‌آور اما با تلألو نور یک الماس در هم شکسته می‌شود، الماسی که آنسلما آن را در میان زباله‌ها پیدا می‌کند؛ یک طوطی از نژاد آمازون... نامی که آنسلما بر طوطی خود می‌گذارد، نام بهترین دوست و همرازش در دوران معلمی است. دوستی درگذشته که خاطره‌اش نه محو می‌شود، نه با چیزی جایگزین... ...