آنتوان واترز [Antoine Wauters] نویسنده بلژیکی برای نگارش رمان «محمود و یا برآمدن آب‌ها» [Mahmoud or the rising waters] برنده جایزه مارگریت دوراس 2021 شد.

آنتوان واترز [Antoine Wauters] محمود و یا برآمدن آب‌ها» [Mahmoud or the rising waters]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، داستان این رمان -که بازگویی شعروار بخشی از تاریخ سوریه نیز هست- به سال 1973 و در سوریه برمی‌گردد. ساخت سد فرات منجر به غرق شدن روستایی در نزدیکی دریاچه اسد می‌شود و پیرمردی که با شوق و آرزوی دوباره دیدن خانه دوران کودکی خود راهی دریا می‌شود و می‌کوشد در این سفر دریایی مخاطره‌آمیز، خاطراتش، فرزندانش، همسرش و عشقش به شعر آزادی و صلح کشور را بازیابد.

این رمان همچنین جزء نامزدهای کتابخانه‌های نانسی، لوپوئن 2021، جایزه کتابخانه‌های لوموند 2021 و نیز جایزه رمان دانشجویان فرانس کولتور تلرما 2021 بوده است.

جایزه یادشده به ياد مارگریت دوراس (۱۹۱۴ - ۱۹۹۶) نویسنده و فیلمساز فرانسوی اهدا می‌شود. او كه با لقب «بانوی داستان‌نویسی مدرن» شناخته مي‌شد، جایزه ادبی گنکور را در سال ۱۹۸۴ برای نوشتن رمان «عاشق» دریافت کرد.

سال گذشته ریتی پنه و کریستوفر بتی برای رمان «صلح با مردگان» برنده این جایزه شدند. پاتریک مودیانو و آنی ارنو نیز از دیگر برندگان سرشناس جایزه دوراس بوده‌اند.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...