کتاب «تئاتر عروسکی مدرن از نظریه تا عمل» [Puppetry : a reader in theatre practice] نوشته پنی فرانسیس [Penny Francis] با ترجمه پوپک عظیم‌پور منتشر شد.

تئاتر عروسکی مدرن از نظریه تا عمل» [Puppetry : a reader in theatre practice] نوشته پنی فرانسیس [Penny Francis]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از هنرآنلاین، این کتاب که برای تمام طیف‌های طرفدار تئاتر در نظر گرفته شده شامل مباحثی است که پنی فرانسیس نویسنده آن در سیر تکاملی هنر عروسکی فرا گرفته است. او به خوبی افت و خیزهای این هنر عمیق و فلسفی را تشریح کرده است تا به امروز که بتوان از آن با عنوان تئاتر عروسکی یاد کرد.

«رویکرد»، «هنرهای مرتبط»، «تکنیک‌ها»، «اجرا»، «دراماتورژی»، «زیبا شناسی» و «تاریخچه تئاتر عروسکی» عناوین فصل‌های کتاب هستند. «هنر عروسکی، هنر و کنش»، «بازی‌دهنده عروسک»، «ماسک‌ها»، «عروسک‌های نخی و میله‌ای»، «عروسک‌های دستکشی یا دستی»، تئاتر اسباب‌بازی یا کاغذی»، «نور سیاه و تئاتر سیاه»، «طراحی نورپردازی»، «طراحی و ساخت»، «نمایشنامه‌های تولیدات عروسکی»، «تولیدات رسانه‌ای ابداعی و ترکیبی»، «زیباشناسی هنر عروسکی در آغاز قرن بیست و یکم»، «شکل هنری خالص چیست؟»، «نمایش‌های اولیه عروسکی»، «مدرنیسم و زبانی جدید»، «ثروت‌های شوروی» و «هنر تئاتری مجزا» از جمله مباحثی محسوب می‌شود که نویسنده به آن‌ها پرداخته است.

تاکید کتاب «تئاتر عروسکی مدرن از نظریه تا عمل» بر پیشرفت‌هایی است که از چشم‌انداز اروپای غربی مدرن مشاهده شده‌اند، اما استناد به سنت‌های باستانی غرب و شرق، که اغلب سبک‌های اجراهای امروزی را به‌شدت تحت‌تاثیر قرار داده‌اند نیز فراموش نشده است. این مطالعه شامل بونراکو- زای ژاپن، وایانگ اندونزی و ضد قهرمان‌های کمیک شکست‌ناپذیر و جهانی در کمدیا دلارته برای مثال، پولچینلا و پانچ است. رویکردهای آیینی و معنوی هنر عروسکی نیز به‌طور خلاصه بررسی شده به این دلیل که درک هنر اجرایی باستان و اعتقاد آنان به روح امری لازم و ضروری است.

در بخشی از یادداشت مترجم، آمده است: «عنوان تئاتر عروسکی از نیمه دوم قرن بیستم و در پی تغییر و تحولات چشمگیری که در عرصه هنر، سیاست و جامعه به وقوع پیوست در کتب و مقالات عنوان شد هر چند حتی در زمانی که با عناوینی همچون هنر عروسکی و نمایش عروسکی هم که به کار برده می‌شد رسالت خود را به‌عنوان رسانه‌ای قدرتمند و یا شیوه بیان هنری به خوبی ایفا کرده است».

به اعتقاد نویسنده کتاب، «برخی افراد عروسک‌ها را تجلی معنویت انسان، نشان اتحاد بشر با الوهیت در نظر می‌گیرند. سایرین آن‌ها را بازیچه کودکان یا مترسک‌های چوبی در نمایش ساده‌ترین جشن تولدها می‌دانند. گروهی هم عروسک‌ها را آثار هنری برجسته تلقی می‌کنند که در یک متن هنری و محرمانه به نمایش درمی‌آیند. اما هنوز هستند عروسک‌هایی که برای خشنود ساختن جمعیتی به‌واسطه تغییر شکل و حقه‌هایشان ساخته شده باشند. هر چشم‌اندازی درباره عروسک‌ها گستره خاص خود را دارد و هر یک در حیطه خود معتبر است. علی‌رغم تصورات و تعصبات فردی، براستی مسیر اصلی تئاتر معاصر اهمیت استعاری و نمادین عروسک‌ها را درک کرده و قدرت تئاتری آن‌ها و ارزششان را به صورت اجراگران نمایشی در موقعیت‌های بی‌شماری که بازیگر انسانی ناتوان از انجام آن است به کار می‌گیرد. عروسک‌ها، این اشیا جان‌بخشی شده در جریان اجرا دائم در حال انعکاس، تاکید و تفسیر هستند. آن‌ها با کمترین کلام ممکن با جهانیان سخن گفته و توسط ایشان درک می‌شوند».

کتاب «تئاتر عروسکی مدرن از نظریه تا عمل» نوشته پنی فرانسیس با ترجمه پوپک عظیم‌پور به‌مناسبت برگزاری هجدهمین جشنواره تئاتر عروسکی تهران-مبارک ۱۳۹۹، به‌تازگی از سوی انتشارات نمایش منتشر شده است. عنوان اصلی این کتاب «هنر عروسکی: خوانشی بر تئاتر در عمل» است. سپاس‌نامه نویسنده کتاب، پیشگفتار دبیر مجموعه سایمون شفرد، سخن فرشاد فرشته‌حکمت، یادداشت مترجم و مقدمه نویسنده نیز ضمیمه اثرست.

................ هر روز با کتاب ...............

هنر |
گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...
جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...