«افسانه‌ی کچل کفترباز» به نویسندگی و تصویرگری لیسا جمیله‌برجسته برای چهارمین بار از سوی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بازنشر شد.

افسانه‌ی کچل کفترباز لیسا جمیله‌برجسته

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این کتاب که اولین بار در سال ۱۳۸۵ برای مخاطبان ۹ سال به بالا (نونهال) منتشر شده بود اکنون به چهارمین مرحله چاپ رسیده است.

در خلاصه کتاب «افسانه‌ی کچل کفترباز» آمده است: حاکمی بود که همه‌چیز داشت اما خوشبخت نبود. دنیا برای او که همسرش را از دست داده بود تیره و تار شده بود. بنابراین، نه خودش شاد بود و نه به دیگران اجازه شادی و بازی را می‌داد. در کنار قصر حاکم، کلبه کوچکی بود که در آن پسرکی کچل با مادرش زندگی می‌کرد. دل‌خوشی او، کفترهایش بودند. آن‌ها را بغل می‌کرد و دانه می‌داد.

نوازش می‌کرد و به بال‌های خسته آن‌ها جان می‌داد. دم غروب پرشان می‌داد. می‌نشست رو به بام و نگاهشان می‌کرد. از دیدنشان سیر نمی‌شد. برایشان نی می‌زد...

این کتاب ۱۶ صفحه‌ای در قطع رحلی با شمارگان ۲ هزار و ۵۰۰ نسخه منتشر شده تا شمارگان آن در مجموع به ۲۷ هزار نسخه برسد.

کتاب «افسانه‌ی کچل کفترباز» در سال ۱۳۸۷ با خط بریل ویژه نابینایان منتشر شد و بر اساس آن انیمیشنی به کارگردانی صادق جوادی و تئاتری نیز با کارگردانی آزاده انصاری از سوی کانون تولید شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...