ترجمه رمان «شاهزاده مِه» نوشته کارلوس روییز زفون به‌عنوان اولین‌جلد از سه‌گانه داستانی «مِه» توسط نشر افق منتشر و راهی بازار نشر شد.

به گزارش مهر، رمان «شاهزاده مِه» نوشته کارلوس روییز زفون به‌تازگی با ترجمه آرزو احمی توسط نشر افق منتشر شده است. این‌ کتاب اولین‌عنوان از سه‌گانه داستانی «مِه» است که زفون خلق کرده است.

سه‌گانه مذکور، مجموعه‌داستانی مرموز را شامل می‌شود که تعلیق زیادی دارند و از ادبیات فانتزی و گوتیک و همچنین مانگا تاثیر گرفته‌اند. نشر افق انتشار این سه‌گانه را برای آشنایی مخاطبانش با ادبیات فانتزی اسپانیا در دستور کار قرار داده است.

داستان اولین‌جلد از سه‌گانه «مه»‌ از این‌قرار است که جنگی درگرفته و پدرِ مکس کاروِر خانواده‌اش را از شهر دور می‌کند تا در کنار یک خانه چوبی قدیمی کنار ساحل،‌ امنیت داشته باشند. مکس در محل جدید زندگی‌اش، باغی پر از مجسمه‌های عجیب و غریب پیدا می‌کند و خواهرهایش هم گرفتار کابوس‌ها و صداهایی ترسناک می‌شوند. نگران‌کننده‌تر از همه، شایعاتی است که درباره مالکان پیشین خانه به گوش مکس و خانواده‌اش می‌رسد؛ آن‌ها پسری داشته‌اند که به‌صورت اسرارآمیز گم شده است.

در ادامه داستان، مکس با جستجو در گذشته، با داستان وحشتناک شاهزاده مه روبرو می‌شود؛ شاهزاده یا سایه‌ای شوم که شب‌ها بیرون می‌آید و وقتی اولین مه سحرگاه خود را نشان می‌دهد، ناپدید می‌شود...

رمان «شاهزاده مه» ۱۹ فصل دارد.

در قسمتی از این‌کتاب می‌خوانیم:

ناهارخوری کوچک فانوس دریایی بوی قهوه تازه‌دم‌کرده و توتون پیپ می‌داد. زمین و دیوارها را با تخته‌هایی از چوب تیره پوشانده بودند و گذشته از کتابخانه بزرگ و چند وسیله دریانوردی که مکس تشخیص نمی‌داد به چه دردی می‌خورند، تزئینات دیگری در اتاق نبود. اجاقی هیزمی، میزی که پارچه مخملی تیره‌ای رویش انداخته بودند و مبل‌های کهنه‌ای با چرم رنگ و رو رفته‌ تنها لوازم رفاهی‌ای بود که ویکتور کری ازشان استفاده می‌کرد.

رولاند به دوستانش تعارف کرد روی مبل‌ها بنشینند و خودش روی یک صندلی چوبی بینشان نشست. حدود پنج دقیقه صبر کردند،‌ خیلی کم حرف زدند و به صدای گام‌های پیرمرد در طبقه بالا گوش دادند.

سرانجام سروکله‌ نگهبان فانوس دریایی پیدا شد. او آن‌طور نبود که مکس تصور کرده بود. ویکتور کری قد و قامت متوسط و پوستی رنگ‌پریده داشت. سرش پوشیده از موهای خاکستری بود که دور چهره‌اش را که به سن واقعی‌اش نمی‌آمد، پوشانده بود.

چشمان سبز و نافذش آرام، طوری که انگار می‌خواست افکارشان را بخواند، چهره خواهر و برادر را از نظر گذراند. مکس لبخندی عصبی زد و ویکتور کری هم با لبخندی پاسخش را داد، لبخندی که باعث شد چهره‌اش از هم بشکفد.

نگهبان فانوس دریایی روی یکی از مبل‌های نشست و گفت: «بعد از سال‌ها شما اولین مهمونای من هستین. اگه بی‌ادبی کردم باید ببخشین. البته وقتی منم مثل شما بچه بودم، فکر می‌کردم این همه حرف از ادب و تربیت همه‌اش مزخرفه. هنوز هم همین فکر رو می‌کنم.»

رولاند گفت: «ما بچه نیستیم، بابابزرگ.»

ویکتور کری جواب داد: «هرکی از من کوچک‌تره بچه‌ست. تو باید الیسیا باشی. تو هم مکسی. لازم نیست آدم خیلی باهوش باشه تا این رو بفهمه.»

الیسیا لبخند گرمی زد. فقط چند دقیقه بود که با این مرد آشنا شده بود، اما به همین‌زودی مسحور مهارتش در راحت کردن فضا برای آن‌ها شده بود. در این بین، مکس چهره ویکتور را زیر نظر گرفته بود و سعی می‌کرد تصور کند چطور چندین دهه در فانوس دریایی حبس شده و از اسرار اورفئوس محافظت کرده.

این‌کتاب با ۱۹۲ صفحه، شمارگان هزار و ۵۰۰ نسخه و قیمت ۲۸ هزار تومان منتشر شده است.

به گزارش ایسنا، دیگر کتاب منتشرشده در این سه‌گانه، «قصر نیمه‌شب» است که در ۲۸۰ صفحه با شمارگان ۱۵۰۰ نسخه و قیمت ۴۰ هزار تومان منتشر شده است.

در پشت‌ جلد کتاب آمده است: بن در شب تولد شانزده‌سالگی‌اش آماده می‌شود تا همراه دوستانش با یتیم‌خانه‌ سنت پاتریک خداحافظی کند. آن‌ها هر هفته در عمارت متروکه‌ای که نامش را قصر نیمه‌شب گذاشته‌اند، همدیگر را می‌بینند. ولی این‌بار در آخرین لحظه سروکله‌ پیرزنی پیدا می‌شود و بن را با شیر، خواهری که هنگام تولد او از هم جدای‌شان کرده بودند، آشنا می‌کند. اما خطری در کمین آن‌هاست و برای زنده ماندن باید با مرگ‌بارترین معماها مواجه شود...

کتاب «تماشاگر در سایه»، جلد سوم سه‌گانه «مه» است که در ۲۴۸ صفحه، با شمارگان ۱۵۰۰ نسخه و قیمت ۳۶ هزار تومان توسط نشر افق منتشر شده است. 

در پشت‌ جلد این کتاب آمده است: مرد مرموزی که کارش ساختن اسباب‌بازی است و بین موجوداتی جادویی در عمارتی قدیمی زندگی می‌کند... سایه ترسناکی که پشت پرده به تماشا ایستاده و رازی هولناک با خود دارد... موجود سیاهی که در اعماق جنگل پنهان شده و تا این‌جا جان یک نفر را هم گرفته‌است... این‌ها عناصر داستانی اسرارآمیزند که اسماعیل را به ایرن چهارده‌ساله وصل می‌کنند، آن هم وقتی که مادر ایرن پیشخدمت اسباب‌بازی‌ساز می‌شود. 

کلیسای کاتولیک نگران به‌روزشدن علوم و انحراف مردم از عقاید کلیسا بود... عرب‌ها میانجی انتقال مجدد فرهنگ یونان باستان به اروپا شدند... موفق شد از رودررویی مستقیم با کلیسای کاتولیک بپرهیزد... رویای دکارت یافتن روشی برای تبیین کلیه پدیده‌های طبیعی در چارچوب چند اصل بنیادی بود... ماده ماهیتاً چیزی جز امتداد یا بعد مکانی نیست... شناخت یا معرفت را به درختی تشبیه کرد که ریشه‌هایش متافیزیک هستند، تنه‌اش فیزیک و شاخه‌هایش، علوم دیگر ...
وازهه که ما چرا نباید کتاب بخوانیم اما... مال اون‌وقتاس که مردم بیکار بودن... «لایک» نداره. بیشتر کتابا حتی ازشون «کپشن»م درنمیاد یا اگه درمیاد لایک‌خور نیست... بهداشتی هم نیست. آدم هرورقی که میخواد بزنه، باید انگشت‌شو تفمال کنه... میدونید همون درختا اگه برای کتاب قطع نشن، میتونن چقدر ذغال لیموی خوب بدن و چقدر قلیون دوسیب... کی جواب کله‌های سم‌گرفته ما رو میده؟... ندونی این هفته «فاطما گل» چیکار کرده، تو دورهمی نمیتونی تو بحس شرکت کنی ...
به سه دهه نخست انقلاب نیز می‌پردازد و تا انتخابات پرحاشیه‌ی سال 1388 و آغاز دومین دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد هم پیش می‌‌رود... تاریخ ایران را صرفا در حیات سیاسی و حکومت صاحبان قدرت و شاهان خلاصه نکرده که در حیات جمعی مردم و زیست اجتماعی آنها نیز مشاهده و دنبال می کنند و براین اساس به بررسی دنیای ایرانی و تاریخ آن پرداخته و برای این منظور فراتر از مرزهای کنونی رفته که همانا هویت ایرانی است... آن را بستری برای شناخت و درک ایران امروز می‌سازد ...
بیشترین اخبار مربوط به مبارزه کارگران و به خصوص شوراهای کارگری در نشریات گروه‌های چپ منعکس می‌شد... نقش آیت‌الله طالقانی نیز در ترویج زبان شوراها بسیار مهم بود... منطق دیگری بر ذهنیت کارگران حکمفرما شد... کارگران اغلب از داشتن نماینده واقعی و مقتدر محروم بودند... انحلال نهاد شوراها، اخراج یا بازداشت فعالین مستقل و غیراسلامی در گسست «قدرت دوگانه» شورا و مدیریت، نقش بسیار مهمی داشت ...
نزول از نظم اخلاقی کامو به تحقیر آیرونیک ساراماگو... یکی از اولین‌ مبتلایان، مردی است که در حال رانندگی با ماشین، بینایی خود را از دست می‌دهد. این لحظه بسیار شبیه مسخ کافکاست... راننده‌ ناآرامی نمی‌کند، جیغ نمی‌کشد و شکایتی نمی‌کند. چیزی که او می‌گوید این است: «کسی من را به خانه می‌برد لطفا؟»... مدام ما را به یاد اردوگاه‌های زندانیان سیاسی می‌اندازد، به یاد بی‌عدالتی‌های کاپیتالیسم بدون اندکی خودداری، به یاد سردی و خشکی بروکراسی ...