موضوع اصلی، کرونا نیست! | جام جم
۱-«چادر» و «کرونا» دو عبارت رسوبکرده از داستانهای عترت اسماعیلی در ذهنم است. اسماعیلی بیشتر از هر چیز از این عناصر در داستانهایش استفاده کرده اما نه میشود داستانها را به دوران کرونا محدود کرد و نه میشود گفت او خواسته داستانهایی درباره حجاب و نوع خاصش یعنی «چادر» بنویسد.
۲- نویسنده در مجموعه داستان جدیدش «تناردیه را من کشتم» هنرمندانه به خطوط قرمز نزدیک شده و دو علامت «!» برای من رقم زده است؛ تعجب از اینکه چرا تا این حد نیمهخالی نسبت ما و برخی مفاهیم مذهبی و اعتقادی را پررنگ کرده و تحیر از اینکه چگونه توانسته آنقدر هنرمندانه به خط قرمزها نزدیک شود که هم حرفهایش را بدون لکنت بزند و هم بتواند برای کتابش مجوز نشر بگیرد.
۳- داستانهای این مجموعه، ماجرامحورند و بهرغم کوتاه بودن، ذهن مخاطب را رها نمیکنند. آنها امواج خاطرات را اگرچه به دوران پیچیده کرونا میبرند اما موضوع اصلی، کرونا نیست؛ نسبت انسان ایرانی با دین و مذهب است. اینکه گاهی یک انسان مذهبی در موقعیتهای متفاوت اجتماعی، چگونه نقشهای مختلف و متناقضی از خود بروز میدهد.
۴- سختگیریهای حمیدرضا منایی (استاد راهنمای نویسندگی و نویسنده رمان برج سکوت)، تجربه روزنامهنگاری نویسنده و عدم اصرار او بر چاپ داستانها به هر قیمتی، کتاب را خواندنی و اندیشیدنی کرده است. داستانها قرار نیست خواننده را سردرگم کند و از سویی، قدرت کشف را از او دریغ نمیکند. شخصیتها به اندازه معرفی و شناسانده میشوند و برخی زاویههای تاریک هم برای لذت خواننده باقی میماند. این زاویهها آنقدر نیست که خواننده را دلزده کند و کتاب را ببندد.
۵- عترت اسماعیلی در اولین تجربه، «حاء مشدد» را در انتشارات کتاب نیستان منتشر کرد که مورد توجه قرار گرفت. او سپس با فاصله، کتابی برای کودکان نوشت با نام «به نظر شما چه کسی با خانم طلا عکس سلفی میگیرد؟». حالا او دوباره به فضای داستان برگشته اما به جای فضای مذهبی سراغ مسائل اجتماعی رفته که البته رگههایی از دین و مذهب هم در آن دیده میشود. این مجموعه داستان نشان میدهد او در مسیر داستان، موفق خواهد بود.
۶- برای هرکدام از پنج گزاره بالا، بسیار حرف دارم که بماند برای بعد...
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
