رمان «سوره آفلین» اثر ابراهیم اکبری دیزگاه توسط انتشارات شهرستان ادب منتشر شد.

سوره آفلین ابراهیم اکبری دیزگاه

به گزارش کتاب نیوز به نقل از آنا، اکبری دیزگاه نویسنده کتاب در یادداشت کوتاهی که در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد؛ درباره رمان «سوره آفلین» آورده است: «سوره آفلین، داستانِ مردی است به نام خلیل حُجّتی که در شبِ ۱۲ بهمن ۵۷ در خیابان‌هایِ پر آشوبِ تهران دنبالِ پسر گمشده‌اش اسماعیل می‌گردد و راه به راه به مردمِ انقلابی سفارش می‌کند که "کمی" آرام‌تر انقلاب کنند، اما کسی صدایِ او را نمی‌شنود! مسئله دیگر خلیل این است که علی‌رغم ناامیدی از یافتنِ پسرش ولی سخت معتقد است که روح الله! چون هر زمان که خیر می‌خواهد از قرآن؛ قرآن آیه "لاتیأسوا من روح الله" را به او می‌دهد. امیدوارم این کتاب مرهمی باشد برای انسانِ تحریم‌زده و احیاناً ناامیدِ امروز!».

رمان «سوره آفلین» در ۲۷۰ صفحه و با شمارگان هزار نسخه به قیمت ۴۰ هزار تومان از سوی انتشارات شهرستان ادب به چاپ رسیده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...