آن کارسون [Anne Carson] نویسنده کانادایی به عنوان برنده جایزه پرنس آستوریاس اسپانیا [Princess of Asturias Awards] در سال ۲۰۲۰ انتخاب شد.

آن کارسون [Anne Carson]  برنده جایزه پرنس آستوریاس اسپانیا [Princess of Asturias Awards]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، هیات داوران این جایزه به ریاست سانتیاگو مونوز ماچادو برنده امسال را انتخاب و به دلیل شیوع بیماری کرونا از طریق آنلاین اقدام به معرفی برنده امسال کردند.

آن کارسون استاد ادبیات کلاسیک و تطبیقی دانشگاه میشیگان و شاعر، مقاله‌نویس و مترجم مشهور است. وی گفته است یک نسخه دو زبانه از اشعار ساپو که او در یک کتاب‌فروشی پیدا کرد زندگی‌اش را برای همیشه تغییر داد. وی در کالج سن میشل و دانشگاه تورنتو تحصیل کرد و در نهایت تحصیلاتش را در دانشگاه سن اندروز اسکاتلند به پایان برد و سال ۱۹۸۶ با نوشتن تزی درباره ساپو با درجه دکتری فارغ‌التحصیل شد.

کارسون متخصص فرهنگ و زبان‌های کلاسیک در ادبیات تطبیقی، انسان شناسی، تاریخ و تبلیغات است و از وی به عنوان یکی از ارزنده‌ترین متفکران معاصر یاد می‌شود که در مجموعه آثارش به ادبیات و سبک‌های شاعران یونانی-آتنی توجه دارد و پلی بین قرون وسطی و ادبیات معاصر زده است. برای او ترجمه و خلاقیت با یکدیگر مترادف هستند و وی زمانی گفته است: اگر می‌دانستم شعر چیست دیگر نمی‌خواستم بنویسم. این وسوسه‌ای است در تاریکی.

به گفته هیات داوران این نویسنده ۶۹ ساله خالق جهانی است نفیس که ترکیبی از شعر، پایان نامه، آثار غیرداستانی و نمایش است، و گاه از هنرهایی حتی اپرا نیز بهره می‌گیرد.

اولین کتاب وی با عنوان «اروس تلخ و شیرین» او بر طبیعت عشق رمانتیک تمرکز کرده است. شاعران و نویسندگان مورد علاقه وی شامل هومر، توماس هاردی و استیو اسمیت هستند و وی ویرجینا وولف را مهمترین چهره تاریخ ادبیات می‌داند.

در ۴۲ سالگی این نویسنده کتاب «گفت و گوهای کوتاه» را در سال ۱۹۹۲ منتشر کرد که با آثار دیگری چون «آب صاف» در سال ۱۹۹۵، «مقاله شیشه‌ای» در سال ۱۹۹۵ و اثر اتوبیوگرافی وی با عنوان «سرخ: رمانی به نظم» در سال ۱۹۹۵ ادامه یافتند.

از جدیدترین آثار وی می‌توان به «مجموعه‌ای از نامه‌ها، شعر و یادداشت‌ها» اشاره کرد که سال ۲۰۰۱، «اگر نه، زمستان: بخش‌هایی از ساپو» در سال ۲۰۰۲، «تنزل: شعر، مقاله‌ها، اپرا» در سال ۲۰۰۵، «الهه شب» سال ۲۰۲۰، «آنتیگونیک» در سال ۲۰۱۲، «سند سرخ» در سال ۲۰۱۳ و «شناور» در سال ۲۰۱۶ اشاره کرد.

وی جوایز ادبی متعددی دریافت کرده که جایزه شعر لانان آمریکا در سال ۱۹۹۶، جایزه شعر پوشکارت در سال ۱۹۹۷، جایزه تی.اس.الیوت بریتانیا در سال ۲۰۰۱، جایزه شعر پن در سال ۲۰۱۰ و جایزه شعر گریفین کانادا در سال ۲۰۱۴ از جمله آنها هستند.

امسال ۲۸ کاندیدا از ۱۷ کشور مختلف نامزد دریافت این جایزه بودند.

این نویسنده ششمین برنده از هشت جایزه پرنس آستوریاس سال ۲۰۲۰ است که هر سال در اسپانیا توسط بنیاد شاهزاده آستوریاس انتخاب می‌شوند.

مراسم اهدای این جایزه هر سال در آمفی‌تئاتر کامپوآمور شهر ابیه‌دو برگزار می‌شود و طی آن جوایزی در هشت رشته مختلف، شامل پنجاه هزار یورو وجه نقد، یک تندیس ویژه به عنوان نماد این جایزه و یک دیپلم افتخار؛ به خالق بهترین دستاوردهای هر گروه اعطا می‌شود.

فرد وارگا نویسنده فرانسوی در سال ۲۰۱۸ و سیری هاستوت نویسنده آمریکایی در سال ۲۰۱۹ این جایزه را از آن خود کرده بودند.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...