نازنین حضار [nazanine hozar] با رمان «آریا» [Aria] در فهرست نامزدهای اولیه جایزه ادبی مدیسی قرار گرفت.

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا و به نقل از اکتوالیته، هیات داوران جایزه ادبی «مدیسی» فهرست متشکل از نامزدهای اولیه این جایزه ادبی را اعلام کرد.

به این ترتیب ۱۵ رمان فرانسوی و ۱۳ رمان خارجی برای راه یافتن به دور دوم این رقابت که نتیجه آن در دوم اکتبر مشخص خواهد شد با یکدیگر به رقابت خواهند پرداخت.

«یوگا» نوشته «امانوئل کاره»، «بانوی روراست» نوشته «لیز چارلز»، «زحل» به قلم «سارا شیش»، «قلب مصنوعی» اثر «کلوئه دلوم»، «سرگیجه بزرگ» اثر «پییر دوکروزه»، «دختر پدر» نوشته «لور گوژ»، «ناهنجاری» به قلم «هرو لو تلیر»، «دباغی» اثر «سلیا لوی»، «شیاطین» نوشته «سیمون لیبراتی»،«احمق‌های من» نوشته «ژان پیر مارتین»، «یک استخر شنا در کویر» اثر «دیانا مازلوم»، «داستان‌های شب» نوشته «لوران موینیه»، «کمدی‌های فرانسوی» نوشته «اریک رینهارد»، «مسیر خرده‌های کاغذ رنگی» اثر «مری ایو تو» و «تز، زندگی جدید او» به قلم «کامیل دتولدو» ۱۵ اثر فرانسوی راه‌یافته به فهرست اولیه جایزه مدیسی ۲۰۲۰ هستند.

در فهرست ۱۳ رمان خارجی نیز «لایه منجمد دائمی اعماق زمین» نوشته «اوا بالتسار»، «نیمه دیگر خودت» نوشته «بریت بنت»،«غبار آمریکایی» اثر «جنین کامینز»، «شیرها» نوشته «لوسی المان»، «پنجره جنوبی» نوشته «گیدیر الیاسون»، «پادشاهی والا» نوشته «یا گیاسی»، «آریا» به قلم «نازنین حضار» (نویسنده ایرانی)، «بهای زندگی» اثر «دبورا لوی»، «آپرگون» نوشته «کالم مک کین»، «یک نفر در میان جمع» نوشته «آنتونیو مونور مولینا»، «پسران عشق» نوشته «قاضی رابیحاوی»، «نور تابستان و سپس نور شب» نوشته «جان کالمان استفانسون» و «فضای شهر چینی» نوشته «چارلز یو» دیده می‌شوند.

برندگان نهایی جایزه مدیسی ۲۰۲۰ در ششم نوامبر معرفی خواهند شد.

سال گذشته جایزه بهترین رمان فرانسوی رقابت ادبی «مدیسی» به رمان «‌وسوسه» نوشته «لوک لانگ»‌ رسید.

جایزه‌ ادبی «مدیسی» در سال ۱۹۵۸ راه‌اندازی شد تا نویسندگان خلاق را با وجود ناشناخته بودن‌شان در دنیای ادبیات مورد تقدیر قرار دهد. این جایزه در سال‌های اولیه تنها ویژه بهترین رمان فرانسوی بود، اما از سال ۱۹۷۰ بخش‌ رمان خارجی و سپس در سال ۱۹۸۰ بخش مجموعه مقالات (آثار غیرداستانی) نیز به آن افزوده شد. از میان نویسندگان سرشناسی که تاکنون موفق به دریافت جایزه رمان خارجی «مدیسی» شده‌اند می‌توان به «پل آستر»، «اورهان پاموک»، «میلان کوندرا»، «اومبرتو اکو» و «فیلیپ راث» اشاره کرد.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...