آخرین رمان کورت ونه‌گات  Kurt Vonnegut با عنوان «زمان لرزه» Timequake با ترجمه معصومه فخار منتشر شد.

Timequake Novel by Kurt Vonnegut زمان لرزه کورت ونه گات

به گزارش فارس، «زمان لرزه» آخرین اثر کورت ونه‌گات ، از نویسندگان بزرگ دوران ماست. این رمان برای تمامی آثار ونه‌گات نقش وصیت‌نامه را دارد.

این رمان روایتگر لرزش زمان است. همه‌کس و همه‌چیز از ۱۳ فوریه ۲۰۰۱ به ۱۷ فوریه ۱۹۹۱ بازمی‌گردد. افراد آینده‌شان را - که همان گذشته‌شان بوده - می‌دانند؛ اما قادر به تغییر آن نیستند. در این دَه سال مجبورند کارهایی که قبلاً انجام داده‌اند را دوباره تکرار کنند تا دوباره به سال ۲۰۰۱ بازگردند و اختیارشان را بازگردانند.

زبان ونه‌گات طنز است. تصاویر بدیع و زیبایی از خانواده‌اش، مردم آمریکا، سیاست‌مداران، دانشمندان و...خلق کرده است. بیانی بسیار روان دارد. زیبا و دل‌پذیر می‌نویسد. ناگهان از موضوعی به موضوعی دیگر می‌پرد یا جامپ‌کات می‌کند. نگاهش موشکافانه است و با ریزبینی مسائل را نقد می‌کند.

کورت ونه‌گات از معدود نویسندگانی است که در عصر حاضر، رمان‌هایش شهرت جهانی دارد و نه‌تنها در آمریکه، بلکه در سرتاسر جهان از رمان‌هایش استقبال می‌شود.

این دورگۀ آمریکایی‌آلمانی علاوه‌بر نقد جامعۀ خویش، تلاش می‌کند تا غیرانسانی بودن پدیده‌هایی همچون جنگ، بمب اتم و فروپاشی نهاد خانواده را با زبانی طنز بیان کند. ازاین‌رو ونه‌گوت هیچ حد و مرزی ندارد و استقبال گسترده از آثارش در ایران و دیگر نقاط جهان، بر این نکته صحه می‌گذارد.

رمان «زمان لرزه» اثر کورت ونه‌گات با ترجمه معصومه فخار از سوی نشر کتابستان معرفت در ۳۱۲صفحه با قیمت  ۳۵ هزار تومان روانه کتابفروشی‌ها شده است.

تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...
با دلبستگی به دختری به‌ نام «اشرف فلاح» که فرزند بانی و مؤسس محله است، سرنوشتِ عشق و زندگی‌اش را به سرنوشت پرتلاطم «فلاح» و روزگار برزخی حال و آینده‌اش گره می‌زند... طالع هر دویشان در کنار هم نحس است... زمینی برای بازی خرده‌سیاست‌مدارها و خرده‌جاه‌طلب‌ها... سیاست جزئی از زندگی محله است... با آدم‌ها و مکانی روبه‌رو هستیم که زمان از آنها گذشته و حوادث تکه‌تکه‌شان کرده است. پوستشان را کنده و روحشان را خراش داده ...