مارینا لِویتسکا [Marina Lewycka] خالق رمان «تاریخچه تراکتورها به اوکراینی» درگذشت.



به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا،  این رمان‌نویس بریتانیایی - اوکراینی در سن ۷۹ سالگی بر اثر یک بیماری تحلیل‌برنده مغزی از دنیا رفت.

داستان‌نویسی لویتسکا اغلب از میراث اوکراینی‌ و تجربه‌های خانوادگی‌اش به‌عنوان پناهنده الهام می‌گرفت. رمان «تاریخچه‌ تراکتورها به اوکراینی» که در سال ۲۰۰۵ و زمانی که او ۵۸ سال داشت منتشر شد، به شکلی غیرمنتظره به یک اثر پرفروش بین‌المللی تبدیل و به ۳۵ زبان ترجمه شد. این رمان موفق به کسب جایزه بولینگر وودهاوس برای طنزنویسی شد و در فهرست جایزه ادبی بوکر قرار گرفت و نامزد جایزه اورنج برای داستان شد.

بیل همیلتون، نماینده او گفت: «مارینا با رمان نخست خود «تاریخچه‌تراکتورها به اوکراینی» ناگهان وارد صحنه شد؛ رمانی که طنز منحصربه‌فرد او و روحیه اجتماعی عدالت‌خواهانه‌اش را معرفی کرد؛ خصوصیاتی که بعدها در رمان‌های بعدی و زندگی عمومی‌اش تداوم یافت.»

به گزارش گاردین، جولیت آنان، ویراستار پیشین این نویسنده، نیز به تمجید از او پرداخت و گفت: «ویرایش و انتشار آثار مارینا برای من بزرگ‌ترین لذت بود. افراد واقعا منحصربه‌فرد کم‌اند و او یکی از آن‌ها بود. داستان‌نویسی مبارزه‌جو که کارش همچون سندی جدی و درعین‌حال طنزآلود از زمانه و مکان‌ها باقی خواهد ماند.»

لویتسکا در سال ۱۹۴۶ در یک اردوگاه پناهندگان تحت مدیریت بریتانیا در کیلِ آلمان متولد شد؛ فرزند دو اوکراینی که توسط نازی‌ها به‌عنوان نیروی کار اجباری به آنجا برده شده بودند. خانواده‌اش بعدها به انگلستان مهاجرت کردند و او در همان‌جا رشد و تحصیل کرد.

او پیش از آن‌که رمان‌نویس شود، در دانشگاه شفیلد هالم استاد مطالعات رسانه بود. همان‌جا در کلاس نویسندگی خلاق شرکت کرد و دست‌نوشته‌ای را تکمیل کرد که بعدها به رمان پرفروش «تاریخچه تراکتورها به اوکراینی» تبدیل شد.

این رمان با الهام مستقیم از زندگی او نوشته شده بود، تنش‌های میان خواهر و برادرها، فقدان مادر، و پدری مهندس و عجیب‌وغریب که با زنی بسیار جوان‌تر ازدواج می‌کند و همین اتفاق دخترانش را به نقشه‌کشیدن برای بیرون‌کردن مهمان ناخوانده وامی‌دارد.

«دو کاروان» (۲۰۰۷)، «ما همه از چسب ساخته شده‌ایم» (۲۰۰۹)، «حیوانات مختلف، زنده و مرده» (۲۰۱۲)، و «میراث لوبتکین» (۲۰۱۶) از دیگر آثار این نویسنده محسوب می‌شوند. آخرین رمان او «خوب، بد و کمی احمق» در سال ۲۰۲۰ منتشر شد.

................ هر روز با کتاب ...............

گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...
جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...