برندگان بخش ادبی جایزه پولیتزر ۲۰۲۳ [Pulitzer prize] در شاخه‌های مختلف همچون ادبیات داستانی، شعر و زندگی‌نامه معرفی شدند و نام یک نویسنده ایرانی‎‌تبار نیز در بین برگزیدگان امسال به چشم می‌خورد.

دیو سرمسی» [Demon Copperhead] باربارا کینگسالور [Barbara Kingsolver]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا،‌ فهرست برگزیدگان بخش ادبیات جایزه پولیتزر ۲۰۲۳ درحالی در بخش‌های مختلف اعلام شد که در شاخه داستانی دو کتاب به عنوان برنده معرفی شدند.

در بخش داستانی، کتاب «دیو سرمسی» [Demon Copperhead] که با الهام از رمان «دیوید کاپرفیلد» به قلم باربارا کینگسالور [Barbara Kingsolver] منتشر شده است و رمان «اعتماد»‌ [Trust] به قلم هرنان دیاز [Hernan Diaz] که در آن به موضوعاتی همچون خانواده،‌ جاه‌طلبی و ثروت در سبک‌های مختلف ادبی پرداخته شده است به عنوان آثار برگزیده معرفی شدند.

در بخش نمایشنامه نیز «انگلیسی»‌ نوشته ساناز توسی []،‌ نویسنده آمریکایی ایرانی‌تبار به عنوان اثر برنده انتخاب شد. این نمایشنامه درباره چهار فرد بزرگسال ایرانی است که برای یک آزمون زبان انگلیسی آماده می‌شوند.

در بخش تاریخ کتاب «قلمرو آزادی» نوشته «جفرسون کووی»‌ که سیر تکامل برتری سفیدپوستان را با بررسی ارتباط بین ایدئولوژی‌های ضددولتی و نژادپرستانه بررسی می‌کند به عنوان اثر برنده انتخاب شد.

همچنین در شاخه زندگینامه «جی من» نوشته «بورلی گِیج» برنده شد که درباره زندگی یکی از رئیس‌های «اف بی آی»‌ نوشته شده است.

«صادق باش»‌ نوشته «هوا سو» (Hua Hsu) نیز در بخش خاطرات و «سپس جنگ» نوشته «کارل فیلیپس» در شاخه شعر برگزیده شدند.

همچنین کتاب «نام او جورج فلوید است»‌ به قلم «رابرت ساموئل»‌ و «تولوز اولورونیبا»‌ به عنوان برنده بخش آثار غیرداستانی پولیتزر انتخاب شد.

................ هر روز با کتاب ................

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...