برندگان جایزه کتاب سال «ایج» 2023 [The 2023 Age Book of the Year] در جشنواره نویسندگان ملبورن معرفی شدند.

رابی آرنوت [Robbie Arnott] برای «لیمبر گمشده» [Limberlost]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، رابی آرنوت [Robbie Arnott] برای «لیمبر گمشده» [Limberlost] برنده جایزه کتاب سال ایج استرالیا در بخش داستانی شد.

آرنوت دو سال پیش نیز برای رمان «حواصیل بارانی» برنده همین جایزه شده بود. داوران از مهارت آرنوت در توصیف مناظر و قلم استوار او درباره افراد فروتن و شایسته تمجید کردند. این نویسنده استرالیایی در سال 2018 نیز برای کتاب «شعله‌ها» برنده جایزه رمان‌نویس برتر سیدنی شد.

در بخش غیرداستانی، کیم ماهود [Kim Mahood] برای «سرگردانی داوطلبانه: مقالات» [Wandering With Intent] برنده جایزه شد. داوران به عمق و پیچیدگی مسائل در این کتاب اشاره کردند و آن را روشن‌بینانه دانستند.

ماهود، پژوهشگر فرهنگ بومی در استرالیاست و از دیگر آثار او می‌توان به «کاردستی برای یک دریاچه خشک» و «موقعیت مشکوک» اشاره کرد. داوران جایزه ایج 2023 نویسندگان توی آن، مایکل وینکلر، مایکل مک گیر و سیمون کاترسون هستند. هر یک از برندگان جایزه ایج 10 هزار دلار دریافت خواهند کرد.

جوایز سال گذشته ایج را مایلز آلینسون برای «در سرزمین ماه» و برنادت برنان برای «پریدن به آبشارها: گیلان میرز مرموز» دریافت کردند.

جوایز کتاب سال «ایج» جوایز ادبی سالانه‌ای است که بود که نخستین بار در سال 1974 توسط روزنامه «ایج» در ملبورن راه‌اندازی شد. از سال 1998 این جایزه تبدیل به بخشی از جشنواره نویسندگان ملبورن شد که در دو بخش داستانی و غیرداستانی به آثار برجسته‌ای با محوریت داستان، شخصیت یا هویت استرالیایی اهدا می‌شد. این جایزه در سال 2013 متوقف و در سال 2021 به عنوان بخشی از جشنواره نویسندگان ملبورن احیا شد.

................ هر روز با کتاب ................

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...