نشر بیدگل هفتمین چاپ نمایشنامه «سایکوسیس ۴:۴۸» [4.48 psychosis] نوشته سارا کین [Sarah Kane] با ترجمه عرفان خلاقی را منتشر کرد.

سایکوسیس ۴:۴۸» [4.48 psychosis] نوشته سارا کین [Sarah Kane

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، سارا کین، نمایشنامه نویس خلاق و معاصر بریتانیایی است که در ۱۹۹۹ در سن ۲۸ سالگی درگذشت. از او تنها پنج نمایشنامه باقی مانده است. فیلمنامه فیلم کوتاه «پوست» به کارگردانی وینسنت اوکانل که در سال ۱۹۹۵ ساخته شد نیز به قلم سارا کین است.

کین که از افسردگی حاد رنج می‌برد در دوران بیماری نمایشنامه‌ای با نام «سایکوسیس ۴:۴۸» را نوشت. این نمایشنامه در اصل آخرین متن نوشته شده به قلم اوست، چرا که چند ماه پس از اتمام آن به زندگی خود پایان داد. سارا کین از جهانی می‌نوشت که عشق و خشونت عمیقاً در هم تنیده شده‌اند و در آن امید و یاس تصاویر آینه واری از یکدیگر هستند. زبان کین بی حشو و اضافات، نیروی شاعرانگی قدرتمندی دارد و در جست‌وجوی فرم‌های تئاتری نوآورانه است.

«سایکوسیس ۴:۴۸» در ایران برای نخستین بار در بهار سال ۱۳۹۷ با ترجمه عرفان خلاقی با شمارگان هزار نسخه در ۱۲۰ صفحه و با بهای ۱۲ هزار تومان توسط نشر بیدگل منتشر شد. اکنون چاپ هفتم این نمایشنامه به بهای ۵۴ هزار تومان منتشر شده است. این اثر هجدهمین مجلد از مجموعه نمایشنامه‌های اروپایی نشر بیدگل است.

«سایکوسیس ۴:۴۸» فاقد متن ساختارمند، قطعه قطعه و با تعداد کاراکترهای نامشخص بدون نام است. برخی خوانش‌ها، نمایشنامه را جست‌وجو و اکتشاف نیهیلیستی ذهن زنی در آستانه خودکشی ارزیابی می‌کنند و آن را در زمره ادبیات یاس طبقه بندی می‌کنند. عده‌ای هم این اثر را مدیون افسردگی کلینیکی کین می‌دانند و نه بینش هنری واقعی‌اش… اما در هر صورت بسیاری از منتقدان هنرهای نمایشی بر این عقیده‌اند که میل توقف ناپذیر کین در ایجاد فرم‌های بدیع، این اثر را به یک رقص هماهنگ شاعرانه بدل کرده است.

نغمه سرایی متن به تصاویر قدرتمندی صحنه بندی شده است. اجراهای بسیاری از آثار کین و نیز «سایکوسیس ۴:۴۸» در سراسر جهان بر صحنه آمده است و اجرای نقش اصلی آن به دلیل دشواری و پیچیدگی‌اش چالشی بزرگی برای بازیگرانش قلمداد می‌شود.

................ هر روز با کتاب ...............

انقلابی‌گری‌ای که بر من پدیدار شد، حاوی صورت‌های متفاوتی از تجربه گسیختگی و گسست از وضعیت موجود بود. به تناسب طیف‌های مختلف انقلابیون این گسیختگی و گسست، شدت و معانی متفاوتی پیدا می‌کرد... این طیف از انقلابیون دیروز بدل به سامان‌دهندگان و حامیان نظم مستقر می‌شوند... بخش زیادی از مردان به‌ویژه طیف‌های چپ، جنس زنانه‌تری از انقلابی‌گری را در پیش گرفتند و برعکس... انقلابی‌گری به‌واقع هیچ نخواستن است ...
سند در ژاپن، قداست دارد. از کودکی به مردم می‌آموزند که جزئیات را بنویسند... مستند کردن دانش و تجربه بسیار مهم است... به شدت از شگفت‌زده شدن پرهیز دارند و همیشه دوست دارند همه چیز از قبل برنامه‌ریزی شده باشد... «هانسه» به معنای «خودکاوی» است یعنی تأمل کردن در رفتاری که اشتباه بوده و پذیرفتن آن رفتار و ارزیابی کردن و تلاش برای اصلاحش... فرایند تصمیم‌سازی در ژاپن، نظام رینگی ست. نظام رینگی، نظام پایین به بالا است... این کشور را در سه کلمه توصیف می‌کنم: هارمونی، هارمونی، هارمونی! ...
دکتر مصدق، مهندس بازرگان را مسئول لوله‌کشی آب تهران کرده بود. بعد کودتا می‌شود اما مهندس بازرگان سر کارش می‌ماند. اما آخر هفته‌ها با مرحوم طالقانی و دیگران دور هم جمع می‌شدند و از حکومت انتقاد می‌کردند. فضل‌الله زاهدی، نخست‌وزیر کودتا می‌گوید یعنی چه، تو داری برای من کار می‌کنی چرا از من انتقاد می‌کنی؟ بازرگان می‌گوید من برای تو کار نمی‌کنم، برای مملکت کار می‌کنم، آب لوله‌کشی چه ربطی به کودتا دارد!... مجاهدین بعد از انقلاب به بازرگان ایراد گرفتند که تو با دولت کودتا همکاری کردی ...
توماس از زن‌ها می‌ترسد و برای خود یک تز یا نظریه ابداع می‌کند: دوستی بدون عشق... سابینا یک‌زن نقاش و آزاد از هر قیدوبندی است. اما ترزا دختری خجالتی است که از خانه‌ای آمده که زیر سلطه مادری جسور و بی‌حیا قرار داشته... نمی‌فهمید که استعاره‌ها خطرناک هستند. نباید با استعاره‌ها بازی کرد. استعاره می‌تواند به تولد عشق منجر شود... نزد توماس می‌رود تا جسمش را منحصر به فرد و جایگزین‌ناپذیر کند... متوجه می‌شود که به گروه ضعیفان تعلق دارد؛ به اردوی ضعیفان، به کشور ضعیفان ...
شاید بتوان گفت که سینما غار پیشرفته‌ افلاطون است... کاتلین خون‌آشامی است که از اعتیادش به خون وحشت‌زده شده است و دیگر نمی‌خواهد تسلیم آن شود. به‌عنوان یک خون‌آشام، می‌داند که چگونه خود را از بین ببرد. اما کازانووا می‌گوید: «به این راحتی هم نیست»... پدر خانواده در همان آغاز شکل‌گیری این بحران محل را به‌سرعت ترک کرده و این مادر خانواده است که بچه‌ها را با مهر به آغوش کشیده است. اینجاست که ما با آغاز یک چالش بزرگ اخلاقی مواجه می‌شویم ...