کتاب «مصائب جنگ» نوشته فرانسیسکو گویا  با ترجمه زهره هدایتی بیدهندی و از سوی انتشارات علمی و فرهنگی به چاپ دوم رسید.

مصائب جنگ» نوشته فرانسیسکو گویا

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، فرانسیسکو گویا در تاثیرگذارترین مجموعه‌اش به نام «مصائب جنگ»، خشونت و وحشتی را که جنگ با خود به همراه دارد، در صحنه‌هایی خشن و گزنده به تصویر می‌کشد. این کتاب نخستین‌بار در سال 1863 منتشر شد.

در طول درگیری‌های بین امپراطوری فرانسه ناپلئون و اسپانیا، گویا موقعیت خود را به عنوان اولین نقاش درباری تاج و تخت اسپانیا حفظ کرد و به تولید پرتره‌هایی از حاکمان اسپانیایی و فرانسوی پرداخت. اگرچه عمیقا تحت تاثیر جنگ قرار داشت اما فکارش را برای تولید هنری که در پاسخ به مصائب جنگ بود، مخفی نگه داشت.

زمانی که در 62 سالگی کار روی چاپ را آغاز کرد، وضعیت سلامتی خوبی نداشت و تقریبا ناشنوا بود. مصائب جنگ تا سال 1863 یعنی 35 سال پس از مرگ او منتشر نشد.

گویا در دست‌نویسی درباره این اثر نوشته است: «پیامدهای مرگبار جنگ خونین اسپانیا با بناپارت، و دیگر هوس‌بازی‌های تاکیدی». او در این مجموعه رنگ را رها می‌کند و برای نشان دادن هرچه بیشتر چهره سیاه جنگ از سایه‌ها کمک می‌گیرد.

این آثار از بعد مضمون به سه بخش تقسیم می‌شود: گروه اول به حوادث جنگ تمرکز دارد و پیامدهای درگیری را بر روی سربازان و غیرنظامیان نشان می‌دهد. گروه دوم اثرات قحطی را که در مادرید در سال‌های 1812-1811 رخ داد، ثبت می‌کند. و گروه سوم ناامیدی تلخ لیبرال‌ها را منعکس می‌کند.

در توضیح ناشر آمده که شخصیت‌پردازی‌های کاملا اصلی و صحنه‌های کاملا کشیده شده‌ای که پس از مرگ با نام Los Desastres de la Guerra (فاجعه‌های جنگ) شناخته می‌شوند از قدرتمندترین آثار فرانسیسکو گویا و یکی از شاهکارهای تمدن غرب هستند. الگوی گویا برای کیفرخواست تصویری‌اش از جنگ و وحشت آن، قیام اسپانیا در سال 1808 و در نتیجه جنگ شبه‌جزیره با فرانسه ناپلئونی بود. درگیری خونین و قحطی وحشتناک مادرید که توسط خود گویا شاهد بود، یا از روایت دوستان و معاصران برای او فاش شد. از سال 1810 تا 1820، او تلاش کرد تا آنها را در یک سری حکاکی جاودانه کند.

فرانسیسکو خوزه گویا ولوسینتس، نقاش، طراح و چاپگر اسپانیایی، 30 مارچ 1746 در خانواده‌ای متوسط در فوئندتودوس در آراگون به دنیا آمد. نقاشی از 14 سالگی زیر نظر خوزه لوزان و مارتینز آموزش دید و سپس به مادرید رفت تا تحصیل را با آنتون رافائل منگز ادامه دهد. او در سال 1786 نقاش سطنتی اسپانیا شد.

گویا که از او به عنوان مهم‌ترین هنرمند اسپانیایی اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 یاد می‌شود، در نقاشی‌ها و حکاکی‌هایش تحولات تاریخی معاصر را بازگو می‌کرد. او را از جمله آخرین استادان قدیمی و اولین استادان مدرن می‌دانند. فرانسیسکو گویا 16 آوریل 1828 درگذشت.

«فرهنگ‌شناسی» نوشته ضیاء‌الدین سردار(1994)، «ماشین‌های عجیب و غریب برای جورج گوسفند» نوشته ژرالدین الشنر(2013) و «هنر چین از 1980» نوشته فان دی آن(2014) از آثار ترجمه‌ای زهره هدایتی بیدهندی به شمار می‌آیند.

کتاب «مصائب جنگ» نوشته فرانسیسکو گویا، در 184 صفحه، به قیمت 175 هزار تومان، در قطع خشتی، جلد زرکوب و با ترجمه زهره هدایتی بیدهندی، به همت انتشارات علمی و فرهنگی به بازار کتاب راه یافت.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...