ترجمه فریبا ارجمند | اعتماد


می‌گویند که اغلب نویسندگان جاه‌طلب خوانندگان‌شان را به چالش می‌کشند. این گفته قطعا درباره ششمین رمان اومبرتو اکو، «گورستان پراگ» [Cimitero di Praga یا The Prague cemetery] صادق است، هرچند شاید نه دقیقا آنچنان که انتظار داریم. این ایتالیایی سرزنده، وقتش را بین حرفه استادی دانشگاه در رشته نشانه‌شناسی و تاریخ فرهنگ (رشته‌ای که از دید مردم‌شناسی و تاریخ به سنت‌های فرهنگی و تعابیر فرهنگی تجارب تاریخی نگاه می‌کند) و مقاله‌نویسی برای روزنامه تقسیم کرده و هرچند سال یک‌بار رمان تازه‌ای منتشر می‌کند؛ کتاب‌های حجیمی مثل «آونگ فوکو» و «جزیره روز پیشین» که مملو از اطلاعات دایرةالمعارفی هستند و اغلب به علوم خفیه، انجمن‌های سری و تئوری‌های توطئه‌ می‌پردازند.

اومبرتو اکو گورستان پراگ» [Cimitero di Praga یاThe Prague cemetery

در حالی که «نام گل سرخ» جذابیتش را از ویلیام باسکرویل و دستیار جوان ساده‌دلی که راوی قصه است می‌گیرد، ششمین کتاب اکو، برعکس، تقریبا هیچ کاراکتری ندارد که پست و نفرت‌انگیز نباشد. از یک زاویه می‌شود کتاب را تلاشی برای کشف ذهن یک آدم متعصب از درون، توضیح پیشداوری‌ها و نشریات مملو از نفرت قرن نوزدهم و ارایه پیش‌زمینه محتمل تدوین متن مشهور و یهودستیز «پروتکل بزرگان صهیون» تلقی کرد. اکو در این کتاب به روش همیشگی خود اغلب تئوری‌های توطئه آن دوران را ماهرانه به هم مرتبط می‌کند. پشت هر جنگ، هر انقلاب، هر فاجعه یا شکوفایی اقتصادی، آگاهان همیشه می‌توانند دست پنهان یسوعیان، یهودیان، فراماسون‌ها، کاربوناری، پلیس مخفی، آنارشیسم بین‌الملل یا حتی شخص استالین را ببینند.

اگر پیچیدگی‌های ساختاری این رمان را کنار بگذاریم، «گورستان پراگ» در اصل زندگی و کار سیمونه سیمونینی ایتالیایی- فرانسوی را پی می‌گیرد. تربیت شده پدربزرگی که همه تقصیرها را متوجه یهودیان می‌داند و پدری که نفوذ بدخیم یسوعیان را در همه جا می‌بیند. سیمونینی از کودکی گرفتار توهم توطئه می‌شود. ذهن او را مطالعه تکان‌دهنده‌ترین داستان‌های آن دوران، به خصوص «ژوزف بالسامو»ی آلکساندر دوما درباره عالمِ علوم خفیه کاگلیستروی شارلاتان و پاورقی‌های اوژن سو درباره توطئه‌پردازان یسوعی، آیین‌های محرمانه ماسونی و حتی یهودی نامیرای سرگردان شکل می‌دهد. بعدها، در جوانی، سیمونینی می‌فهمد که استعداد تقلید دستخط هرکسی را دارد، به پوشیدن لباس کشیشان علاقه‌مند است و از جسم زنان به‌شدت وحشت دارد. همچنین مثل یک پاریسی خوش‌خوراک علاقه‌ای افراطی به غذای خوب دارد و اخلاق برایش کوچک‌ترین معنایی ندارد.

قطعا ستودنی‌های بسیاری در «گورستان پراگ» هست. مثلا اکو درباره غذا بسیار زیبا نوشته است. سیمونینی اپیکوری است که درباره غذا همان طور خیال‌پردازی می‌کند که مردان دیگر درباره زنان می‌کنند. از غذاهای خاص کافه آنگله که حرف می‌زند می‌گوید که صرفِ اشاره به آنها «باعث می‌شود حس کنم زندگی ارزش زیستن دارد.» اکو در طول روایتش بسیاری از حکاکی‌های آن دوران را نیز توصیف و در نتیجه کتاب را تقریبا به رمانی گرافیک تبدیل می‌کند و یافتن اشارات متعدد کتاب هم بسیار سرگرم‌کننده است؛ مثلا اشاره به «در اعماق» کتاب مشهور ژوریس کارل اوییسمان درباره فرقه‌های شیطان‌پرست، یا صحبت از «آن پیانیست مسلول لهستانی که آن زن منحط شلوارپوش خرجش را می‌داد (شوپن و ژرژ ساند).»از این هم جالب‌تر، اکو هر چند صفحه یک‌بار حرفی به‌یادماندنی و حتی حکیمانه می‌زند: «یکی می‌گفت که زن‌ها فقط جایگزینی برای آن گناه تک‌نفره‌اند، کافی‌ است تخیل‌تان قوی باشد... وقتی جاسوسی چیزی کاملا جدید را می‌فروشد، تنها کاری که باید بکند تکرار مطلبی است که در هر غرفه فروش کتاب دست دومی پیدا می‌شود... هر اثر افتراآمیزی باید در عرض نیم‌ساعت قابل خواندن باشد... عارف در اصل آدم هیستریکی است که پیش از مراجعه به پزشک نزد اعتراف نیوش رفته است...»

سیمونینی براساس آنچه در جوانی خوانده و تجارب بعدی‌اش خیلی زود به «فرم جهانی هر توطئه ممکنی» دست پیدا می‌کند، یعنی به تمایل بشر برای یافتن مجرمی برای هریک از ناکامی‌های مهم زندگی و در نتیجه اعلام اینکه ناخودآگاه، از قبل «می‌دانستیم»، پی‌می‌برد. که طبعا به این معناست که هیچ‌یک از ما مسوول ناکامی‌ها و بدبختی‌های خود نیستیم. در واقع ما را عقب نگه داشته‌اند و نیروهای شری که علیه ما متحد شده‌اند رویاهای‌مان را نابود کرده‌اند. ضمنا بدیهی است که آدم‌هایی بسیار کم‌استعدادتر از ما موفق می‌شوند چون «آنها» پشتیبان‌شان هستند. مزخرف است؟ بله. با این همه پیچیدگی موضوع در این است که گاهی چنین سوء‌ظن‌هایی به‌کلی بی‌پایه هم نیستند، به خصوص اگر آدم مثلا سیاهپوست، مهاجر، دگراندیش یا... باشد.

بنابراین «گورستان پراگ» فقط تا حدی تاریخی است. این کتاب هم به برخی از شریرانه‌ترین اعمال تعصب‌آمیز نوع بشر و هم به برخی واقعیت‌های ناخوشایند تاریخ معاصر می‌پردازد، از جمله اینکه در بسیاری از مواقع درک ما از «هویت مبتنی بر نفرت از کسانی است که مثل ما نیستند...» «گورستان پراگ» قطعا مسحورکننده و هشداردهنده است، اما، اگر بخواهیم به گفته جوزف کنراد استناد کنیم، جذابیت آن بیش از هر چیز مرهون «فریبندگی مخوفِ پلیدی» است. بنابراین، بدانید و آگاه باشید که این کتاب کمترین شباهتی به چیزی که مطالعه سرگرم‌کننده و سبک می‌نامیم ندارد. در واقع «گورستان پراگ» یک داستان ترسناک تمام‌عیار است.

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...