مراسم اعلام برنده جایزه بوکر بین‌المللی برگزار شد و «شب‌ها همه خون‌ها سیاه است» [At Night All Blood Is Black] نوشته دیوید دیوپ [David Diop]، نویسنده سیاه‌پوست فرانسوی به عنوان برنده معرفی شد تا دیوپ اولین نویسنده فرانسوی برنده بوکر شود.

شب‌ها همه خون‌ها سیاه است» [At Night All Blood Is Black] نوشته دیوید دیوپ [David Diop]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، مراسم اعلام برنده بوکر بین‌المللی به دلیل شیوع ویروس کرونا به صورت آنلاین برگزار شد و دیوید دیوپ فرانسوی و آنا موسچوواکیس، مترجم کتاب موفق شدند جایزه 50 هزار پوندی را با خود به خانه ببرند. آقای دیوپ پیش از این در میان نامزدهای جایزه معتبر گنکور در فرانسه هم قرار گرفته است.

«شب‌ها همه خون‌ها سیاه است» از زاویه دید آلفا نادیه، سربازی فرانسه در جنگ جهانی اول روایت می‌شود و داستان دیوانه شدن نادیه در میدان نبرد را هنرمندانه ارائه می‌کند.

لوسی هیوز-هالت، رییس هیئت داوران امسال درباره برنده گفت: «داستانی جذاب و شگفت‌انگیز که شاعرانه و در عین حال شوکه‌کننده است و به شکلی وارد ناخودآگاه خواننده می‌شود که فراتر از عقل و حتی موضوع کتاب است. باید این کتاب را بخوانید و بی‌شک پس از خواندنش تغییر می‌کنید.»

دیوید دیوپ در فرانسه به دنیا آمد و در سنگال بزرگ شد و در حال حاضر در دانشگاه پاو در جنوب فرانسه به تدریس ادبیات مشغول است. دیوپ اولین نویسنده فرانسوی است که برنده جایزه معتبر بوکر می‌شود.

جایزه 50 هزار پوندی بوکر بین‌المللی، که طبق قانون باید به طور مساوی بین نویسنده و مترجم اثر برنده تقسیم شود، پیش از این به نویسندگانی چون اولگا توگارچوک، نویسنده لهستانی و نوبلیست سال 2018 و هان کنگ، نویسنده کره‌ای رسیده است.

فرانسه و اسپانیا هر کدام با داشتن دو نماینده بیشترین حضور را در فهرست نهایی داشتند. پس از آن دانمارک و روسیه هر کدام با یک اثر در میان نامزدهای نهایی بوکر بین‌المللی در سال 2021 حضور داشتند.

«خطرات سیگار کشیدن در رختخواب» نوشته ماریانا انریکز و ترجمه مگان مکداول از اسپانیا، «وقتی جهان را درک نمی‌کنیم» نوشته بنجامین لاباتوت و ترجمه آدرین نستان وست از اسپانیا، «کارمندان» نوشته اُلگا ریون و ترجمه مارتین آیتکن از دانمارک، «به یاد خاطره» نوشته ماریا استوپونوا و ترجمه ساشا داگدیل از روسیه، «جنگ بیچارگان» نوشته اریک وویلارد و ترجمه مارک پولیزوتی از فرانسه دیگر آثار حاضر در فهرست نهایی بودند.

هیئت پنج نفره داوران برای انتخاب نامزدهای اولیه 125 کتاب را مورد بررسی قرار دادند. لوسی هیوز-هالت، مورخ و رییس هیئت داوران درباره آثار بررسی‌شده امسال گفت: «مهاجرت، دردهای ناشی از آن و همچنین ارتباط بین دنیای مدرن از موضوعات اصلی آثار شرکت‌کننده در سال جاری بود. همه نویسندگان در کشورهای خودشان نیستند. خیلی‌ها در کشور خودشان حضور دارند و داستان‌های شگفت‌انگیزی می‌نویسند. نویسندگان از مرزها عبور می‌کنند و کتاب‌ها نیز مرزها را درمی‌نوردند.»

جایزه بوکر بین‌المللی هر سال برگزار و به آثاری تعلق می‌گیرد که به زبان انگلیسی ترجمه و در بریتانیا و ایرلند منتشر شده باشد. تلاش بنیاد بوکر ترغیب و تشویق آثار داستانی در سراسر دنیا و ارتقای کار مترجمین است. رمان‌ها و مجموعه‌های داستان کوتاه اجازه حضور در این رقابت بزرگ و مهم را دارند. جایزه پنجاه هزار پوندی بین نویسنده و مترجم اثر برنده به طور مساوی تقسیم می‌شود.

سال گذشته «ناراحتی شب» نوشته ماریکه لوکاس رینولد و ترجمه میشل هاچیسون از هلند به عنوان برنده معرفی شد.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...