کتاب «آین رند: زندگی، رمان و فلسفه»  [Who is Ayn Rand? An analysis of the novels of Ayn Rand] نوشته باربارا برندن [Branden Barbara] و ناتانیل برندن [Branden Nathaniel] با ترجمه سهراب خلیلی شورینی توسط نشر لوگوس منتشر شد.

آین رند: زندگی، رمان و فلسفه»  [Who is Ayn Rand? An analysis of the novels of Ayn Rand] نوشته باربارا برندن [Branden Barbara] و ناتانیل برندن [Branden Nathaniel]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، آین رَند رمان‌نویس، فیلسوف، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس روسی-آمریکایی بود که به دلیل فلسفۀ «عینیت‌گرایی» که مروج آن بود و رمان‌های پرفروش‌اش «سرچشمه» و «اطلس شورید» معروف است. این رمان‌ها مضامینی فلسفی و عناصری علمی–تخیلی و رمانتیک دارند. آین رند در هنر مروج واقع‌گرایی رمانتیک بود و به جز ارسطو و برخی ارسطوگرایان و لیبرال‌های کلاسیک، سرسختانه با بیشتر فیلسوفان و سنت‌های فلسفی مخالفت می‌کرد. کتاب حاضر نگاهی است به زندگی و آثار آین رند از منظر بارابارا برندن و ناتانیل برندن، روان‌درمانگر و نویسندۀ آمریکایی-کانادایی که زمانی همفکر و همکار او بود.

رند در مورد فلسفه ای که به آن اعتقاد دارد گفته است: «فلسفۀ من، در اصل، مفهوم انسان به‌مثابه موجودی قهرمان است، با شادی‌هایش به‌مثابه هدف اخلاقی زندگی، با دستاوردهای پربارش به‌مثابه بهترین فعالیت، و با خرد به‌مثابه تنها مطلق موجود»

باربارا برندن نویسنده و سخنران کانادایی-آمریکایی است که به خاطر ارتباطش با آین رند معروف است. ناتانیل برندن دیگر نویسنده این اثر هم نویسنده و روان‌درمانگر کانادایی-آمریکایی است که برای آثاری که در زمینۀ حرمت نفس نوشته است مشهور است. همچنین، او همکار پیشین آین رند بوده، در پیشبرد فلسفۀ عینیت‌گرای آین رند در دهۀ ۱۹۶۰ نقشی به‌سزا ایفا کرده است. در ۱۹۶۸ برندن از آین رند جدا شد و به بسط نظریات روان‌شناختی و روان‌درمانی خود پرداخت.

سهراب خلیلی شورینی، زادۀ زمستان ۱۳۲۹ در همدان، دانش‌آموختۀ دانشکدۀ نفت آبادان و مرکز مطالعات مدیریت ایران و دانشگاه آزاد اسلامی است. کار اجرایی را از پالایشگاه نفت آبادان آغاز کرده، در شرکت مشاور انگلیسی کوپرز اند لیبراند و شرکت‌های تولیدی بخش خصوصی و دولتی ادامه داد و سپس در سال ۱۳۶۸ به دانشگاه نقل مکان کرد. او در سه دهۀ گذشته در دانشکده‌ها و دوره‌های مختلف مدیریت، مدیریت استراتژیک و موضوعاتی دیگر را تدریس کرده و استاد مدعو چند دانشگاه خارجی بوده است. از خلیلی شورینی تاکنون ۴۰ عنوان کتاب (ترجمه و تالیف) منتشر شده است.

کتاب «آین رند: زندگی، رمان و فلسفه» نوشته باربارا برندن و ناتانیل برندن با ترجمه سهراب خلیلی شورینی در ۲۵۸ صفحه با قیمت ۶۴ هزار تومان توسط نشر لوگوس منتشر شد.

............... هر روز با کتاب ...............

اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...