برندگان جایزه «گنکور» در شاخه‌های زندگی نامه، شعر، داستان کوتاه و رمان اول معرفی شدند.

«سلینجر صمیمی» نوشته دنیس دمونپیون از انتشارات رابرت لافونت به عنوان برنده سال ۲۰۱۸ آکادمی گنکور در بخش بهترین کتاب بیوگرافی شناخته شد.

این کتاب زندگینامه‌ای با بررسی تنها رمان سلینجر یعنی «ناتور دشت» که نسل جدیدی از خوانندگان را در امریکا و جهان به دنبال خود کشاند، نوشته شده است. سلینجر، نویسنده مشهور امریکایی که سال ۲۰۱۰ درگذشت، از زمان انتشار این کتاب در سال ۱۹۵۱ و در زمانی که ۳۲ سال داشت، با موفقیت بزرگی روبه‌رو شد اما وی با موفقیت همین کتاب، این امکان را یافت تا زندگی‌ای منزوی و به دور از اجتماع و رسانه‌ها در شهر کوچک کورنیش برای خودش بسازد.

در هر حال زندگی وی خیلی رمانتیک بود و در حالی که وی در ۲۰ سالگی رویای راه‌یافتن به هالیوود را در سر می‌پروراند، ناکام ماندن تلاشش برای ازدواج با اونا اونیل که بعد همسر چارلی چاپلین شد، او را با دلسردی روبه‌رو ساخت. حضور او در جنگ جهانی دوم و اسارت و زندانی شدنش در کمپ اسرا بخش‌های دیگری از زندگی وی است که در این کتاب به آنها توجه شده است.

نوشتن تنها عامل نجات سلینجر از شرایط دشوار زندگی در سنگرها و کمپ بود و او ۱۰ سال با هولدن کالفید در ذهنش زندگی کرد و سرانجام داستان این پسر ۱۷ ساله را روی کاغذ آورد.

«سلینجر صمیمی» در ۴۰۰ صفحه به قیمت ۲۱ یورو منتشر شده است.

دنیس دمونپیون، نویسنده و روزنامه‌نگار ۶۴ ساله فرانسوی که سابقه کار برای خبرگزاری فرانسه و لیبراسیون را دارد، کتاب بیوگرافی «میشل اولبک» نویسنده مشهور فرانسوی را نیز نوشته است. وی در جدیدترین کتابش در خلال داستان‌های کوچک و بزرگ برگرفته از مسائل تاریخی و برش‌هایی از زندگی سلینجر، ردپای این نویسنده جوان را در نیویورک دنبال کرده است.

جایزه گنکور که نخستین دوره جایزه‌اش را ۲۱ دسامبر سال ۱۹۰۳ اعطا کرد، علاوه بر جایزه اصلی خود که هر سال در ماه نوامبر اهدا می‌شود و مهم‌ترین و معتبرترین جایزه ادبی فرانسه به‌شمار می‌آید، جوایز جانبی دیگری نیز دارد: جایزه گنکور برای اولین رمان، جایزه گنکور دبیرستانی‌ها، جایزه گنکور داستان کوتاه، جایزه گنکور شعر، جایزه گنکور زندگینامه‌نویسی و جوایز گنکور به انتخاب برخی کشورها.

سال پیش «پسر دوما یا آنتی اودیپ» نوشته ماریان شوپ برنده این رقابت شده بود.

به گزارش ایسنا به نقل از اوست فرانس،‌ «ایوون لو من»، شاعر فرانسوی جایزه شعر گنکور را برای مجموعه‌ آثار منتشرشده‌اش توسط انتشارات «برونو دوسی» به خود اختصاص داد.

نام «کارولین لامرچ»، نویسنده بلژیکی نیز برای مجموعه داستان‌های کوتاه «‌ما در حاشیه هستیم» که روابط بین انسان و حیوانات را شرح می‌دهد به عنوان برنده جایزه داستان کوتاه گنکور اعلام شد. در سال ۲۰۱۸  نیز «رجیس جافری» به عنوان برنده جایزه داستان کوتاه گنکور انتخاب شده بود.

همچنین «ماری گوتیه»، نویسنده فرانسوی به عنوان برنده جایزه رمان اول گنکور  برای کتاب «پوشش کوتاه»‌ که یک داستان کوتاه احساسی است،‌ انتخاب شد. کتاب «پوشش کوتاه» در ماه ژانویه منتشر شده است. سال گذشته جایزه رمان اول گنکور به «‌ماهیر گوان» برای کتاب «برادر بزرگ» اهدا شده بود.

به هر یک از برندگان جایزه گنکور در شاخه‌های داستان کوتاه و رمان اول ۳۸۰۰ یورو و به برنده جایزه در شاخه شعر ۶۰۰۰ یورو اهدا می‌شود

آثاری از این دست فقط ما را عالم‌تر یا محقق‌تر نمی‌کنند، بلکه حال ما را خوش‌تر و خوب‌تر می‌کنند... می‌گوید مفاهیم اخلاقی 8 تاست... ما نخست قهرمانان اخلاقی و قدیسان اخلاقی و فرزانگان اخلاقی (به صورت خلاصه اسوه‌های اخلاقی) را تشخیص می‌دهیم، سپس می‌گوییم هر چه در اینها هست، از نظر اخلاقی خوب یا درست یا فضیلت است... اما ما نمی‌توانیم به احساسات و عواطف صرف تکیه کنیم... ممکن است کسی از یک جنبه الگو باشد و از جنبه‌های دیگر خیر... پس ما معیاری مستقل از وجود الگوها یا اسوه‌ها داریم! ...
شناخت ما از خودمان را معطوف به نوشته‌های غیرایرانی کردند... سرنوشت تاسیس پارلمان در ایران با مشاهدات سفرنامه‌نویسان گره خورده... مفهوم و کارکرد پارلمان در اواخر دوره ناصری... مردم بیشتر پیرو و تابع بودند، یعنی متابعت و اطاعت از دالِّ سیاسی مرکز قدرت، امری پذیرفته شده تلقی می‌شده ... مشورت برای نخبگان ایرانی اغلب جنبه تاسیسی نداشته و تنها برای تایید، ‌همفکری و یاری‌دهندگی به شاه مورد استفاده قرار می‌گرفته... گفت‌وگو و تعاملی بین روشنفکران ملی‌گرا و روحانیون مشروطه‌خواه ...
با خنده به دنیا آمده است... به او لقب سفیر شادی، خنده و گشاده‌رویی می‌دهند... از لرزش بال حشره‌ای تا آه زنی در حسرت عشق را می‌تواند بشناسد و تحلیل کند... شخصیتی که او به‌عنوان معجزه‌گر در روابط انسانی معرفی می‌کند و قدرت‌اش را در برقراری و درک ارتباط با آدم‌ها و سایر موجودات به‌تفصیل نشان می‌دهد، در زندگی شخصی خود عاجز از رسیدن به تفاهم است ...
سرچشمه‌های ایران‌دوستی متعدد هستند... رفتار دوربین شعیبی در مکان مقدسی مثل حرم، رفتاری سکولاریستی است... جامعه ما اما جامعه بیماری است و این بیماری عمدتا محصول نگاه سیاسی است. به این معنا که اگر گرایش‌های دینی داری حتما دولتی و حکومتی هستی و اگر می‌خواهی روشنفکر باشی باید از دین فاصله بگیری... در تاریخ معاصر همین روس‌ها که الان همه تکریم‌شان می‌کنند و نباید از گل نازک‌تر به آنها گفت، گنبد امام رضا (ع) را به توپ بستند اما حرم امن ماند ...
با بهره‌گیری از تکنیک کات‌آپ و ‌تکه‌تکه کردن روایت، متن‌هایی به‌ظاهر بریده‌ و ‌بی‌ربط را نوشته ‌است، تکه­‌هایی که در نهایت همچون پازلی نامرئی خواننده را در برابر قدرت خود مبهوت می‌کند... با ژستی خیرخواهانه و گفتاری مبتنی بر علم از هیچ جنایتی دریغ نمی‌کند... مواد مخدر به نوعی تسلط و کنترل سیستم بدن ‌ِفرد معتاد را در دست می‌گیرد؛ درست مانند نظام کنترلی که شهروندان بدون آن احساس می‌کنند ناخوش‌اند، شهروندانی محتاج سرکوب امیال­شان... تبعید‌گاهی‌ پهناور است که در یک کلمه خلاصه می‌شود: مصونیت ...