برندگان جایزه «گنکور» در شاخه‌های زندگی نامه، شعر، داستان کوتاه و رمان اول معرفی شدند.

«سلینجر صمیمی» نوشته دنیس دمونپیون از انتشارات رابرت لافونت به عنوان برنده سال ۲۰۱۸ آکادمی گنکور در بخش بهترین کتاب بیوگرافی شناخته شد.

این کتاب زندگینامه‌ای با بررسی تنها رمان سلینجر یعنی «ناتور دشت» که نسل جدیدی از خوانندگان را در امریکا و جهان به دنبال خود کشاند، نوشته شده است. سلینجر، نویسنده مشهور امریکایی که سال ۲۰۱۰ درگذشت، از زمان انتشار این کتاب در سال ۱۹۵۱ و در زمانی که ۳۲ سال داشت، با موفقیت بزرگی روبه‌رو شد اما وی با موفقیت همین کتاب، این امکان را یافت تا زندگی‌ای منزوی و به دور از اجتماع و رسانه‌ها در شهر کوچک کورنیش برای خودش بسازد.

در هر حال زندگی وی خیلی رمانتیک بود و در حالی که وی در ۲۰ سالگی رویای راه‌یافتن به هالیوود را در سر می‌پروراند، ناکام ماندن تلاشش برای ازدواج با اونا اونیل که بعد همسر چارلی چاپلین شد، او را با دلسردی روبه‌رو ساخت. حضور او در جنگ جهانی دوم و اسارت و زندانی شدنش در کمپ اسرا بخش‌های دیگری از زندگی وی است که در این کتاب به آنها توجه شده است.

نوشتن تنها عامل نجات سلینجر از شرایط دشوار زندگی در سنگرها و کمپ بود و او ۱۰ سال با هولدن کالفید در ذهنش زندگی کرد و سرانجام داستان این پسر ۱۷ ساله را روی کاغذ آورد.

«سلینجر صمیمی» در ۴۰۰ صفحه به قیمت ۲۱ یورو منتشر شده است.

دنیس دمونپیون، نویسنده و روزنامه‌نگار ۶۴ ساله فرانسوی که سابقه کار برای خبرگزاری فرانسه و لیبراسیون را دارد، کتاب بیوگرافی «میشل اولبک» نویسنده مشهور فرانسوی را نیز نوشته است. وی در جدیدترین کتابش در خلال داستان‌های کوچک و بزرگ برگرفته از مسائل تاریخی و برش‌هایی از زندگی سلینجر، ردپای این نویسنده جوان را در نیویورک دنبال کرده است.

جایزه گنکور که نخستین دوره جایزه‌اش را ۲۱ دسامبر سال ۱۹۰۳ اعطا کرد، علاوه بر جایزه اصلی خود که هر سال در ماه نوامبر اهدا می‌شود و مهم‌ترین و معتبرترین جایزه ادبی فرانسه به‌شمار می‌آید، جوایز جانبی دیگری نیز دارد: جایزه گنکور برای اولین رمان، جایزه گنکور دبیرستانی‌ها، جایزه گنکور داستان کوتاه، جایزه گنکور شعر، جایزه گنکور زندگینامه‌نویسی و جوایز گنکور به انتخاب برخی کشورها.

سال پیش «پسر دوما یا آنتی اودیپ» نوشته ماریان شوپ برنده این رقابت شده بود.

به گزارش ایسنا به نقل از اوست فرانس،‌ «ایوون لو من»، شاعر فرانسوی جایزه شعر گنکور را برای مجموعه‌ آثار منتشرشده‌اش توسط انتشارات «برونو دوسی» به خود اختصاص داد.

نام «کارولین لامرچ»، نویسنده بلژیکی نیز برای مجموعه داستان‌های کوتاه «‌ما در حاشیه هستیم» که روابط بین انسان و حیوانات را شرح می‌دهد به عنوان برنده جایزه داستان کوتاه گنکور اعلام شد. در سال ۲۰۱۸  نیز «رجیس جافری» به عنوان برنده جایزه داستان کوتاه گنکور انتخاب شده بود.

همچنین «ماری گوتیه»، نویسنده فرانسوی به عنوان برنده جایزه رمان اول گنکور  برای کتاب «پوشش کوتاه»‌ که یک داستان کوتاه احساسی است،‌ انتخاب شد. کتاب «پوشش کوتاه» در ماه ژانویه منتشر شده است. سال گذشته جایزه رمان اول گنکور به «‌ماهیر گوان» برای کتاب «برادر بزرگ» اهدا شده بود.

به هر یک از برندگان جایزه گنکور در شاخه‌های داستان کوتاه و رمان اول ۳۸۰۰ یورو و به برنده جایزه در شاخه شعر ۶۰۰۰ یورو اهدا می‌شود

این سی و دو دفتر را در زندانی نوشت که در رژیم موسولینی از سال 1929 تا مرگ خود، به مدت یازده سال، در آن به سر برد... به رغم عدم دسترسی به کتاب‌ها و مراجع لازم، درباره‌ی متنوع‌ترین و مشکل‌ترین مسائل سیاست، فلسفه، تاریخ فکری و اجتماعی، هنر و ادبیات به بحث می‌پردازد... یادداشت‌هایی درباره‌ی ماکیاولی، سیاست و دولت جدید، درباره‌ی بسط بورژوازی ایتالیایی؛ ادبیات و حیات ملی، تأملاتی درباره‌ی دانته و درباره‌ی رمان پاورقی ...
حقیقت این است که شهرت «دو قرن سکوت» بیش از آنکه مرهون ارزش و اعتبار علمی‌اش باشد، حاصل محتوای ایدئولوژیک آن است... موضوعات علمی را به سبک ادبی برای هر دو گروه متخصص و متوسط می‌نوشت... سبک او که آمیزه‌ای بود از اطلاعات وسیع و مقبول علمی در بیانی سرشار از جذابیت ادبی و روایتگری... غزالی قهرمان کتاب فرار از مدرسه است و حافظ قهرمان از کوچه‌ی رندان است و نظامی قهرمان پیر گنجه در جستجوی ناکجا آباد ...
زمان وقوع حوادث داستان دهه‌ی 1930 میلادی و مقارن با دوره‌ی رکود بزرگ اقتصادی آمریکاست... تنها دارایی ارزشمند خانواده‌شان، بشقابی است که روی آن یک رودخانه، سه آدم، یک پل و درخت بیدی آبی‌رنگ نقش بسته است... مدام مجبور به کوچ از جایی به جای دیگر برای کسب درآمدی ناچیز بوده‌اند... آسیب‌های روانی و عاطفی که در این دوره بر کودکان وارد شد، در دهه‌های بعد آثار خود را در زندگی بزرگسالی‌شان نشان داد ...
هواپیما هربار حدود 2000 کیلومتر از بالای صحرا طی می‌کند... اگر اجباراً به سطح زمین پایین بیاید در خطر این هست که با گلوله‌ی تفنگ قبایل متعصب سوراخ سوراخ شود... زندگی‌کردن عبارت است از گفتگوی دو به دو با مرگ، همواره رفتن و باز هم رفتن و فضای تازه را پیوسته دورتر یا بالاتر جستجوکردن... مرگ پیش از او به سراغ محبوبه‌اش، رفته بود؛ همان زنی که با همه‌ی لطافت و ظرافت آسمانی‌اش از گوشت و پوست و خواهشِ نفس ساخته شده بود ...
یادآوری دونوازی چندباره‌ این دو همکلاسی زمینه‌ساز ورود مخاطب به دنیای بی‌کلام و شگفت‌انگیز موسیقی است... عصا همواره نماد نیروی برتر یا سحر و جادو بوده... قلمروزدایی درست همان کاری‌ است که موسیقی انجام می‌دهد... پرنده با ساکسیفون آلتوی توی دستش و همراه با عطر ملایم قهوه بالاخره نواختن «کورکووادو» را آغاز می‌کند... شاید بتوان به مدد موسیقی چهره واقعی «گ» را شناخت و در بدبینانه‌ترین حالت آن را بازسازی کرد ...