کتاب «یک دهه خانه تئاتر آغاز: 1378» نوشته منوچهر اکبرلو روانه بازار کتاب شد. محور اصلی این کتاب، تاریخچه تشکل‌های تئاتر در ایران است.

به گزارش ایبنا، اکبرلو درباره لزوم نوشتن و انتشار این‌گونه آثار توضیح داد: یکی از آسیب‌های جدی فرهنگ و زیرشاخه‌های آن مثل تئاتر، این است که ما هیچ‌گاه تجربیات خود را برای انتقال به آیندگان ثبت نمی‌کنیم؛ در نتیجه با تغییر مدیران با تشکیل گروه‌های تئاتری جدید یا با ورود آدم‌های جدید به عرصه فعالیت‌های تشکیلاتی همه از روش آزمون و خطا استفاده می‌کنند. یعنی همگی به نقطه صفر برمی‌گردند و شروع می‌کنند به تکرار تجربیاتی که بارها و بارها انجام شده و گاه به شکست رسیده است.

وی افزود: در نتیجه پیشرفت ما بسیار کند است. آسیب بزرگ گسست فرهنگی بین نسل پیشین و نسل جوان تئاتر هم به همین نقیصه بزرگ برمی‌گردد یعنی نسل جوان نمی‌داند که مثلا در دهه 40 یا 50 چه فعالیت‌های تئاتری انجام شده است یا فعالیت‌های تشکل‌ها چگونه بوده است. یا چرا گروه‌های تئاتری موفق بوده‌اند یا از بین رفته‌اند. انتشار چنین کتاب‌هایی می‌تواند به همه کمک کند که راه پیموده شده را تکرار نکنند.

اکبرلو درباره محوریت اصلی این کتاب گفت: محور اصلی کتاب تاریخچه تشکل‌های تئاتری در ایران است و اینکه اهالی تئاتر در تعامل با مدیران تئاتر و در میان خودشان از چه روش‌های موفق یا ناموفقی استفاده کرده‌اند. متاسفانه همین الان شاهد تکرار بسیاری روش‌های شکست خورده در میان اهالی تئاتر هستیم.

این کتاب شامل بخش‌های «پیشینه تشکل‌های تئاتری در ایران»، «گاهشمار خانه تئاتر»، «انجمن‌های خانه تئاتر»، «اساسنامه و آیین‌نامه‌ها»، «بیانیه‌های خانه تئاتر»، «تعاونی مسکن خانه تئاتر»، «قراداد تیپ خانه تئاتر»، «انتشارات خانه تئاتر»، «پیوست‌ها» و «تصاویر» است.

در بخش «اساسنامه و آیین‌نامه‌ها» اساسنامه خانه تئاتر، آیین‌نامه تیپ انجمن‌های خانه تئاتر، آیین‌نامه شورای داوری خانه تئاتر، آیین‌نامه صندوق همیاری خانه تئاتر و آیین‌نامه‌های انجمن‌های خانه تئاتر آمده است.

«یک دهه خانه تئاتر آغاز: 1378» نوشته منوچهر اکبرلو در شمارگان 2000 نسخه و با قیمت 15000 تومان از سوی خانه تئاتر منتشر شده است. ای اثر در بیست و سومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران عرضه می‌شود.

تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...
با دلبستگی به دختری به‌ نام «اشرف فلاح» که فرزند بانی و مؤسس محله است، سرنوشتِ عشق و زندگی‌اش را به سرنوشت پرتلاطم «فلاح» و روزگار برزخی حال و آینده‌اش گره می‌زند... طالع هر دویشان در کنار هم نحس است... زمینی برای بازی خرده‌سیاست‌مدارها و خرده‌جاه‌طلب‌ها... سیاست جزئی از زندگی محله است... با آدم‌ها و مکانی روبه‌رو هستیم که زمان از آنها گذشته و حوادث تکه‌تکه‌شان کرده است. پوستشان را کنده و روحشان را خراش داده ...