یی‌یون لی [Yiyun Li] با «کتاب غاز» [The Book of Goose] برنده جایزه پن فاکنر 2023 [PEN/Faulkner Award] در حوزه داستان شد.

یی‌یون لی [Yiyun Li] «کتاب غاز» [The Book of Goose]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا؛ یی‌یون لی 15 هزار دلار به عنوان جایزه پن/فاکنر دریافت می‌کند که در سال‌های گذشته به نویسندگانی مثل فیلیپ راث، آن پچت و دیشا فیلیاو داده شده است.

یی‌یون لی، نویسنده چینی ساکن آمریکا و سردبیر مجله ادبی پابلیک اسپیس در بروکلین است. لی پیش از این برنده جایزه پن/همینگوی برای «هزار سال دعای خوب» و برنده جایزه پن/جین آستین برای «جایی که دلایل به پایان می‌رسد» شده بود. او همچنین دسامبر گذشته جایزه پن/مالامود را برای برتری در داستان کوتاه دریافت کرد.

روز سه‌شنبه، داوران پن/ فاکنر یی‌یون را به خاطر نوشتن «رمانی خیره‌کننده و بر هم زننده کلیشه‌های رایج» تحسین کردند. این کتاب قبلا در فهرست اولیه نامزدهای جایزه اندرو کارنگی 2023 برای برتری در ادبیات داستانی قرار گرفته بود.

در بیانیه داوران آمده است: «این کتاب، داستان یک دوستی پیچیده بین دو دختر است که به سوی یکدیگر می‌روند و از هم دور می‌شوند. نثر کتاب منحصربفرد است. شخصیت‌های اصلی داستان، اگنس و فابین، با نبوغ خاص و جاه‌طلبی‌های جسورانه، ما را تسخیر کردند.»

دیگر نامزدهای دریافت جایزه پن/فاکنر، جاناتان اسکوفری برای «اگر بعد از تو زنده بمانم»، کاترین هارلان برای «جسم‌های میوه‌دار»، دیون ایروینگ برای «جزایر» و لورا وارل برای «ریتم شیرین و نرم»، هر یک 5 هزار دلار جایزه دریافت خواهند کرد.

جایزه پن/فاکنر که هر سال به «بهترین آثار داستانی منتشر شده توسط ساکنان آمریکا» اهدا می‌شود، در سال 1981 بنیان‌گذاری شد. از جمله برندگان پیشین این جایزه می‌توان به آنی پرولکس برای «کارت پستال»، مایکل کانینگهام برای «ساعت‌ها» و دیشا فیلیاو برای «زندگی مخفیانه زنان کلیسا» اشاره کرد.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...