جایزه ادبیات غیرداستانی بیلی جیفورد [baillie gifford prize 2022] به کاترین راندل [Katherine Rundell] نویسنده مطرح حوزه کودک و نوجوان اهدا شد.

کاترین راندل [Katherine Rundell] فرا بی‌نهایت: تغییرات جان دان»‌ [Super-Infinite: The Transformations of John Donne]

به گزارش ایسنا و به نقل از گاردین، هیات داوران جایزه ادبی بیلی جیفورد، کاترین راندل را برای نگارش کتابی درباره جان دان شاعر انگلیسی به عنوان برنده جایزه ۵۰,۰۰۰ پوندی مختص کتاب‌های غیرداستانی معرفی کردند.

«راندل»‌ که بیشتر برای نگارش رمان‌های حوزه کودک و نوجوان شناخته می‌شود، اعلام کرده است نگارش کتاب «فرا بی‌نهایت: تغییرات جان دان»‌ [Super-Infinite: The Transformations of John Donne] ۱۰ سال زمان برده است. «راندل‌» در این کتاب به زندگی «جان دان» پرداخته است که علاوه بر شاعر،‌ به عنوان وکیل،‌ دریانورد و کشیش نیز فعالیت داشته است.

این نویسنده حین دریافت جایزه اعلام کرد،‌ مبلغ نقدی آن را بین خیریه‌های امور پناهجویان و خیریه‌های فعال در حوزه مقابله با تغییرات اقلیمی تقسیم خواهد کرد.

«راندل» پیش‌تر در سال ۲۰۱۳ برای نگارش کتاب «بام‌نشینان»‌ برنده جایزه کتاب کودک «واتراستونز»‌ شد و برای رمان «جست‌وجوگر»‌ نیز به عنوان برگزیده کتاب کودک کاستا انتخاب شد.

«میراث خشونت: تاریخچه‌ای از امپراتوری بریتانیا» نوشته «کارولین الکینس»، «در چهارمین‌بار، غرق شدیم» نوشته «سالی هیدن»، «جمهوری بی‌قرار: بریتانیا بدون تاج» نوشته «آنا کی»، «زن خوش‌اقبال: داستان یک پزشک روستا» نوشته «پولی مورلند» و «هنرمند فرار» نوشته «جانتان فریدلند» از دیگر شانس‌های کسب جایزه «بیلی‌جیفورد»‌ امسال بودند.

سال گذشته جایزه ادبی «بیلی جیفورد» به «پاتریک رادن کیف» برای کتاب «امپراتوری درد» رسید.

جایزه ۵۰ هزار پوندی «بیلی جیفورد» که معتبرترین جایزه ادبی بریتانیا برای آثار غیرداستانی محسوب می‌شود، کتاب‌هایی با تمام موضوعات غیرداستانی، از تاریخ و طبیعت گرفته تا زندگی‌نامه و خاطرات را دربرمی‌گیرد و تا چند سال پیش با نام «ساموئل جانسون» شناخته می‌شد. این جایزه مختص کتاب‌های انگلیسی‌زبان به قلم نویسندگان سراسر بریتانیا است که درباره موضوعاتی مانند تاریخ، سیاست، علم، مسائل روز، ورزش، سفر، زندگی‌نامه و هنر به نگارش درآمده‌اند.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...