«شبح تام جود» (موسیقی عامه‌پسند در آمريكا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین) اثر ایلیا فراهانی از سوی نشر آگه منتشر شده است.

شبح تام جود» (موسیقی عامه‌پسند در آمريكا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین)

به گزارش 
کتاب نیوز،
این کتاب زمینه‌های اجتماعی موسیقی عامه‌پسند (مشخصاً فولک، بلوز، و راک) در آمریکا را بررسی می‌کند، و به این معنا درآمدی است مختصر بر تاریخ اجتماعی موسیقی عامه‌پسند در این کشور.

ناشر در معرفی این اثر او آورده است:

انتخاب وودی گاتری، باب دیلن، بروس اسپرینگستین و استیو اِرل بیش از آن‌که به‌دلیل نقش هرکدام در بسط و تثبیت هنری و یا تجاری ژانرشان باشد، به این دلیل است که زندگی هنریِ هر یک فرصتی به دست می‌دهد برای درک شرایط اجتماعیِ دورانی که در آن رشد و کار کردند. از طرف دیگر، رشته‌ای که همه را به هم متصل می‌کند درک آن‌ها از موسیقیِ عامه‌‌پسند به‌عنوان هنرِ مترقی و اجتماعاً آگاه (و به این معنا اصیل) است که تلاش دارد زندگی روزمره‌ی مردم عادی را بی هیچ‌گونه تبخترِ نخبه‌گرایانه روایت کند. و همه‌ی این‌ها چنین درک مدرنی از موسیقی را مدیون بلوز هستند.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

شهرت فوری و جهانی دیلن به‌ویژه در میان جوانان ــ که تا حدی به‌علت ترانه‌های اصیل، ضدسیستمی، ضدمردسالار و آزادی‌خواه‌اش بود ــ رسانه‌های هژمونیک را به زدنِ برچسب‌هایی مثل «صدای یک نسل» یا «رهبر نسل جوان» و از این دست سوق داد. و گرچه دیلن همواره با افتخار از جوان‌بودن در برابر پیر و محافظه‌کار بودن سخن می‌گفت، هرگز نمی‌توانست چنین القابی را بپذیرد. حقیقت این است که حق با دیلن بود. او حتا نماینده‌ی آن نسل هم نبود. دیلن جزوی از جنبشی بود که با هر نوسان‌اش او را هم به سویی دیگر پرتاب می‌کرد. همین باعث شد که پس از فروکش‌کردنِ جنبش دیلن هم دیگر هرگز به دیلنِ دهه‌ی ۱۹۶۰ بازنگردد؛ ابتدا مسیحی شد، بعد به اسرائیل سفر کرد، بعد از کلینتون جایزه گرفت، سپس برای تبلیغات بین دو نیمه‌ی مسابقه فینال فوتبال آمریکایی یا سوپربال کلیپ وطن‌پرستانه ساخت. خودش در یک مصاحبه به‌درستی می‌گوید: «مردم از من می‌خواهند باز هم امثال North Country Blues را بسازم. مسئله‌ به‌سادگی این است که دیگر نمی‌توانم.»

ایلیا فراهانی متولد 1361 است و پیش از این کتاب «درآمدی روش‌شناختی بر روانپزشکی سگ و گربه» را به بازار نشر ارائه کرده است.

کتاب شبح تام جود (موسیقی عامه‌پسند در آمريكا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین) اثر ایلیا فراهانی در 134 صفحه و قیمت 39 هزارتومان در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.

................ هر روز با کتاب ...............

هنر |
جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...