باشگاه-مشتزنی-به-روایت-دیوید-فینچر-فیلم

تمام ماجرای فیلم در این جمله خلاصه شده است: «من زندگی به فنا رفته‌ی جک هستم.» ... تایلر یا همان جک در حالی که اجازه می‌دهد کارگر فروشگاه _ که تا سرحد مرگ ترسیده است _ فرار کند می‌گوید: «فردا زیباترین روز زندگی اوست!» و این نه فقط به‌خاطر فرصت دوباره‌ای‌ست که برای زندگی پیدا کرده است؛ بلکه برای تغییری ست «بالاجبار» در مسیر زندگی‌اش رخ داده است. آقای «ریموند کی هاسل» از فردا «مجبور» است برای رسیدن به «آرزوی سرکوب شده‌اش» تلاش کند نه برای

تمام ماجرای رمان چاک پالانیک در این جمله خلاصه شده است: «من زندگی به فنا رفته‌ی جک هستم.» گوینده که از یک زندگی بی‌هدف، پر از عادت، پوچ و تکراری، یا به قول خودش «زندگی راکد» خسته شده است، تصمیم می‌گیرد تمام آرزوها و خواسته‌هایش را در وجودی به نام «جک» برآورده کند. در سکانسی که از اقتباس دیوید فینچر از رمان «باشگاه مشت زنی» [Fight Club] می‌بینید؛ تایلر یا همان جک (با بازی درخشان براد پیت) در حالی که اجازه می‌دهد کارگر فروشگاه _ که تا سرحد مرگ ترسیده است _ فرار کند می‌گوید: «فردا زیباترین روز زندگی اوست!» و این نه فقط به‌خاطر فرصت دوباره‌ای ست که برای زندگی پیدا کرده است؛ بلکه برای تغییری‌ست که «بالاجبار» در مسیر زندگی‌اش رخ داده است. آقای «ریموند کی هاسل» از فردا «مجبور» است برای رسیدن به «آرزوی سرکوب شده‌‌ی خودش» تلاش کند نه برای برآوردن مطامع بی‌پایان صاحب فروشگاه:

باشگاه مشت‌زنی | چاک پالانیک | دیوید فینچر 1999م.
بازیگران:
ادوارد نورتون، براد پیت و هلنا بونهام کارتر.

هشدار: این فیلم داری صحنه‌های محدود جنسی است.

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...