رمان «دختری به نام شمعدونی آدامسی» [The Girl Who Didn't Like Her Name (Sakız Sardunya)] اثر الیف شافاک [Elif Shafak] با ترجمه الناز هودی وارد بازار کتاب شد.

دختری به نام شمعدونی آدامسی [The Girl Who Didn't Like Her Name (Sakız Sardunya)]  الیف شافاک [Elif Shafak

به گزارش کتاب نیوز به نقل از فارس، شمعدانی، دختربچه‌ای باهوش و کنجکاو است که کتاب خواندن را خیلی دوست دارد. او با خودش فکر می‌کند که فهماندن بعضی چیزها برای بزرگترها چقدر سخت است. یکی از چیزهایی که شمعدانی خیلی دوست دارد کتاب اطلسی است که پدرش برای او خریده و همیشه آن را همراه خود دارد.

در اطلس تصویر کشورهایی را می‌بیند که خیال دارد در بزرگی به آن‌جاها سفر کند. در مقایسه با هم سن و سالانش بیشتر به طبیعت علاقه‌مند است و فکر می‌کند که انسان‌ها باید نسبت به محیط زندگیشان بیشتر احساس مسئولیت داشته باشند. این موضوع که بزرگترها خانه‌ای را که در آن زندگی می‌کنند، تمیز نگه داشته ولی شهر و خیابان‌ها را کثیف می‌کنند برای او قابل درک نیست.

انتشارات قدیانی رمان نوجوان دختری به نام شمعدونی آدامسی را در ۱۲۸ صفحه، تیراژ ۱۱۰۰ نسخه با قیمت ۱۶۰۰۰ تومان در اختیار علاقه‌مندان قرار داد.

در حالی این کتاب در ایران ترجمه شده که چندی پیش کتاب‌های بزرگسال این نویسنده:«۱۰ دقیقه و ۳۸ ثانیه در این دنیای عجیب»، «ناپاک‌زاده استانبول» و «شرم» لغو مجوز شده بود.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...