به گزارش ایبنا انجمن صنفی عکاسان سینمای ایران هرساله مسابقه‌‌ای برگزار می‌کند که عکاسان سینمایی، عکس‌هایی که از صحنه و پشت صحنه فیلم‌های تولیدی یا اکران شده برداشته‌اند را به چالش می‌گذارند. امسال نیز پنجمین دوره این مسابقه برگزار شد که برخلاف دوره‌های پیشین، مجموعه عکس‌های ارسالی توسط اعضای هیئت مدیره انجمن شامل محمد فوقانی، حسن شجاعی، مهدی حیدری و مسعود اشتری انتخاب شده و با همکاری موسسه سینما شهر، خانه سینما و انجمن صنفی عکاسان سینما در قالب کتابی به نام «گاهی نگاهی» منتشر شد.

این کتاب مجموعه عکس‌های آرزو اتحاد از فیلم «لابیرنت»، حافظ احمدی از فیلم «قصر شیرین»، رز ارغوان‌آذر از فیلم «روزهای نارنجی»، مسعود اشتری از فیلم «مسخره باز»، محمد بدرلو از فیلم «بیست‌وسه نفر»، کوروش پیرو از فیلم «دیدن این فیلم جرم است»، جلال حمیدی‌‌ از فیلم «سینما شهر قصه»، مهدی حیدری از فیلم «تیغ و ترمه»، نوید سجادی حسینی از فیلم «بی ‌سر»، امیرحسین شجاعی از فیلم «آشغال‌های دوست‌ داشتنی و متری شیش و نیم»، حسن شجاعی از فیلم «من دیوانه نیستم»، بهروز صادقی از فیلم «قطار آن شب»، امید صالحی از فیلم «شبی که ماه کامل شد» محمد فوقانی از فیلم «تگزاس 2 و روی خط صفر»، زهرا مصفا تبریزی از فیلم «ما همه با هم هستیم، مهمانخانه ماه نو و زعفرانیه 14 تیر»، حسن ناحی از فیلم «رویای سهراب» و علی نیک‌رفتار از فیلم «سرو زیر آب» را شامل می‌شود.

در این دوره از مسابقه عکس جشن عکاسان سینما، محمد بدرلو برای مجموعه عکس‌های فیلم «بیست‌وسه نفر» و «سرخپوست»، امید صالحی برای مجموعه عکس‌های فیلم «شبی که ماه کامل شد»، امیرحسین شجاعی برای مجموعه عکس‌های فیلم «متری شیش و نیم» و آرزو اتحاد برای مجموعه عکس‌های فیلم «لابیرنت» نامزد دریافت تندیس بهترین عکاس سال سینما شدند و در نهایت امید صالحی این تندیس را دریافت کرد.
 


صحنه‌ای از فیلم قطار آن شب | بهروز صادقی

در قسمتی از مقدمه این کتاب آمده است: «انجمن صنفی عکاسان سینما، اولین تشکل بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران می‌باشد، و قریب به بیست‌و شش سال فعالیت تنها انجمنی است که در حیطه سینما فعالیت داشته و به عنوان بازوی تبلیغاتی سینما در جذب مخاطب از طریق تهیه عکس‌های سینمایی مشغول است. عکس‌هایی که علاوه بر جنبه هنری در زمینه تجاری نیز تاثیر بسزایی بر اقتصاد سینما داشته و خواهد داشت.»
علی نیک‌رفتار رئیس هیئت مدیره انجمن صنفی عکاسان سینمای ایران و دبیر پنجمین دوره جشن عکاسان سینمای ایران درگفت‌وگو با ایبنا گفت: این کتاب شامل هفتاد و هشت عکس از هفده عکاس و بیست دو فیلم است. تمام این عکاسان نیز عضو انجمن صنفی عکاسان سینمای ایران هستند. این مجموعه عکس به زودی توزیع شده و وارد بازار کتاب می‌شود.
 


صحنه‌ای از فیلم شبی که ماه کامل شد


انتشارات آ با همکاری نشر اساطیر پارسی کتاب «گاهی نگاهی، کتاب سال آثار عکاسان سینمای ایران 1398» را در 1000 نسخه، 84 صفحه و با قیمت 120000 تومان منتشرکرده است.

وازهه که ما چرا نباید کتاب بخوانیم اما... مال اون‌وقتاس که مردم بیکار بودن... «لایک» نداره. بیشتر کتابا حتی ازشون «کپشن»م درنمیاد یا اگه درمیاد لایک‌خور نیست... بهداشتی هم نیست. آدم هرورقی که میخواد بزنه، باید انگشت‌شو تفمال کنه... میدونید همون درختا اگه برای کتاب قطع نشن، میتونن چقدر ذغال لیموی خوب بدن و چقدر قلیون دوسیب... کی جواب کله‌های سم‌گرفته ما رو میده؟... ندونی این هفته «فاطما گل» چیکار کرده، تو دورهمی نمیتونی تو بحس شرکت کنی ...
به سه دهه نخست انقلاب نیز می‌پردازد و تا انتخابات پرحاشیه‌ی سال 1388 و آغاز دومین دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد هم پیش می‌‌رود... تاریخ ایران را صرفا در حیات سیاسی و حکومت صاحبان قدرت و شاهان خلاصه نکرده که در حیات جمعی مردم و زیست اجتماعی آنها نیز مشاهده و دنبال می کنند و براین اساس به بررسی دنیای ایرانی و تاریخ آن پرداخته و برای این منظور فراتر از مرزهای کنونی رفته که همانا هویت ایرانی است... آن را بستری برای شناخت و درک ایران امروز می‌سازد ...
بیشترین اخبار مربوط به مبارزه کارگران و به خصوص شوراهای کارگری در نشریات گروه‌های چپ منعکس می‌شد... نقش آیت‌الله طالقانی نیز در ترویج زبان شوراها بسیار مهم بود... منطق دیگری بر ذهنیت کارگران حکمفرما شد... کارگران اغلب از داشتن نماینده واقعی و مقتدر محروم بودند... انحلال نهاد شوراها، اخراج یا بازداشت فعالین مستقل و غیراسلامی در گسست «قدرت دوگانه» شورا و مدیریت، نقش بسیار مهمی داشت ...
نزول از نظم اخلاقی کامو به تحقیر آیرونیک ساراماگو... یکی از اولین‌ مبتلایان، مردی است که در حال رانندگی با ماشین، بینایی خود را از دست می‌دهد. این لحظه بسیار شبیه مسخ کافکاست... راننده‌ ناآرامی نمی‌کند، جیغ نمی‌کشد و شکایتی نمی‌کند. چیزی که او می‌گوید این است: «کسی من را به خانه می‌برد لطفا؟»... مدام ما را به یاد اردوگاه‌های زندانیان سیاسی می‌اندازد، به یاد بی‌عدالتی‌های کاپیتالیسم بدون اندکی خودداری، به یاد سردی و خشکی بروکراسی ...
ایرانیان کورکورانه خود را با ایده‌‎های جدید و محصولات مصرفی تطبیق ندادند، بلکه آنها را به چالش کشیدند... «اندرونی» که غربی‌‎ها به آن انگ مکان زندانی کردن و ستم به زنان زده بودند، به یکی از مراکز فعالیت سیاسی بدل شد... برنامه اصل چهارم ترومن، کمک به دختران جوان ایرانی بود تا بتوانند سلیقه خود را در دکوراسیون و مبله کردن خانه‌‎های‌شان پرورش دهند... اتاق ناهارخوری مطابق با ایده خانه امریکایی بر اساس یک خانواده کوچک پیکره‌بندی شده بود ...