کتاب «کیمیای رحمانی»، اثر فیض شریفی که به بررسی ارتباط سینمای مسعود کمیایی با دنیای شاعرانه نصرت رحمانی میپردازد به تازگی از سوی نشر سیبسرخ راهی بازار شده است.
به گزارش ایبنا، کتاب «کیمیای رحمانی»، به موضوع بررسی تطبیقی شعرها و آثار نصرت رحمانی و سینمای مسعود کیمیایی میپردازد که در آن تأثیر آثار و شعرهای نصرت رحمانی بر آثار این فیلمساز بررسیشده است.
در این بررسیها بیانشده که خیلی از دیالوگهای فیلمهای مسعود کیمیایی ازجمله دیالوگهای فیلم «گوزنها» به کتاب «مردی که در غبار گم شد»، نصرت رحمانی میرسد و در آثار و شعرهای کیمیایی خطوربطهایی از شعرهای نصرت رحمانی وجود دارد که نشان میدهد او در آثارش تابع خطوربط نصرت رحمانی است.
در این کتاب، فیلمهای «غزل»، «گوزنها»، «قیصر»، «رضا موتوری»، «بلوچ»، «داش آکل» و «خط قرمز» از آثار مسعود کیمیایی مورد بررسی قرار گرفته است. این فیلمها در یک نقد تطبیقی بررسی شدهاند؛ معمولا نقدهای تطبیقی در سطح حرکت میکنند؛ اما فیض شریفی در این کار به عمق مطلب رفته و ارتباط این فیلمها را با اشعار رحمانی مطرح کرده است.
«کتاب کیمیای رحمانی» درباره سینمای کیمیای و اشعار نصرت رحمانی و ارتباط هر یک از این دو باهم است و تاثیراتی که از یکدیگر گرفته و اثراتی که بر روی یکدیگر گذاشتهاند. همچنین «کیمیای رحمانی» نام تمام زنهای فیلمهای مسعود کیمیایی و زنهای اشعار نصرت رحمانی است که در جامعه مردسالاری آن زمان به نوعی از بین رفتهاند. نامهایی مانند مرجان و مرضیه و غزل و ...
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
«نصرت زیاد تئاتر و سینما میرفت. این تم و نگاه سینمایی در آثارش کم نیست. کتاب «میعاد در لجن» او یک گر تهی سیاسی عصیانگر سینمایی دارد. نحوهی نگاه و رفتار او طوری بود که با عالم روشنفکری و جوانان روشنفکر مچ نبود. از بالا به جوانان نگاه نمیکرد... عاشق کافه و قهوهخانه بود. صادق هدایت با آن گروه اربعه (چهارتایی:) علوی، مینوی، مسعود فرزاد در همین کافهها سر بلند کردند. موج تئاتر قهوهخانهای از همان زمانها پا گرفت.»
این کتاب که نخستين بار در سال 93 از سوی نشر نوید شیراز منتشر شد، به تازگی در 147 صفحه، شمارگان 500 نسخه و بهبهای 20 هزار تومان از سوی نشر سیب سرخ منتشر شده است.
در این بررسیها بیانشده که خیلی از دیالوگهای فیلمهای مسعود کیمیایی ازجمله دیالوگهای فیلم «گوزنها» به کتاب «مردی که در غبار گم شد»، نصرت رحمانی میرسد و در آثار و شعرهای کیمیایی خطوربطهایی از شعرهای نصرت رحمانی وجود دارد که نشان میدهد او در آثارش تابع خطوربط نصرت رحمانی است.
در این کتاب، فیلمهای «غزل»، «گوزنها»، «قیصر»، «رضا موتوری»، «بلوچ»، «داش آکل» و «خط قرمز» از آثار مسعود کیمیایی مورد بررسی قرار گرفته است. این فیلمها در یک نقد تطبیقی بررسی شدهاند؛ معمولا نقدهای تطبیقی در سطح حرکت میکنند؛ اما فیض شریفی در این کار به عمق مطلب رفته و ارتباط این فیلمها را با اشعار رحمانی مطرح کرده است.
«کتاب کیمیای رحمانی» درباره سینمای کیمیای و اشعار نصرت رحمانی و ارتباط هر یک از این دو باهم است و تاثیراتی که از یکدیگر گرفته و اثراتی که بر روی یکدیگر گذاشتهاند. همچنین «کیمیای رحمانی» نام تمام زنهای فیلمهای مسعود کیمیایی و زنهای اشعار نصرت رحمانی است که در جامعه مردسالاری آن زمان به نوعی از بین رفتهاند. نامهایی مانند مرجان و مرضیه و غزل و ...
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
«نصرت زیاد تئاتر و سینما میرفت. این تم و نگاه سینمایی در آثارش کم نیست. کتاب «میعاد در لجن» او یک گر تهی سیاسی عصیانگر سینمایی دارد. نحوهی نگاه و رفتار او طوری بود که با عالم روشنفکری و جوانان روشنفکر مچ نبود. از بالا به جوانان نگاه نمیکرد... عاشق کافه و قهوهخانه بود. صادق هدایت با آن گروه اربعه (چهارتایی:) علوی، مینوی، مسعود فرزاد در همین کافهها سر بلند کردند. موج تئاتر قهوهخانهای از همان زمانها پا گرفت.»
این کتاب که نخستين بار در سال 93 از سوی نشر نوید شیراز منتشر شد، به تازگی در 147 صفحه، شمارگان 500 نسخه و بهبهای 20 هزار تومان از سوی نشر سیب سرخ منتشر شده است.
هنر
|
شعر و ادبیات کهن
|
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان میکنند. باتلر میپرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد میدهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زدهام
...
20 سال پیش خانه در دامنهی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانهی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نمایندهای نداشتیم و نداریم
...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیفگری «زولا» قرار میدهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخصبخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان میآفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحههای سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحههای فرستادهشده و سرگردان را برای افراد بیوارث و بدوراث شکار کند
...
او «آدمهای کوچک کوچه»ــ عروسکها، سیاهها، تیپهای عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیتهایی تراژیک نشاند. همانگونه که جلال آلاحمد اشاره کرد، این عروسکها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بیجایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیهنشینی فرهنگی را میسازد: جایی که سنتهای مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا میشوند
...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه میکنند تا در فرآیند طلاق، همهچیز، حتی خانه و ارثیه خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک میکند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه سقوط به دست این نوکیسههای سطحی، بیریشه و بیاخلاق است، تصمیم میگیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود میگوید: «تکشاخهای خالخالی پرواز کرده بودند.»
...