آیین اختتامیه جشنواره «کتاب سال سلام» ویژه کودک و نوجوان که در ساختمان دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم برگزار شد.

اختتامیه جشنواره «کتاب سال سلام»

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا؛ علی باباجانی دبیر چهاردهمین جشنواره کتاب سلام در این برنامه گفت: این جشنواره از سال ۷۵ با مدیریت حجت‌الاسلام عبدالله حسن‌زاده آغاز شد و حمایت از پدید آورندگان، شبکه سازی، پل ارتباطی ناشر نویسنده از اهداف آن بود. جشنواره تا سال ۸۳ ادامه داشت و ۱۳ سال فعالیت کرد و در طول این ۱۳ سال ۲۰۰ اثر برگزیده معرفی شد.

سید سعید هاشمی نماینده هیئت داوران نیز در بخشی از این برنامه گفت: امسال بعد از گذشت ۱۳ سال که مساوی با گذر یک نسل کودک و نوجوان است چهاردهمین دوره کتاب سال سلام را برگزار کردیم.

وی گفت: گسترش فضای مجازی، الکترونیک، تغییر نهضت ترجمه و پیشی گرفتن به تالیف، تحریم استکبار جهانی و تغییر تفکر نوجوانان باعث شد این جشنواره با تغییراتی روبرو شود.

هاشمی تصریح کرد: دبیرخانه از شهریور ۱۴۰۲ آغاز به کار کرد و با رایزنی‌های مختلف کار از ابتدای مهر کلید خورد. در مرحله اول غربالگری از ۷ هزار عنوان کتاب ۱۴۰۱ به ۳ هزار کتاب قابل قبول رسیدیم. متاسفانه در سال ۱۴۰۱ کتاب‌هایی بی‌محتوای زیادی در حوزه کتاب کودک و نوجوان پخش شد. همین مسئله نگران کننده است. در مرحله دوم از ۳ هزار کتاب به ۲۰۰ کتاب رسیدیم و بعد نزدیک به ۵۰ عنوان به مرحله نهایی راه پیدا کرد و در نهایت ۱۸ کتاب برگزیده شد:

بخش داستان:
کتاب‌های «پادشاه کوچک» اثر جبار شافعی زاده، «خانه مرموز مادربزرگ» اثر مرضیه فَعله‌گری و «گریز از سال صفر» اثر حسین قربانزاده خیاوی.

بخش شعر:
کتاب‌های «زمین به من چی گفت» سروده زهرا موسوی، «بیست و هفت آدم آهنی» سروده کبری بابایی و «کاشکی اجازه داشتم» سروده حجت یحیوی.

بخش تصویرگری:
کتاب‌های «من میشم پیشی تو بشو هاپو» با تصویرگری فهیمه محجوب، «شانه، علی؛ نشانه، شجاعت» با تصویرگری فرهاد جمشیدی و «آقا معلم» با تصویرگری علیرضا باقری.

بخش ترجمه:
کتاب‌های «فقط پنج دقیقه دیگه» ترجمه عطیه سادات آل حسینی و «سیلاب» ترجمه نعیم عبدالکریمی.

بخش معارف:
کتاب‌های «هدیه قشنگ خدا» اثر لیلا خیامی، «د مثل دوستی» اثر غلامرضا حیدری ابهری، «آلبوم لیلا» اثر سیدمحمد مهاجرانی، «میثم و شهر ترس‌های ممنوعه» اثر احمدرضا امیری، «پیامبر مهربانی» اثر مصطفی خُرامان، «جاده‌ای که زائر شد» سروده منیره هاشمی و «سرزمین نورهای خوشحال» اثر سیده نرگس میرفیضی.

بخش انقلاب و مقاومت:
کتاب‌های «بوی گل سوسن» سروده سمیه تورجی، «گوشواره آلبالویی» اثر لعیا اعتمادی و «کوچک مرد» سروده طیبه شامانی.

در پایان جایزه ویژه مکتب هنر رضوی از سوی موسسه هنری آستان قدس رضوی با اهدای نشان ویژه به کتاب «فقط تو نیستی» نوشته سپیده خلیلی از انتشارات به نشر اهدا شد.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...