رمان «حرف‌های زنانه» [Women Talking] نوشته میریام توئز [Miriam Toews] با ترجمه سمیه جعفری​ نژاد توسط نشر آواژ راهی بازار نشر شد.

حرف‌های زنانه» [Women Talking] نوشته میریام توئز [Miriam Toews]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، رمان «حرف‌های زنانه» تاکنون جوایز ادبی متعددی را به خود اختصاص داده است و به عنوان یکی از پرفروش‌ترین کتاب های ملی در کشور کانادا شناخته می شود. همچنین این اثر در کشورهای مختلفی ترجمه شده و از سوی منتقدان بسیاری در سراسر جهان مورد تقدیر و تحسین قرار گرفته است.

بخش نقد کتاب نیویورک تایمز درباره این رمان چنین نوشته است «حرف‌های زنانه یک رمان هوشمندانه و خودمختار پر از ایده‌هایی است که طبیعت شیطان، آزادی اراده، مسئولیت‌پذیری جمعی، جبر فرهنگی و مهم‌تر از همه بخشش را به چالش می‌کشد.». همچنین منتقد و نویسنده سرشناس «مارگارت آت‌وود» درباره «حرف‌های زنانه» می گوید: «این رمان فوق‌العاده، دردناک، شگفتی‌آور و در عین حال متاثرکننده است و اینکه بر اساس حوادث زندگی واقعی نوشته شده است بر جذابیت آن می افزاید.»

«حرف‌های زنانه» پنجمین همکاری این نشر با سمیه جعفری نژاد است. پیش از این سه مجموعه داستان از سلطان ژانر وحشت «استیفن کینگ» با نام های «مردان ساعت ۱۰»، «بعضی وقت ها بر می گردند» و «صندوق چوبی» از این مترجم و به همت نشر آواژ به چاپ رسیده است. همچنین چاپ کتاب «نارنگی» نوشته «کریستین منگان» که رمان برگزیده نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۸ است هم تجربه موفق دیگری از نشر آواژ و این مترجم به شمار می آید.

شاهین غمگسار _منتقد ادبی_ که ویراستاری کتاب «حرف‌های زنانه» را نیز به عهده داشته است طی یادداشتی درباره این رمان چنین می نویسد.

رمان «حرف‌های زنانه» یا با عنوان انگلیسی Women Talking، نوشته «میریام توئز» است. این رمان ششمین رمان این نویسندۀ کانادایی است و نخستین بار در سال ۲۰۱۸ چاپ شده است و صادقانه باید گفت که داستانی تماما فمنیستی‌ دارد. همۀ شخصیت‌های رمان زن‌اند. جز یک نفر، که مردی‌ست دست‌وپاچلفتی! اما با وجود همۀ گپ‌وگفت‌ دربارۀ فمنیسم، این رمان در هستۀ خود حرفی دارد که سبب دل‌افگار شدن خواننده خواهد شد. خوانش مردانه از یک سری باورهای جمعی خاص و سودجویی از وضعیتی به پست‌ترین شکل، چیزی‌ست که در دل رمان حرف‌های زنانه، علیرغم سادگی نثر، روایت و شخصیت‌پردازی نهان است. در ارجاعی ناگزیر، این خوانش مردانه (اتوریتۀ مردانه) را می‌توان به عقاید، قوانین و بایدها در هر جامعۀ ریز و درشت، عقب‌مانده یا پیشرفته‌ای سرایت داد. رمان حرف‌های زنانه بر اساس داستانی حقیقی نوشته شده است. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ در قبیلۀ تک‌افتاده ای با نام منونیت‌ در بولیوی، شب‌هنگام و در خواب دختران و زنانِ کلونی مورد آزار شدید قرار می گیرند و تقصیر هم به گردن شیاطین و گناهکاریِ زنان انداخته می‌شود. این زنانِ عموما بی‌سواد و کم‌سواد، و محصور در دنیایی که مردان حرف اول و آخر را می‌زنند، چگونه باید ثابت کنند کار کارِ شیاطین و نفسِ زنانۀ آنان نبوده است؟

رنجوریِ زنان قبیلۀ منونیت را با دست بسته و نفس خسته و کمر بشکسته، آشکارا می‌توان رنجوری هزاران زنِ دیگر دانست؛ زنانی در هر جای این جهان. با این وصف، رمان حرف‌های زنانه را از زنان بیشتر، باید مردان بخوانند. این رمان را نباید فقط از حیث ادبی سنجید. اساساً نویسنده داستان را منحصراً از این منظر ننوشته است. داستان سرراست است و از ابتدا تا انتها حرف‌های زنانۀ شخصیت‌های زن داستان است در پاسخ به سوالی که از آن ها پرسیده می شود اما کم و کیف این گفت‌وگو، خواندنی‌ و تامل‌کردنی است.

رمان «حرف‌های زنانه» نوشته میریام توئز با ترجمه سمیه جعفری نژاد در ۱۷۶ صفحه با قیمت ۶۵ هزار تومان توسط نشر آواژ راهی بازار نشر شد.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...