چاپ نخست یادنامه داریوش شایگان به کوشش علی دهباشی از سوی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شد.

یادنامه داریوش شایگان  علی دهباشی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، سه سال از مرگ داریوش شایگان می‌گذرد؛ فیلسوفی که سال 1313 در تهران زاده شده بود. پدرش تاجر آذربایجانی بود و مادرش نیز اهل گرجستان. شایگان به اصرار پدر، زبان فارسی را فرا گرفت و علاوه بر این در مدرسه‌ای فرانسه‌زبان به تحصیل پرداخت.

دوران زندگی او با کشف دنیا و به قول خودش «طرز خاصی از دیدن جهان» همراه بود. او زندگی در کشورهای مختلف و همچنین همنشینی با بزرگانی مختلف را تجربه کرد. در میان شخصیت‌هایی که شایگان با آن‌ها نشست و برخاست داشته‌ و تحت تأثیرشان قرار گرفته، نام‌هایی همچون علامه طباطبایی و هانری کربن دیده می‌شود. او که به مطالعاتش درباره تمدن شرق معروف بود، همواره هنر را عاملی مهم برای شناخت راستین هر فرهنگی می‌دانست. داریوش شایگان از قضا یک روز پس از هشتاد و سومین سالگرد تولدش در اثر سکته مغزی به بیمارستان منتقل شد و 6 فروردین 1397 درگذشت. از او آثاری برجای مانده که می‌توان به نمونه‌هایی چون «آسیا در برابر غرب»، «ادیان و مکتب‌های فلسفی هند»، «پنج اقلیم حضور» و «در جستجوی فضاهای گم شده» اشاره کرد.

حال و سه سال پس از درگذشت این فیلسوف نامدار ایرانی، انتشارات علمی و فرهنگی به کوشش علی دهباشی کتابی با عنوان «یادنامه داریوش شایگان» را منتشر کرده است. این کتاب 1100 صفحه‌ای شامل یکصد و هشتاد مقاله درباره آثار، منش و مقام داریوش شایگان است که به قلم صاحب‌نظران، استادان، منتقدان آرا و دانشجویان نوشته شده است. علی دهباشی نیز در مقدمه این کتاب نوشته است: «از اواسط سال 1397 کار تهیه این یادنامه را آغاز کردم. بخشی از مقالات، از نوشته‌هایی است که اینجا و آنجا در این مدت منتشر شده است و با این قصد که در یک مجموعه جمع‌آوری شود در اینجا آورده‌ام.»

مجموعه مطالب این کتاب در 9 بخش با عناوینِ «داریوش شایگان، یک دور تمام»، «آثار داریوش شایگان»، «گفت‌وگوهایی درباره داریوش شایگان»، «در سوگ داریوش شایگان»، «سروده‌هایی برای داریوش شایگان»، «گزارش مراسم تشیع، خاکسپاری و یادبود»، «گزارش شب داریوش شایگان در مجله بخارا»، «مرگ از منظر داریوش شایگان»، «عکس‌ها» و «کتابشناسی» تنظیم شده است. همچنین در میانِ نویسندگان مقالات و یادداشت‌های این کتاب، نام‎هایی چون سروش دباغ، کامران فانی، مصطفی ملکیان، بهاءالدین خرمشاهی، مصطفی محقق داماد، بیژن عبدالکریمی، رسول جعفریان و... دیده می‌شوند.

چاپ نخست یادنامه داریوش شایگان به کوشش علی دهباشی، منتشر شده از سوی انتشارات علمی و فرهنگی در 1100 صفحه و به قیمت 230 هزار تومان در دسترس مخاطبان قرار دارد.

................ هر روز با کتاب ...............

گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...
جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...