چاپ نخست یادنامه داریوش شایگان به کوشش علی دهباشی از سوی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شد.

یادنامه داریوش شایگان  علی دهباشی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، سه سال از مرگ داریوش شایگان می‌گذرد؛ فیلسوفی که سال 1313 در تهران زاده شده بود. پدرش تاجر آذربایجانی بود و مادرش نیز اهل گرجستان. شایگان به اصرار پدر، زبان فارسی را فرا گرفت و علاوه بر این در مدرسه‌ای فرانسه‌زبان به تحصیل پرداخت.

دوران زندگی او با کشف دنیا و به قول خودش «طرز خاصی از دیدن جهان» همراه بود. او زندگی در کشورهای مختلف و همچنین همنشینی با بزرگانی مختلف را تجربه کرد. در میان شخصیت‌هایی که شایگان با آن‌ها نشست و برخاست داشته‌ و تحت تأثیرشان قرار گرفته، نام‌هایی همچون علامه طباطبایی و هانری کربن دیده می‌شود. او که به مطالعاتش درباره تمدن شرق معروف بود، همواره هنر را عاملی مهم برای شناخت راستین هر فرهنگی می‌دانست. داریوش شایگان از قضا یک روز پس از هشتاد و سومین سالگرد تولدش در اثر سکته مغزی به بیمارستان منتقل شد و 6 فروردین 1397 درگذشت. از او آثاری برجای مانده که می‌توان به نمونه‌هایی چون «آسیا در برابر غرب»، «ادیان و مکتب‌های فلسفی هند»، «پنج اقلیم حضور» و «در جستجوی فضاهای گم شده» اشاره کرد.

حال و سه سال پس از درگذشت این فیلسوف نامدار ایرانی، انتشارات علمی و فرهنگی به کوشش علی دهباشی کتابی با عنوان «یادنامه داریوش شایگان» را منتشر کرده است. این کتاب 1100 صفحه‌ای شامل یکصد و هشتاد مقاله درباره آثار، منش و مقام داریوش شایگان است که به قلم صاحب‌نظران، استادان، منتقدان آرا و دانشجویان نوشته شده است. علی دهباشی نیز در مقدمه این کتاب نوشته است: «از اواسط سال 1397 کار تهیه این یادنامه را آغاز کردم. بخشی از مقالات، از نوشته‌هایی است که اینجا و آنجا در این مدت منتشر شده است و با این قصد که در یک مجموعه جمع‌آوری شود در اینجا آورده‌ام.»

مجموعه مطالب این کتاب در 9 بخش با عناوینِ «داریوش شایگان، یک دور تمام»، «آثار داریوش شایگان»، «گفت‌وگوهایی درباره داریوش شایگان»، «در سوگ داریوش شایگان»، «سروده‌هایی برای داریوش شایگان»، «گزارش مراسم تشیع، خاکسپاری و یادبود»، «گزارش شب داریوش شایگان در مجله بخارا»، «مرگ از منظر داریوش شایگان»، «عکس‌ها» و «کتابشناسی» تنظیم شده است. همچنین در میانِ نویسندگان مقالات و یادداشت‌های این کتاب، نام‎هایی چون سروش دباغ، کامران فانی، مصطفی ملکیان، بهاءالدین خرمشاهی، مصطفی محقق داماد، بیژن عبدالکریمی، رسول جعفریان و... دیده می‌شوند.

چاپ نخست یادنامه داریوش شایگان به کوشش علی دهباشی، منتشر شده از سوی انتشارات علمی و فرهنگی در 1100 صفحه و به قیمت 230 هزار تومان در دسترس مخاطبان قرار دارد.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...