ماهنامه‌ی «تجربه» از روز شنبه سوم مهر‌ماه به دکه‌های روزنامه‌فروشی‌ و کتابفروشی‌های منتخب آمد.

تجربه دوره جدید یک

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، این مجله‌ که رویکردِ خود را فرهنگ، هنر و ادبیات برگزیده است، در دوره‌ی جدید، ضمن پرداختنِ جدی به این حوزه‌ها، سه بخشِ تازه‌ی کودکی، مطالعات ایرانی و مطالعاتِ زنان را نیز در دستور کار خود دارد.

در شماره‌ی نخستِ دوره‌ی جدیدِ تجربه، ویژه‌نامه‌ای برای اسطوره‌شناسِ بزرگ ایران جلال ستاری ترتیب منتشر شده است که در آن پیمان طالبی نگاهی به کارنامه‌ی این اندیشمند بزرگ داشته است. فروغ اولاد نیز مروری داشته بر دیدگاه زنده‌یاد ستاری درباره‌ی هزار و یک شب. با ناصر فکوهی نیز گفت‌وگویی درباره‌ی تاثیر جلال ستاری بر بازخوانی فرهنگ ایران ترتیب داده شده است.

همچنین، فرشته نوبخت مطلبی را با عنوان «در جست‌وجوی ریشه‌ها» به نگارش درآورده است. نقش جلال ستاری در هنرهای نمایشی مطلبِ دیگری است که الهام احمدپور نوشته است و گیسو فغفوری نگاهی داشته به سال‌های مدیریت فرهنگی او و سرانجام حسین گنجی درباره‌ی تاثیر او در هنرهای تجسمی نوشته است.

در بخش ادبیاتِ این شماره، به مناسبت درگذشتِ صفدر تقی‌زاده کارنامه‌ی این مترجم بررسی شده است و شمیم شهلا و اسد امرایی هم مطالبی را درباره‌ی او به رشته‌ی تحریر درآورده‌اند. گفت‌وگوی بلند فرشته احمدی با بلقیس سلیمانی درباره‌ی رمان «تخم شر» از دیگر مطالب بخشِ ادبیات است و در نهایت میلاد حسینی درباره‌ی رمان جدید «ایشی گورو» نوشته است.

در بخش موسیقی، مهدی میرمحمدی، داستان پرپیچ و خم ارکستر سمفونیک تهران را مورد کنکاش قرار داده و در ادامه با کیاوش صاحب نسق در این باره سخن گفته است. گفت‌وگو با صبا علیزاده درباره‌ی آلبوم جدید او نیز از دیگر بخش‌های این بخش است.

گیسو فغفوری هم در این شماره در گزارشی، به بررسی وضعیت و چشم‌اندازِ سینمای ایران در دوران کرونا پرداخته است و عماد پورشهریاری، کیوان کثیریان، امیرحسین علم‌الهدی، غلامرضا موسوی، همایون امامی، سیدحسام‌ فروزان و رضا صدیق نیز هر کدام از منظری، به این موضوع پرداخته‌اند. گفت‌وگو با ایرج تقی‌پور نیز از دیگر بخش‌های این پرونده است.

یادداشتی از پوریا ذوالفقاری درباره‌ی فیلم «خون شد» آخرین اثر مسعود کیمیایی نیز در این شماره منتشر شده است. از دیگر مطالب این بخش یادداشت احمد طالبی نژاد خطاب به وزیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

در بخشِ سینمای جهان ساسان گلفر ترجمه‌ای از پشت صحنه‌ی تازه‌ترین فیلم جیمز باند انجام داده است. گفت‌وگو با «شان پن» و «دیلان پن» و نقدی بر فیلم «واستیل واتر» و فیلم «خائن» به کارگردانی «مارکو بلوکیو» از دیگر مطالب این بخش است. «گلفر» هم‌چنین نگاهی به بهترین فیلم‌های جشنواره‌ی ونیز داشته است.

اما در بخش تئاتر احسان زیور عالم داستانِ تعطیلیِ کارگاه نمایش را روایت کرده و چگونگی بسته‌شدنِ این مکانِ تاثیرگذار را در گفت‌وگویی با محمدرضا ژیان شاهد زنده‌ی تعطیلیِ کارگاه نمایش، مرور کرده است. نگاهی به نمایش «چهارراه» تازه‌‌ترین تجربه‌ی کارگردانی بهرام بیضایی نیز از دیگر سرفصل‌های بخش تئاتر این شماره‌ی مجله‌ی تجربه است.

حسین گنجی نیز در بخش هنرهای تجسمی، به حق و تکلیف هنر در عصر کرونا پرداخته و سعید باباوند، شهرزاد رویایی، حمیدرضا شش جوانی، شهروز نظری، آسیه مزینانی و سعید مزینانی یادداشت‌هایی در این خصوص نوشته‌اند. میزگردی با حضور سجاد باغبان ماهر، بهنام کامرانی و حسین محسنی بر سر کرونا و آنچه هنر از آن تأثیر گرفت، از جمله مطالب این بخش است.

در بخش مطالعات ایرانی، تحولات «افغانستان» مورد توجه قرار گرفته و نسبتِ این کشور با ایران و زبان فارسی تحلیل و ارزیابی شده است. گفت‌وگو با نجیب بارور چند روز بعد از هجرتش از کابل به تهران هم در این شماره منتشر شده است. یادداشتی منتشر نشده از «ناتل خانلری» درباره‌ی سفرش به افغانستان از دیگر بخش‌های این پرونده است.

در بخش کودکی نیز گفت‌وگویی متفاوت منتشر شده با لیلی گلستان درباره‌ی نسبت کودکی و هنر.

شماره‌ی نخستِ دوره‌ی جدید تجربه به مدیر مسئولی کتایون بناساز و سردبیری پژمان موسوی با قیمت ۵۰ هزار تومان و در ۱۴۴ صفحه منتشر شده است.

دبیری تحریریه‌ی دوره‌ی جدید «تجربه» را سما بابایی بر عهده دارد و مهدی میرمحمدی، میلاد حسینی، گیسو فغفوری، ساسان گلفر، احسان زیورعالم، حسین گنجی، الناز محمدی، حمیدرضا محمدی و مهدی حسنی اعضای شورای دبیرانِ آن را تشکیل می‌دهند.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...