امین حسینیون که به تازگی رمان «شهر شرنگ» را منتشر کرده است میگوید: اینکه چرا نویسندههای ایرانی سمت داستان جنایی نمیروند، سوال بزرگی است.
این نویسنده درباره این کتاب به ایسنا گفت: این کتاب یک رمان جنایی است که در تهران میگذرد و واقعی است. قهرمان رمان که یعقوب شرنگ است در تمام طول روز شهر تهران را میگردد؛ از محلههای فقیرنشین تا بالاشهر، تا پروندهای را که درگیر آن شده، حل کند.
او درباره ژانرنویسی و اینکه آیا مخاطبان از ژانر استقبال میکنند، اظهار کرد: برای کتابخوان ایرانی ژانر جذابیت دارد، سالهای سال است که جذابیت دارد. «صادق ممقلی، شرلوک هلمس ایران یا داروغه اصفهان» که در سال ۱۳۰۰ نوشته شده است و یا «تهران مخوف» که در سال ۱۳۰۴ چاپ شده، تم معمایی پلیسی پررنگی دارند. کتابهای آگاتا کریستی هم در بازار کتاب ایران پرمخاطب بودهاند. اما اینکه چرا نویسندههای ایرانی سمت داستان جنایی نمیروند، سوال بزرگی است.
حسینیون با بیان اینکه در سالهای اخیر نویسندهها سراغ داستان پلیسی رفتهاند، خاطرنشان کرد: از خلال داستان پلیسی و جنایی بخشی از جامعه آشکار میشود و به نظرم داستان جنایی یکسری از مکانیزمها را نشان میدهد. امیدوارم در جریانی که الان شکل گرفته این کار را انجام بدهیم.
«شهر شرنگ» نوشته سیدامین حسینیون با شمارگان ۷۷۰ نسخه و قیمت ۲۸۵۰۰ تومان در نشر ثالث منتشر شده است.
در بخشی از این کتاب میخوانیم: تهران با همه یهجور حساب نمیکنه، با بعضیا یه کم بیشتر کنار میاد با بعضیا کمتر، ولی با آدمی مثه من که تازه از حبس در اومده و میخواد دور خلافو خط بکشه، هیچ جوره کنار نمیاد. خشنترین باجگیر این شهر خود تهرانه، خفتت میکنه، پاشو میذاره روی گلوت، روزی پنجاه تومن بهش ندی خرخرهتو له میکنه. مثه تیرآهنی که میافته رو کارگر ساختمون، خراب میشه رو سرت. شاید بتونی خودتو نجات بدی ولی شک نکن سالم نمیمونی.
