جایزه بیلی جیفورد ۲۰۲۰ [The Baillie Gifford Prize 2020] برنده‌اش را شناخت و کتاب «یک دو سه چهار: بیتلز در زمان»[One Two Three Four: The Beatles in Time] نوشته کریگ براون [Craig Brown] را به عنوان برنده این جایزه معرفی کرد.

«یک دو سه چهار: بیتلز در زمان»[One Two Three Four: The Beatles in Time] نوشته کریگ براون [Craig Brown]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، جایزه معتبر بیلی جیفورد که برای تجلیل از ادبیات غیرداستانی اهدا می‌شود کتاب «یک دو سه چهار: بیتلز در زمان» نوشته کریک براون را شایسته دریافت جایزه ۵۰ هزار پوندی سال ۲۰۲۰ انتخاب کرد.

نویسنده پرفروش و روزنامه‌نگار کهنه‌کار کریگ براون این جایزه را برای نوشتن زندگی‌نامه خاص خود از گروه بیتلز دریافت کرده است.

وی که شب پیش به عنوان برنده این جایزه معرفی شد به طور کل در کتابش نوع جدیدی از نوشتن زندگینامه را ارائه کرده است. او تصویری از ویژگی‌های خاص این چهار جوان شگفت‌انگیز را که موجب شد شهرتی جهانی به دست آورند در کتابش ارائه کرده و در عین حال داستان افرادی را که وارد مدار آنها می‌شوند به موضوع افزوده و با این کار تصویری زنده و آشکار از دنیای پرتلاطم دهه ۱۹۶۰ ارائه می‌کند.

کریگ در مصاحبه‌ای با وب سایت جایزه بیلی جیفورد گفت هدفش از نوشتن این کتاب انتقال تجربه و هیجان دوران بیتلز به مخاطبان امروزی بود و فکر کرد بهترین راه برای این کار، کنار هم نهادن بخش‌های مختلف زندگی آنها در چند فصل کوتاه به صورت منشورهایی در کنار هم است که در نهایت یک کلایدسکوپ یا زیبابین را ایجاد می‌کند.

کریگ براون نویسنده ۱۸ کتاب و روزنامه نگاری پرکار است. او خاطرات خودش را در کتاب «چشم خصوصی» از سال ۱۹۸۹ نوشته است. وی تنها فردی است که تاکنون موفق شده تا سه جایزه متفاوت مطبوعاتی را برای بهترین طنز، بهترین ستون‌نویس و بهترین منتقد در یک سال، دریافت کند. وی از یاداشت‌نویسان نشریاتی چون گاردین، تایمز، اسپکتیتور و دیلی تلگراف است. او اکنون برای دیلی میل می‌نویسد و با جدیدترین کتابش با عنوان «عزیز خانم: ۹۹ چشم‌انداز از زندگی پرنسس مارگارت» جایزه تیت بلک و جایزه ادبی هنری ساوت بانک اسکای را دریافت کرد.

مارتا کرنی رئیس هیأت داوران جایزه بیلی جیفورد درباره کتاب برنده «یک دو سه چهار: بیتلز در زمان» گفت: در تاریکی عمیق سال ۲۰۲۰، ما یک رشته نور کشف کردیم. این کتاب یک جشن پر از شادی، بی‌پرده و بصیرت‌آمیز از گروه بیتلز است؛ برداشتی کاملاً اصیل از سرزمین‌هایی آشنا. این کتاب همچنین نگاهی عمیق به موفقیت و شکست است. کریگ براون هنر بیوگرافی نویسی را از نو اختراع کرده و نظر داوران این رقابت را به اتفاق آرا مجذوب خود ساخته است.

هیأت داوران گفته است: کتاب کریگ براون به طرز معجزه‌آسایی راهی یافته است که بتوان موضوعی کاملاً آشنا یعنی بیتلز را در قالب یک زندگی‌نامه کاملاً ترکیبی روایت و یک زندگینامه غم‌انگیزتر و در عین حال خنده‌دارتر از هر گزارشی از این گروه را خلق کرد.

دیگر فینالیست‌های امسال این جایزه عبارت بودند از:

«ایده مغز: یک تاریخچه» نوشته متیو کاب
«اسپارتاکوس سیاه: زندگی حماسی توسن لوورتیور» نوشته سوندیر هازارسینگ
«اجسام ما، میدان نبرد آنها: آنچه جنگ با زنان می‌کند» نوشته کریستینا لمب
«بیگانه در شهر شوگون: زندگی یک زن در قرن نوزدهم ژاپن» نوشته امی استنلی
«تسخیر آلما فیلدینگ: یک داستان ارواح واقعی» نوشته کیت سامراسکیل

جایزه ادبی بیلی جیفورد که دربرگیرنده کتاب‌هایی غیرداستانی است شامل تاریخ، محیط زیست، علوم، ورزش، سفر، زندگی‌نامه، خاطرات و هر زمینه دیگری می‌شود. این جایزه پیش از این با عنوان «ساموئل جانسون» اهدا می‌شد.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...