۱۲ تصویرگر ایرانی در لیست برندگان چهارمین دوره مسابقه بین‌المللی تصویرسازی و طراحی کتاب ۲۰۲۰ جای گرفتند.

درخشش 12 تصویرگر ایرانی در رقابت طراحان کتاب

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایرنا، بر اساس لیست منتشر شده از سوی برگزارکنندگان این مسابقه علی بوذری، هاله قربانی و سحر دوستار به همراه تصویرگرانی از انگلیس، بلاروس و اکراین موفق به کسب جایزه بخش تصویرسازی داستانی شدند و دلارام فقانی موفق به دریافت دیپلم افتخار این بخش شد.

در بخش کتاب تصویری، امیر شعبانی‌پور، هادی بغدادی و پژمان باغین‌زاده به همراه تصویرگرانی از استونی، چین، پرتقال، تایوان، فرانسه، برزیل، انگلیس و آرژانتین جایزه جشنواره را به دست آوردند و دیپلم افتخار این بخش به علی عباسیان، فاطمه خسرویان، سلیمه باباخان و گلریز گرگانی به همراه تصویرگرانی از تایوان، چین، ایتالیا، امریکا؛ اسلواکی، اروگوئه و کلمبیا رسید.

در بخش تصویرسازی کتاب کودک، پگاه درخشانی رکنی به همراه انفیستا لاپکو از بلاروس به اتفاق دیپلم افتخار جشنواره را از آن خود کرد.

این مسابقه از سال ۲۰۱۷ توسط آژانس مطبوعات و ارتباطات روسیه و انجمن تصویرگران و طراحان مسکو در روسیه در بخش‌های تصویرسازی داستانی، تصویرسازی غیرداستانی، تصویرسازی کودکان، کتاب تصویری، کتاب‌های الکترونیکی، کتاب‌های هنری و نام‌های جدید (تصویرگران زیر ۳۵ سال) برگزار می‌شود و جوایز آن در نمایشگاه کتاب کودک مسکو به برندگان اعطا می‌شود.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...