مراسم اعلام برنده جایزه والتر اسکات، که مهم‌ترین جایزه مربوط به آثار تاریخی دنیا است، دیشب برگزار شد. هیلاری مانتل [Hilary Mantel] با سومین کتاب از مجموعه «تالار گرگ» موفق به دریافت جایزه 25 هزار پوندی شد.



به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، آخرین کتاب از مجموعه سه‌گانه «تالار گرگ» درباره توماس کرامول تحت عنوان «آینه و نور» [The Mirror and the Lightبه عنوان برنده جایزه تاریخی والتر اسکات انتخاب شد. این در حالی است که اولین کتاب از این مجموعه یازده سال پیش هم برنده جایزه معتبر والتر اسکات شده بود.

هیلاری منتل می‌گوید: «وقتی ناشرم با من تماس گرفت و خبر را به من اطلاع داد، شگفت‌زده و مسرور شدم. این جایزه به نویسندگانی که درباره گذشته بنویسند امید زیادی می‌بخشد. تا به حال آثار متمایز و جذابی برنده این جایزه بوده‌اند. جایزه والتر اسکات به عموم مردم کمک کرده است که قدرت و تنوع نظم را درک کنند.

بشخصه خوشحالم که «آینه و چراغ» مورد توجه قرار گرفته است. نوشتن این کتاب سخت‌ترین کاری بود که در زندگی‌ام انجام داده‌ام و می‌دانم که نویسنده یک اثر نمی‌تواند قاضی آن باشد اما به نظرم این کتاب قوی‌ترین کتاب از سه‌گانه توماس کرامول است.»

هیلاری منتل برای دریافت جایزه با چهار اثر دیگر رقابت کرد. «املاک تولستوی» نوشته استیون کونته، «اتاقی از جنس برگ‌ها» نوشته کیت گرنویل، «همنت» نوشته مگی اوفارل، و « فرهنگ لغات گمشده» نوشته پیپ ویلیامز از دیگر آثار حاضر در فهرست نهایی بودند.

هیئت داوران طی بیانیه‌ای اعلام کردند: «هیلاری منتل با داستان «چراغ و آینه» غیرممکن را ممکن ساخت و به خواننده رمانی را ارائه کرد؛ هم پایان یک سه‌گانه فوق‌العاده است و هم به تنهایی می‌درخشد.»

جایزه سر والتر اسکات اولین بار در سال 2010 و برای بزرگذاشت یاد سر والتر اسکات، شاعر و داستان‌نویس انگلیسی برگزار شد. ارزش مالی این جایزه بسیار زیاد است و در میان پنج جایزه گران بریتانیا قرار دارد و آثاری که سال گذشته در بریتانیا، ایرلند و کشوهای مشترک‌المنافع منتشر شده‌اند، اجازه دارند در این رقابت شرکت کنند.

برنده 25 هزار پوند و هرکدام از نامزدهای حاضر در فهرست نهایی هزا‌وپانصد پوند به عنوان جایزه دریافت می‌کنند. سال گذشته «سرزمین باریک» نوشته کریستین هیکی، نویسنده اسکاتلندی به عنوان برنده معرفی شد.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...