جایزه انجمن تاریخ نیویورک [The New-York Historical Society award] برای کتاب «جی-من: جی. ادگار هوور و ساخت قرن آمریکایی» [G-Man: J. Edgar Hoover and the Making of the American Century] به بورلی گیج [Beverly Gage] استاد دانشگاه ییل آمریکا رسید.

جی-من: جی. ادگار هوور و ساخت قرن آمریکایی» [G-Man: J. Edgar Hoover and the Making of the American Century] به بورلی گیج [Beverly Gage]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، بورلی گیج برنده جایزه کتاب باربارا و دیوید زالازنیک [Barbara and David Zalaznick Book Prize] در سال 2023 شد که هر سال از سوی انجمن تاریخ نیویورک به بهترین اثر تاریخی یا بیوگرافی مرتبط با آمریکا اهدا می‌شود.

«جی من» به عنوان نخستین بیوگرافی جامع هوور که در سه دهه اخیر نوشته شده است، بر اساس انبوهی از اسناد که پیش از این در دسترس نبوده یا سانسور شده بودند و بسیاری از آنها از طریق قانون آزادی اطلاعات به دست آمده‌اند، نوشته شده است.

بورلی گیج در بیش از 837 صفحه، نگاهی همه‌جانبه به 48 سال ریاست هوور بر اداره تحقیقات فدرال (اف بی آی) دارد و نه تنها به کارزارهای آزار و اذیت بدنام او علیه رهبران حقوق مدنی در دهه 1960 می‌پردازد، بلکه نقش اصلی او در نوسازی این دفتر را که اغلب تحسین لیبرال‌ها را به دنبال داشت، روایت می‌کند. این کتاب که از سوی انتشارات وایکینگ منتشر شده است، برنده جایزه بنکرافت امسال نیز شد که از سوی دانشگاه کلمبیا اهدا می‌شود و یکی از معتبرترین افتخارات در زمینه تاریخ آمریکا به شمار می‌رود.

جایزه انجمن تاریخ آمریکا که در یک رویداد خصوصی در ماه آوریل اهدا می‌شود، به کتاب‌هایی تعلق می‌گیرد که برای عموم مخاطبان قابل دسترسی باشد. این جایزه اغلب بر تاریخ سیاسی و کتاب‌هایی تمرکز می‌کند که بنیان‌گذاران، روسای جمهور و دیگر شخصیت‌های اصلی و اعمال بزرگ (یا اعمال نادرست) آنها را در مرکز داستان نگه می‌دارد.

این جایزه در سال 2005 توسط انجمن تاریخ نیویورک وابسته به موزه تاریخ آمریکا پایه‌گذاری و در سال 2016 بخش جدیدی با عنوان کتاب‌های تاریخی کودک به آن اضافه شد. جایزه کتاب تاریخ آمریکا در اصل به خاطر تقدیر از زوج فعال حقوق بشر به نام‌های باربارا و دیوید زالازنیک راه‌اندازی شد.

آلن تیلور، جیل لپور، جین کامنسکی و گوردون اس وود از برندگان قبلی این جایزه 50 هزار دلاری هستند.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...