کتاب «فرهنگ سوگ شیعی» دانشنامه‌ آیین‌های عزاداری شیعیان از مجموعه مطالعات فرهنگی شیعه منتشر شد.

فرهنگ سوگ شیعی با ۲۵۷ مدخل منتشر شد محسن‌ حسام مظاهری

به گزارش کتاب نیوز، کتاب «فرهنگ سوگ شیعی» هجدهمین عنوان از مجموعه «کتابهای سرو» است که زیر نظر محسن‌ حسام مظاهری و تحت اشراف علمی شورایی با ترکیب: پیمان اسحاقی (دبیر گروه جغرافیای فرهنگی)، مظفر پاسدار شیرازی (دبیر گروه هنر)، جبار رحمانی (دبیر گروه مردم‌شناسی)، سعید طاووسی مسرور (دبیر گروه تاریخ)، مهدی مسائلی (دبیر گروه دین)، مسلم نادعلی‌زاده (دبیر گروه ادبیات) آماده و منتشر شده است.

بر اساس توضیح ناشر، پروژه‌ی «فرهنگ سوگ شیعی» با هدف رفع آشفتگیِ مفهومی ـ نظری موجود در مطالعات آیین‌های عزاداری طراحی شده است. این پروژه تلاشی میان‌رشته‌ای و گروهی در راستای شناخت و معرفی روش‌مند و علمیِ آیین‌ها و رسوم عزاداری و مقولات مرتبط با آنها با روش دانشنامه‌ای است. این پروژه از روز ۱۶ آذر ۱۳۸۹ (اول محرم ۱۴۳۲ق) آغاز و در نهایت پس از قریب به شش سال به سرانجام رسیده است.

«فرهنگ سوگ شیعی» دانشنامه‌ای کاربردی در موضوع مجالس و آیین‌های عزاداری شیعیان است. این دانشنامه، محصول پروژه‌ای میان‌رشته‌ای و گروهی با هدف شناسایی و معرفی روش‌مند و علمیِ آیین‌ها و رسوم عزاداری و مقولات مرتبط با آن‌ها است و در نگارش و تدوین آن ۵۰ نفر از صاحبنظران، پژوهشگران و نویسندگان از حوزه‌های تاریخ، ادبیات، هنر، فقه، حدیث، جغرافیا و علوم اجتماعی مشارکت داشته‌اند. این دانشنامه، ۲۵۷ مدخل در ۱۰ گروه موضوعی را شامل می‌شود. این گروه‌های موضوعی عبارتند از: ۱. مفاهیم و اصطلاحات؛ ۲. آثار مکتوب؛ ۳. اشخاص؛ ۴. آیین‌ها، آداب و رسوم؛ ۵. واحدهای جغرافیایی؛‌ ۶. اماکن؛ ۷. اشیا؛ ۸. زمان‌ها؛ ۹. سازمان‌ها؛ ۱۰. دوره‌های تاریخی و دولت‌ها.

[کتاب «فرهنگ سوگ شیعی» در ۶۷۲ صفحه (وزیری) و با قیمت 100هزارتومان توسط نشر آرما (کتابهای سرو) منتشر شده است.]

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...