رمان «تَن‌ها» نوشته لیلا جُلینی توسط نشر مهراندیش منتشر و راهی بازار نشر شد.

تن ها نوشته لیلا جلینی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این کتاب روایت تنهایی آدم‌هایی‌ست که تنهایی شان انتخاب خودشان نبوده است.

در این کتاب شخصیت محوری داستان یک زن است که با آشفتگی ذهنی مواجهه است که نویسنده در آن به دنبال انتقال همین آشفتگی‌های برآمده از تنهایی است به خصوص وقتی که لیلی به عنوان راوی اول شخص وارد داستان می‌شود و قسمت‌هایی از تک‌گویی لیلی بُلد می‌شوند، قسمت‌هایی ایتالیک و قسمت‌هایی با فونت ساده روایت می‌شوند.

دیگر راویِ این داستان دانای کل، بارها موقعیت خود را عوض می‌کند و با هربار جا عوض کردن، زبان تازه‌ای می‌پذیرد و حرف‌هایی می‌زند که از دهان دیگری بیرون نمی‌آید؛ زمانی که از رهی می‌گوید (که تازه از آمریکا برگشته تا شاید بتواند ارث خانوادگی‌اش را از چنگ مادربزرگ یک‌دنده‌اش بیرون بیاورد) با زمانی که از لیلی می‌گوید (که پرستار جوانی‌ست که از آشفتگی ذهن و نبوغی به هدر رفته رنج می‌کشد؛ رنجی ظاهراً لذت‌بخش) متفاوت است؛ البته خودِ راوی برای خودش هم زبانی جداگانه و مستقل دارد.

شخصیت‌های این رمان؛ تنهایانِ تن‌ها؛ جداجدا، آرام‌آرام، بنا به جبر سرنوشت به هم می‌رسند و روابط‌شان را می‌سازند، شخصیت‌هایی که پل ارتباطی داستان‌هایشان لیلی است.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

«چرا هی همیشه همه معشوقه‌های کوفتیِ دنیا تهِ‌تهش تنها می‌شوند؟… هیچ معلوم نیست عشق چرا هی همیشه ما زَن‌ها رو تنهاتر می‌کنه… شایدم عشقِ کوفتی عدل سراغ زنای تنها می‌ره که تهِ‌تهش هم هیچ مجنونی گردن نمی‌گیره تنهایی ما رو! وا بمونی عشق»

این کتاب با ۳۳۶ صفحه و قیمت ۳۳۰ هزار تومان عرضه شده است.

................ هر روز با کتاب ................

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...