کتاب «دختر جوهر و ستاره ها» [The girl of ink and stars] نوشته کایرن میلوود هارگریو [Kiran Millwood Hargrave] با ترجمه شیما حسینی توسط انتشارات هوپا به چاپ چهارم رسید.

دختر جوهر و ستاره ها» [The girl of ink and stars] نوشته کایرن میلوود هارگریو [Kiran Millwood Hargrave]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، داستان این کتاب در دهکده ای در جزیره‌ای به نام نشاط همراه با ساکنان روایت می‌شود؛ ایزابلا یکی از اهالی دهکده است که خیلی دوست دارد از مرزهایی که دور دهکده شأن کشیده شده عبور کند و قسمت‌های ممنوعه را ببیند. او دوستی به نام کاتا دارد که ناگهان ناپدید می‌شود و بعد از مدتی جنازه اش را پیدا می‌کنند.

«دختر جوهر و ستاره ها» روایت دختر نوجوانی است که در آستانه‌ی سیزده سالگی باید با ناشناخته‌ها و بخش تاریک زندگی‌اش مواجه شود.ترس‌هایی که در داستانی فانتزی هیولا ترسیم می‌شوند و نزدیک شدن به آنها سال‌های سال ممنوع بوده است. اما ماجراها طوری رقم می‌خورند که او برای نجات جان دوست نزدیکش باید تصمیمی جدی بگیرد. او دل به دریا می‌زند و تصمیم سخت اما مهمی می‌گیرد. همین تصمیمش است که ضعف‌ها و قوت‌هایش را روشن‌تر می‌کند و به او شناخت می‌دهد. شناخت از خودش، اطرافیانش، جزیره‌اش که در واقع خود اوست. خودی که دانایی‌ها و توانایی‌هایش را بیشتر به کار می‌گیرد و شکوفاتر می‌شود و به خودش، اطرافیانش و جزیره‌اش هم بیشتر کمک می‌کند.

کایرن میلوود هارگریو در سال ۱۹۹۰ در لندن به دنیا آمد وی بعد از چاپ اشعارش و کسب جوایز ادبی، اولین رمانش دختر جوهر و ستاره‌ها را منتشر کرد. او در حال حاضر نویسنده، شاعر و نمایشنامه نویس است.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

«قصد نداشتم قسمت آخر را بلند بگویم؛ اما پابلو هم سر به سرم نگذاشت اذیتم نکرد. دست زبر و گرمش روی دستم لغزید و آرام آن را فشرد.
گفت: «خیلی خب، دیگه باید برگردیم.»
کیف و کفش‌هایم را برداشتم و با پای برهنه او را روی پله‌های سنگی دنبال کردم. باد دوباره بنا کرد به هو هو کشیدن. بالای پله‌ها که رسیدیم، سر و صدا از یکی از خانه‌های بزرگ آنجا به راه بود. بیرون آن آتشی می سخوت و دیواری بلند از آن در برابر باد محافظت می‌کرد و یک نفر تک و تنها کنار آتش خودش را گرم می‌کرد.
من و پابلو به سوی خانه به راه افتادیم؛ اما نزدیک که شدیم، صدای فرمانروا از کنار آتش بلند شد.
بیا اینجا پسرجون!
دلواپس شدم. چشم دوخته بود به زبانه‌های آتش سرش را بالا نیاورد؛ اما به جایی در کنار خودش اشاره کرد. طرفش که رفتیم رو به پابلو بشکنی زد و گفت: «تو نه!»
پابلو زیر لب پرسید: «تو حالت خوبه؟»
ادری هوار زد: «زود باش!»
با ترس و لرز به سویش قدم برداشتم پابلو جلوی درگاهی مکثی کرد و بعد داخل شد.
فرمانروا گفت: «رفته بودی شنا؟»و بعد پیش از آنکه بتوانم چوابش را بدهم مچم را گرفت و من را شناند. «بگیر بشین.»

این کتاب برنده سه جایزه از جمله کتاب ملی انگلستان در سال ۲۰۱۷، کتاب واتزاستونز در سال ۲۰۱۷ و برنده جایزه کتاب لیدز در سال ۲۰۱۷ شده است.

چاپ چهارم این کتاب برای نوجوانان در ۲۷۵ صفحه، شمارگان ۵۰۰ نسخه و قیمت ۱۳۰ هزارتومان عرضه شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...
تقبیح رابطه تنانه از جانب تالستوی و تلاش برای پی بردن به انگیره‌های روانی این منع... تالستوی را روی کاناپه روانکاوی می‌نشاند و ذهنیت و عینیت او و آثارش را تحلیل می‌کند... ساده‌ترین توضیح سرراست برای نیاز مازوخیستی تالستوی در تحمل رنج، احساس گناه است، زیرا رنج، درد گناه را تسکین می‌دهد... قهرمانان داستانی او بازتابی از دغدغه‌های شخصی‌اش درباره عشق، خلوص و میل بودند ...